Δεν είναι καιρός για αναπολήσεις

Για την Πάφο το 2018 είναι πιο κρίσιμο από το 2017 κι αυτό δεν είναι ευφημισμός. 

Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Από αύριο, η Πάφος αποχωρίζεται και τυπικά τα σκήπτρα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας κι όσα κοσμογονικά έλαβαν χώρα στην ταπεινή δυτική πλευρά της νήσου, θα περάσουν εύκολα από τη μνήμη στην καρδιά. Απαλλαγμένη πλέον από το βάρος του θεσμικού πλαισίου, η πόλη περνά στην επόμενη μέρα. Ημερολογιακά και ουσιαστικά. 

Το ξέρατε ότι ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς;

Με γλαρό μάτι και γαϊδουρινή υπομονή, άκουγα τον θεοπρόβλητο ποιμενάρχη να αναβιώνει δημόσια δεκάρικους δημοδιδασκάλων σε σχολικές παραστάσεις αλήστου μνήμης εποχών.

Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την εμπειρία του ταξιδιού πίσω –μα πολύ πίσω- στο χρόνο, κάθε φορά που εκπρόσωποι της Εκκλησίας κουνούν τα χείλη για να εκφράσουν ποιμαντικούς προβληματισμούς για θέματα της επικαιρότητας. Χρειάστηκαν, βέβαια, ασκήσεις αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας όμως αρκετοί από εμάς που δεν έχουμε διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις μας με την απλή λογική, φτάσαμε επιτέλους στη φάση που θεωρούμε εαυτούς προετοιμασμένους για τα πάντα.

Επαίτες υποσχέσεων

Πέντε ολόκληρα λεπτά σπατάλησε ο Κώστας Καδής για τον πολιτισμό στην απολογιστική παρουσίαση του έργου υπουργείου του.

Βαθιά θλίψη. Αυτό ήταν το συναίσθημα που με κυρίευσε την Τρίτη στο Θέατρο Παλλάς παρακολουθώντας την κακοσκηνοθετημένη απολογιστική παράσταση του υπουργού Παιδείας (σκέτο) για τα πεπραγμένα της θητείας του. Σε λιγότερο από δύο μήνες ο Κώστας Καδής θα παραδώσει τη σκυτάλη, έχοντας μακροημερεύσει στον θώκο του. Δεν ξέρω αν η επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, που ήταν παρούσα στην εκδήλωση, έχει ενστάσεις για τη φαεινή επικοινωνιακή ιδέα να προλογιστεί ο υπουργός από ανήλικη μαθήτρια, στο πλαίσιο μιας προεκλογικού –ουσιαστικά- χαρακτήρα εκδήλωσης. Ωστόσο, δεν ήταν οι κάθε είδους φιοριτούρες αιτία της θλίψης, αλλά το ίδιο το περιεχόμενο.

Στην απόχη της αποχής

Όλοι ξέρουμε ήδη ποιος θα είναι ο σαρωτικός νικητής των προεδρικών εκλογών.

Όσο περισσότερο αδειάζει η κλεψύδρα για την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση του 2018, τόσο περισσότερο ριζώνει στον νου μου η αίσθηση ότι βιώνουμε την πιο αλλοπρόσαλλη και αμήχανη προεκλογική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Αυτή η αίσθηση δεν εκπορεύεται μόνο από το εκλογικό σώμα. Τη βλέπεις να γυαλίζει στο απορημένο βλέμμα των υποψηφίων. Είναι μια διαφορετική και πιο έντονη από τις προηγούμενες φορές νευρικότητα, μια αβεβαιότητα για τις τάσεις, τις προθέσεις και τις διαθέσεις των ψηφοφόρων. Απόλυτος καθρέφτης της είναι η τουλάχιστον φτηνή και φαιδρή, καθώς επίσης συγκεχυμένη, διφορούμενη αν όχι και ατσούμπαλη επικοινωνιακή πολιτική που λίγο ως πολύ όλοι οι υποψήφιοι, ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ, ακολουθούν.

Οι κούκοι που έφεραν την άνοιξη

Αμφιβάλλω αν στη σύγχρονη ιστορία του κυπριακού θεάτρου υπήρξε ποτέ μήνας τόσο «γεμάτος» σαν το τρέχοντα Νοέμβριο. 

Υπάρχει έντονη η αίσθηση στους καλλιτεχνικούς κύκλους ότι αυτή την εποχή ζούμε μια ιδιότυπη άνοιξη του κυπριακού θεάτρου. Την οποία δεν έφερε μόνο ο κούκος της Θυμέλης, αλλά ένας συνδυασμός παραγόντων στο επίκεντρο των οποίων είναι πάντοτε η δίψα των καλλιτεχνών για έκφραση.

Δυσλειτουργικοί μπαταχτσήδες

Δεν συνιστά διασπάθιση άραγε η θεσμοποιημένη δυσλειτουργία;

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η δραματικά υποστελεχωμένη και παρατημένη στη μοίρα της κρατική υπηρεσία που χειρίζεται τις τύχες του πολιτισμού στην Κύπρο δημοσιοποίησε όλα τα ποσά των επιχορηγήσεων που δόθηκαν το 2017 προς φορείς, ομάδες και φυσικά πρόσωπα, στο πλαίσιο του προγράμματος με τον ευφάνταστο τίτλο «Πολιτισμός». Ως γνωστόν, η διαφάνεια είναι σαν... δεύτερο όνομα για τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, που πάσχουν από ανίατης μορφής αχρωμία.

Η κολοκύθα τα μεσάνυχτα

Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει έλλειμμα πολιτικής «της επόμενης μέρας», που θα διατηρήσει και θα χτίσει πάνω στην κληρονομιά του Πάφος 2017. 

© ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος.

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Για την Πάφο, το «μακρύ έτος» που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2012 ολοκληρώνεται σε 7 εβδομάδες, τις τελευταίες που διάγει ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Από τις εναπομείνασες εκδηλώσεις ξεχωρίζουν: α) η παράσταση της Σάρλοτ Ράμπλινγκ στις 18 Νοεμβρίου, που σηματοδοτεί και την έναρξη της λειτουργίας του νέου Μαρκίδειου, έστω και στα τελειώματα του έτους, β) η διεθνής έκθεση «Yφαίνοντας την Ευρώπη: Ο κόσμος ως στοχασμός» που θα γινει το Δεκέμβριο στο Αττικόν, και γ) η συμβολικής σημασίας «αποχαιρετιστήρια» παράσταση του ΘΕΠΑΚ με το δραματοποιημένο «Παγκόσμιον άσμα» του ιστορικού δημάρχου Χριστόδουλου Γαλατόπουλου.

Το θέαμα ως εξορκισμός

Η φαντασία των πιο οξυδερκών μυαλών της βιομηχανίας του θεάματος, συχνά ωχριά μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα.

Ο Κέβιν Σπέισι ως Πρόεδρος Φράνσις Τζ. Άντεργουντ. Ελαιογραφία του καλλιτέχνη Τζόναθαν Γέο (2015) στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Μουσείου Σμιθσόνιαν.

     

Συχνά έχω την αίσθηση ότι όσα σημαντικά συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες προσλαμβάνονται στον υπόλοιπο κόσμο με την αχλύ μιας καλογυρισμένης ταινίας του Χόλιγουντ. Κι εννοώ με το ίδιο ενδιαφέρον, σασπένς, αλλά και την ίδια επιπολαιότητα. Φτάσαμε να φανταζόμαστε τον Τραμπ να χαϊδεύει κουμπιά και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, ενώ ανάλογη ευθυμία προκαλεί η υιοθέτηση εκείνου του εύφλεκτου μίγματος ψυχροπολεμικής, νεοφιλελεύθερης, εθνικιστικής, ανελεύθερης και αναθεωρητικής ρητορικής.

Τάξε του πόπολου και την ψήφο του πάρε

Αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Έχουν και τα καλά τους οι προεκλογικές περίοδοι, παιδιά. Ας μην είμεθα μίζεροι. Είναι η εποχή που όλοι αυτοί που σπρώχνονται για να μας κάνουν τη χάρη να μας υπηρετήσουν, εμφανίζονται ιδιαίτερα γαλαντόμοι. Το τριχολογείν έχει την τιμητική του. Κι αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Τα πάντα ματαιότης

Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού του Φεστιβάλ Κύπρια μοιάζει σαν να έμεινε στη μέση. 

Ακόμη ένα Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια έριξε αυλαία αφήνοντας πάνω-κάτω την ίδια γεύση με τα προηγούμενα. Τώρα, αν κόπηκαν λίγα εισιτήρια παραπάνω και είχαμε στην τελική σούμα μια υποφερτή παράσταση παραπάνω σε σχέση με πέρσι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανοίξουμε και σαμπάνιες. Ο κανόνας, δυστυχώς, ήταν ήδη επιβεβαιωμένος πριν αρχίσει το φεστιβάλ. Και όχι, αυτό δεν είναι προκατάληψη, αλλά απλή λογική. 

Ηθικά καλυμμένοι κανίβαλοι

Φανταστείτε, λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, να δοθεί εξ ανάγκης το ηθικό άλλοθι και η ψευδαίσθηση της συμμετοχής σε μια αγαθή σταυροφορία για τη σωτηρία ενός μικρού παιδιού. 

Για διάφορους λόγους, που μπορούν να θεωρηθούν και ευνόητοι, το θέμα της απαγωγής της τετράχρονης από τον πατέρα της χτύπησε κόκκινο στα ενδιαφέροντα της πάντα ανήσυχης κυπριακής κοινής γνώμης, εδώ και σχεδόν πεντέμισι μήνες. Το παιδί εντοπίστηκε, επανενώθηκε με τη μητέρα και νόμιμη κηδεμόνα του, κι είναι καιρός να το αφήσουμε στην ησυχία του. Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μάλιστα, δεν κρύβω ότι νιώθω άβολα, έως και ενοχικά, συναισθανόμενος ότι πέφτω στην παγίδα και γίνομαι μέρος του προβλήματος το οποίο επισημαίνω. 

Ο φερετζές της Μαριορής

Αν δείτε το σχετικό νομοσχέδιο, πρώτος σκοπός της Ακαδημίας είναι λέει η προώθηση της αριστείας σε όλες της εκδηλώσεις του πνεύματος. Άριστοι που πουλάν πνεύμα, δηλαδή. Καταλάβατε τώρα;

Προβληματίστηκα λίγο με τον τίτλο αυτού του άρθρου, για να είμαι ειλικρινής, καθώς πολεμούσαν μέσα μου επίσης οι τίτλοι «Η φούντα του ψωριάρη» και «Το ραπανάκι του πειναλέου». Όλοι προέρχονται από παροιμίες που μιλούν για την ελαφρομυαλιά κάποιων ματαιόδοξων που διεκδικούν περιττές πολυτέλειες παρόλο που δεν έχουν λύσει ζωτικά ζητήματα της διαβίωσής τους.

Η βιρτουοζιτέ της διαχείρισης

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος της της Συμφωνικής Ορχήστρας, Γενς Γκέοργκ Μπάχμαν, σίγουρα δεν ήρθε στην Κύπρο για τουρισμό. 

«Η μουσική εκφράζει αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί κι αυτό για το οποίο είναι αδύνατο να μείνει κανείς σιωπηλός.» Το συγκεκριμένο απόφθεγμα του Βίκτωρος Ουγκώ υποδέχεται τον επισκέπτη στην οικοσελίδα του επίσημου ιστοχώρου του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή και μαέστρου της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου Γενς Γκέοργκ Μπάχμαν. Από το «βαρύ» βιογραφικό του και μόνο ο Γερμανός φαντάζει επιλογή ουσίας και εντυπώσεων για το ΔΣ του Ιδρύματος, ικανή να κατευνάσει τον κουρνιαχτό της θορυβώδους απομάκρυνσης του Άλκη Μπαλτά πριν μερικούς μήνες. Με τα καλά και τα στραβά του, ο πολύπειρος Έλληνας αρχιμουσικός οδήγησε εκ του ασφαλούς το σύνολο για μια εξαετία, οδηγώντας το ουσιαστικά στην καλλιτεχνική του «ενηλικίωση».

Κι ύστερα ήρθαν οι τεχνοκράτες

Εισηγούμαι οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες να μετακομίσουν στο Υπουργείο Οικονομικών. Παραχρήμα.

   
Θυμάμαι σαν χθες την έκπληξη και το ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε μια περίεργη μέρα του Απρίλη του 2016, στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής. Οι ελάχιστοι βουλευτές γινόντουσαν σοφότεροι απ’ όσα άκουγαν από τους εκπροσώπους των Πολιτιστικών Υπηρεσιών και της Ένωσης Σκηνοθετών σχετικά με την ανάγκη στήριξης και ενίσχυσης του κινηματογραφικού και του οπτικοακουστικού τομέα, αλλά κυρίως την ανάγκη προώθησης κινήτρων για διεθνείς παραγωγές.

Η σιγουριά του ρίσκου

Οι βεβαιότητες τέλος. Καιρός για ριψοκίνδυνες επιλογές.

Μπορεί το θέατρο χωρίς τον θεατή να θεωρείται αδιανόητο, εντούτοις ο ακινητοποιημένος στο κάθισμά του θεατρόφιλος με το αιχμάλωτο βλέμμα δεν παύει να αποτελεί ένα ον παθητικό και το θέαμα να εκλαμβάνεται ως το ακριβώς αντίθετο της δράσης. Και δεν θα πρέπει να αποκλείεται η ύπαρξη κι ενός αισθήματος φθόνου προς τους δρώντες. Σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΘΟΚ κατά την παρουσίαση του προγραμματισμού της νέας σεζόν, στόχος είναι να πάει ο πήχης του θεάτρου λίγο ψηλότερα και να δοκιμάσουν να περάσουν πάνω από αυτόν όχι μόνο οι δημιουργοί, αλλά κι οι θεατές. Κι έχει δίκιο όταν λέει ότι και οι θεατές έχουν ευθύνη για την ποιότητα του θεάτρου που απολαμβάνουν. 

Στρατηγική επιλογή η κοροϊδία

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δοκίμασε πάλι την αίσθηση του χιούμορ μας κατά την τελετή απονομής των βραβείων του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για το Νέο Κυπριακό Μουσείο.

Τείνω να πιστέψω ότι υπάρχει λόγος που ο ανώτατος άρχων, ο εκάστοτε, κρατάει τα πιο εξωφρενικά χωρατά και τις πιο ξεδιάντροπες μπαρούφες για τον πολιτισμό. Θεωρεί ότι απευθύνεται σε εκκεντρικούς και μεγαλομανείς με ασθενή μνήμη; Δεν θα το απέκλεια. Ενδεχομένως, απλώς να πιστεύει ότι ελάχιστοι κόπτονται, μόνο οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι, άντε και μερικοί ακόμη γραφικοί. Συνεπώς δεν θα χάσει κι η Βενετιά βελόνι αν τους ταράξει όλους αυτούς στο μπαλαμούτι. Έτσι κι αλλιώς, η πλειοψηφία της κοινωνίας, των ψηφοφόρων δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί γι’ αυτά τα μπιρμπιτσόλια, ενώ αρκετοί τα θεωρούν περιττή πολυτέλεια.

Καταπίνοντας τη στρουθοκάμηλον

Η πικρή αλήθεια είναι ότι το μόνο ζώο που έχει το χούι να εθελοτυφλεί είναι ο άνθρωπος.

Οι στρουθοκάμηλοι δεν στρουθοκαμηλίζουν. Δεν χώνουν το κεφάλι τους σε τρύπες όταν αισθανθούν κίνδυνο, απλώς τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν, όντας μάλιστα το γρηγορότερο δίποδο στον κόσμο. Το ούτω θεωρούμενο εξυπνότερο δίποδο στον κόσμο, βέβαια, νομίζει πως όλα τα υπόλοιπα όντα είναι ηλίθια και διαβάλλει το άμοιρο το πτηνό. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το μόνο ζώο που έχει το χούι να εθελοτυφλεί είναι ο άνθρωπος.

Οι ψυχολόγοι διατείνονται ότι η άρνηση, η παράβλεψη μιας δυσάρεστης και ανεπιθύμητης μεν, αλλά πραγματικής κατάστασης, είναι ένας υποσυνείδητος μηχανισμός άμυνας, κάποτε υγιής αλλά και κάποτε βλαβερός. Ο σκοπός της άρνησης είναι να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε λιγότερο επώδυνα μια δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή μας, αλλά όταν γίνεται τρόπος ζωής, τότε είναι πρόβλημα.

Η λεόντειος σύμβαση

Ελληνική τραγωδία: Πρώτα ελληνική και μετά τραγωδία.

Ο Ιούλιος είναι για την Κύπρο ο μήνας της τραγωδίας. Αναφέρομαι στην καλή συγκυρία της συγκέντρωσης πολλών παραγωγών αρχαίου δράματος, γεγονός που δίνει την ευχέρεια σε πολλούς θεατρόφιλους να συμμετάσχουν σε μια βαθιά, ενδοσκοπική διαδικασία ζύμωσης με οικουμενικά και διαχρονικά μηνύματα. Η επαφή μας με τον ακριβό λόγο των αρχαίων ποιητών μπορεί να αποδειχτεί αποκαλυπτική, διδακτική και θεραπευτική. Σε σχέση με τον εαυτό μας και τις αγωνίες μας, αλλά και σε σχέση με την πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια πορεία αυτογνωσίας κι αναζήτησης της αλήθειας. Ως λήθης με α στερητικό.

Η εκδίκηση της Πάφου

Για την πόλη του Αγαπήνορα δεν χρειαζόμαστε πλέον θεώρηση διαβατηρίου στη σήραγγα. Στην ΕΕ διακινείσαι και με ταυτότητα…

©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος   

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, για να εξορμήσει κάποιος από την υπόλοιπη Κύπρο στην Πάφο, αν δεν συνέτρεχαν αυστηρά επαγγελματικοί λόγοι, θα ήταν: α) για καμιά τσάρκα στο γραφικό λιμανάκι, β) για κανένα διήμερο (το πολύ) ξέσκασμα σε κάποιο από τα πολλά ξενοδοχεία της πόλης, γ) για ψάρι στο Λατσί, δ) για καμιά περιπέτεια στη φύση του Ακάμα. Άντε, ας βάλουμε και ε) για τους πιο σκληροπυρηνικούς, το καθιερωμένο τριήμερο της όπερας κάθε Σεπτέμβρη.

Μετρώντας Υπουργούς για να κοιμηθώ

Ουράνιος Ιωαννίδης, Πεύκιος Γεωργιάδης, Άκης Κλεάνθους, Αντρέας Δημητρίου, Γιώργος Δημοσθένους, Κυριάκος Κενεβέζος, Κώστας Καδής.

Μην ενοχλείστε. Απλώς έχω το χούι να απαριθμώ υπουργούς, όταν δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Εν προκειμένω πρόκειται για τους Υπουργούς Παιδείας και Πολιτισμού που πέτυχα από τότε που ξεκίνησε η επαγγελματική μου ενασχόληση με τα θέματα του χαρτοφυλακίου τους. Δεν είναι λίγοι, αλλά σε περίπτωση που δεν με πιάσει ο ύπνος, συνεχίζω τους υπολογισμούς.

Οι νταβατζήδες της αλήθειας

Δεν είμαι ειδικός στο Κυπριακό. Κι είμαι σίγουρος ότι δεν θα γίνω ποτέ. Συνεπώς, αν διψάτε να αλληεπιδράσετε με τις σκέψεις ενός ακόμη ειδήμονα, χάνετε το χρόνο σας σε λάθος άρθρο. 

©Γιάννης Κούρτογλου/ Reuters  

    
Παρακολουθώ ζεστά το θέμα και τις εξελίξεις εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, κυρίως λόγω επαγγελματικής διαστροφής ή σπουδών, κι αναπόφευκτα το διάστημα αυτό έχω διαβάσει άρθρα επί άρθρων, αναλύσεις επί αναλύσεων και βιβλία επί βιβλίων. Δεν λέω ότι πήγαν στράφι, όμως η αίσθηση που έχω είναι ότι η επίγνωση μοιάζει με τον ορίζοντα: Όσο την πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Και κυριολεκτικά αισθάνομαι ανεπίγνωστος, σχεδόν όσο την πρώτη φορά που προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο Πάφου –τέτοιες μέρες ήτανε, το 1998. Και μάλιστα τότε αισθανόμουν και πιο ειδικός, παρασυρμένος από την αυτοπεποίθηση του αδαούς εξυπνάκια.

Ο τελευταίος των όρθιων

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν αισθάνεται ήρωας. Είναι άλλωστε της άποψης ότι οι ήρωες πεθαίνουν νέοι. Αισθάνεται απλώς «ένας πολίτης που κάνει το καθήκον του».

«Οι προβολείς να πέσουν στο κοινό. Εγώ τραγουδάω για τον κόσμο». Ήταν προς το τέλος της μεγάλης συναυλίας το 2005 στην τάφρο Ντ’ Αβίλα και ο τιμώμενος με το μικρόφωνο στο χέρι τραγουδούσε με την καρδιά του, όταν έκανε αυτή την υπόδειξη στους τεχνικούς. Το εννοούσε. Ήθελε να βλέπει τον κόσμο, να νιώθει εντονότερα τις δονήσεις της αγάπης, την επίδραση της τέχνης του στο βλέμμα της ανθρωπότητας.

Το EFFE και οι εφετζήδες

Το πιο τραγικό με το Φεστιβάλ Κύπρια είναι η έλλειψη αυτογνωσίας των διοργανωτών. 

Φωτογραφία: Volksbühne, Χέρμπερτ Φριτς, «Murmel Murmel» (άσχετο).  

  

Το Υπουργείο Παιδείας και Βαρβαρότητας κλήθηκε πρόσφατα να δώσει εξηγήσεις, μετά από ερώτηση βουλευτή, για το γεγονός ότι η προσέλευση θεατών στις παραστάσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια έπεσε από τους 18.847 το 2014, στους 12.555 το 2015 και στους 8.839 το 2016. Αντίστοιχος περονόσπορος, φυσικά, έπεσε και στα έσοδα της διοργάνωσης. Και πού –αν έχετε τον θεό σας- απέδωσαν, με κάθε επισημότητα, οι φωστήρες που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες της πολιτιστικής πολιτικής αυτού του τόπου το γεγονός ότι το κοινό έχει γυρίσει την πλάτη στο φεστιβάλ; Την ίδια περίοδο, λέει, διεξάγονται πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, «όπως τα δυο φεστιβάλ Μπύρας». Ας μη σχολιάσω καν τις συναυλίες της Βίσση, της Μαρινέλλας και τις παραστάσεις του Σεφερλή (ωιμέ!) που επίσης αναφέρονται ως… αντίπαλον δέος στην απάντηση του Υπουργού.

Του Κουτρούλη ο γάμος

Γιατί κάποιος λυσσάει να μάθει για τις προσωπικές στιγμές των επωνύμων;

Δυσκολεύομαι να με φανταστώ γαμπρό. Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο ότι θα έβαζα τον εαυτό μου στην άβολη θέση να στέκεται με αστεία, επίσημα ρούχα και ν’ ανταλλάσσει όρκους «αιώνιας αγάπης» με μεσάζοντα κάποιον ιερέα (αυτό αποκλείεται) ή έστω δήμαρχο. Με άλλα λόγια, να δεσμευτώ με μια δήλωση συνενοχής για κάτι που σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων είναι εξαιρετικά επισφαλές να τηρηθεί. Μια σχέση δεν είναι σπριντ που θα κριθεί μέσα από την επισημότητα και τη μυθοποίηση μιας συγκεκριμένης ημέρας στη ζωή μας. Είναι ένας αγώνας αντοχής, μια αδιάκοπη διεργασία που απαιτεί καθημερινές ασκήσεις υπομονής και ετοιμότητας, μια μάχη ενάντια στη φθορά, την έκβαση της οποίας καμία τζίφρα δεν μπορεί να εγγυηθεί.

Υφυπουργείο Περιφρόνησης

Για να έχουμε καλό ρώτημα, τι γίνεται μ’ εκείνο το Υφυπουργείο Πολιτισμού;

Η γενναιόδωρη Κυβέρνηση Αναστασιάδη ευελπιστεί να αφήσει παρακαταθήκη  στην επόμενη διακυβέρνηση –δηλαδή ιδανικά στον εαυτό της- τη λειτουργία των Υφυπουργείων Τουρισμού, Ανάπτυξης και Ναυτιλίας. Θέλει, λέει, να εξοπλίσει τους μελλοντικούς κυβερνώντες με σύγχρονα εργαλεία διακυβέρνησης. Είναι προφανές ότι σε τομείς που άπτονται της οικονομίας, έστω και με καθυστέρηση σε σχέση με τις αρχικές δεσμεύσεις, η κυβέρνηση εκδηλώνει μια σχετική αποφασιστικότητα και σωστά πράττει. Η διαχείριση του κρατικού νοικοκυριού είναι το άλφα και το ωμέγα.

Πρώτο μέλημα η «θεατρική ειρήνη»

Η ανάληψη των καθηκόντων του πρώτου καλλιτεχνικού διευθυντή σηματοδοτεί πλέον μια νέα εποχή για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Ο Σάββας Κυριακίδης. ©Γιάννης Νησιώτης

    
«Έχω την εντύπωση πως το θέατρο στην Κύπρο θα πρέπει κάποια στιγμή –και σύντομα- να αυτοαναλυθεί και να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του. Να προσελκύσει καινούριο υλικό, έμψυχο και άψυχο, που να προέρχεται από όλες τις κατευθύνσεις: θεατρικά έργα αλλά και το ανθρώπινο δυναμικό που θα τα υπηρετήσει από όλες τις βαθμίδες». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Γιάννη Τουμαζή και τα εξέφραζε αρκετά χρόνια πριν αναλάβει πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ , σ’ ένα άρθρο του με τίτλο «Για το θέατρο...», το οποίο δημοσιεύτηκε στο ένδοξο πολιτιστικό ένθετο του Φιλελευθέρου «Υστερόγραφο».

Περιμένοντας τη βαρβαρότητα

Το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να καθοδηγήσει τα παιδιά στην ελευθερία του πνεύματος.

Εκκινώντας από τον άκρατο, άναρχο, παγκοσμιοποιημένο καταναλωτισμό, αυτή την αόριστη και... ουρανοκατέβατη μάστιγα, οι μαθητές που διαγωνίστηκαν στο μάθημα των νέων ελληνικών στις παγκύπριες εξετάσεις κλήθηκαν να μιλήσουν για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα και να αναπτύξουν τρόπους ενίσχυσης του σύγχρονου ανθρώπου, για να είναι σε θέση «να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις». Κι όλα αυτά με βάση ένα δοκίμιο του Διονύση Κ. Μαγκλιβέρα από το βιβλίο «Το τέρμα και η αρχή».

Η χορογραφία της καφρίλας

Συναισθητικά ανάπηροι, νοητικά βραχυκυκλωμένοι, σαν ζόμπι, χτυπιούνται για να χτυπηθούν, αναίτια, ανούσια, παράλογα. Σαν να θέλουν να χορτάσουν ξύλο.

©Σωτήρης Μπαρμπαρούσης/ ΑΠΕ.

Ένα νεαρό παιδί έχασε τη ζωή του απλώς επειδή βρέθηκε σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή και φορούσε διακριτικά «άλλης ομάδας». Μαζί με τον θρήνο, φυσικά και η απορία. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ενώ ειδικά οι οπαδοί της ομάδας που υποστήριζε, συγκλονισμένοι, τον ηρωοποίησαν και δεσμεύτηκαν να τιμούν τη μνήμη του για πάντα.

Ο θάνατός σου η ζωή μου

Αν για να κάνεις θέατρο (… και σκι) είναι αρκετά δυο σανίδια κι ένα πάθος, για να κάνεις κινηματογράφο -στην Κύπρο τουλάχιστον- αρκούν δυο λειτουργοί κι ένα κουτσουρεμένο κονδύλι.

Για να είμαστε ακριβείς, εκτός από τα σανίδια, εν τη σοφία της η πολιτεία προσφέρει κάθε χρόνο ένα κονδύλι περί τα έξι εκατομμύρια για το θέατρο και την ανάπτυξή του, τη στιγμή που για τον κινηματογράφο προσφέρει ένα εκατομμύριο.

Κάποιος που είναι έξω από τα πράγματα, μόνο και μόνο μ’ αυτή την αντιδιαστολή μπορεί να αποκαταστήσει την «αδικία» κάνοντας μια σούμα και μοιράζοντας το ποσό διά δύο, προσφέροντας δηλαδή χοντρά-χοντρά από 3,5 εκατομμύρια και στις δύο τέχνες. Έτσι, το κράτος δεν χρειάζεται να βγάλει ούτε σεντ από τον προϋπολογισμό του κι ο κυπριακός κινηματογράφος μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για πραγματική ανάπτυξη.

Μια χαραμάδα στην αυτοαπομόνωση

Η αυριανή συναυλία της Φιλαρμονικής του Βερολίνου –sold out εδώ και μήνες- αποτελεί το μείζον καλλιτεχνικό γεγονός στο πρόγραμμα της Πάφου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Ενδεχομένως να πρόκειται για το σπουδαιότερο μουσικό γεγονός που έχει φιλοξενηθεί ποτέ στο νησί. Το οποίο, λόγω μεγέθους, γεωπολιτικών δεδομένων, κουλτούρας, απόστασης από τον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής πολιτιστικής δραστηριότητας και -πάνω απ’ όλα- τραγικής έλλειψης υποδομών υπάρχει η αίσθηση ώρες- ώρες ότι έχει καταδικάσει τον εαυτό του σε καλλιτεχνική ομφαλοσκόπηση, ή έστω σε περιστασιακή και δορυφορική επαφή με τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. 

Το ξόρκι ως πολιτική πρακτική

Μας «συμφέρει» άραγε να διατεινόμαστε ότι κοσμογυρισμένοι καλλιτέχνες, περιστοιχισμένοι από συμβούλους και ατζέντηδες, αγνοούν μία από τις πιο πολυκαιρισμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις στον πλανήτη;

Ο Μπομπ Γκέλντοφ.

Χούλιο Ιγκλέσιας, Τζένιφερ Λόπεζ, Ριάνα, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Όσο αφελείς κι αν είναι οι ομόσπονδοι φίλοι μας, μετά από τόσα φιάσκα, κάποτε θα ξυπνούσαν. Πέρασαν λοιπόν στα ψιλά την έλευση του Μπομπ Γκέλντοφ και των Boomtown Rats στο πλαίσιο του 7ου Φεστιβάλ Rock’n EMU και το ανακοίνωσαν ελάχιστα 24ωρα πριν την πραγματοποίησή του. Δεν υπάρχει λοιπόν αρκετός χρόνος για αντιδράσεις, διαβήματα, οχλήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και καταιγισμούς από πύρινες υποδείξεις προς τον επώνυμο ν’ αλλάξει γνώμη, να ενημερωθεί για το πρόβλημά μας, αλλά και να ζητήσει τα ρέστα από τους διοργανωτές, που τον «εξαπάτησαν» και δεν του «εξήγησαν σωστά την πολιτική κατάσταση στο νησί».

Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, ο ΘΟΚ και η μελαγχολία για τα Κύπρια.

Romeo Castellucci, «Democracy in America». Photo: Luca del Pia.

    

Η εντύπωση που δημιουργήθηκε τον περασμένο Γενάρη πως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος βαράει το ντέφι κι ο ΘΟΚ χορεύει μπορεί να χαρακτηριστεί και αλγεινή. Κοτζάμ κρατικό θέατρο, με τέτοια ιστορία και επιδραστικότητα στα πολιτιστικά δρώμενα της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας να δέχεται τελεσίγραφα και να ρίχνει τα μούτρα του υποκύπτοντας στις αξιώσεις και υποδείξεις οποιουδήποτε, προκειμένου να πιει το αργολικό νέκταρ; Όσο να ’ναι, χτυπούσε άσχημα.

Το σίγουρο είναι ότι δεν πλήξαμε

Η επίγευση της τελετής απονομής των Βραβείων Θεάτρου Κύπρου.

Ζήσαμε μια ενδιαφέρουσα βραδιά το βράδυ της τελετής απονομής των Βραβείων Θεάτρου Κύπρου. Από κάθε άποψη. Όσον αφορά στην ουσία τους, δηλαδή την απόδοση τιμών στους καλλιτέχνες, στην τελετή καθαυτή, αλλά κι όσον αφορά στους χαιρετισμούς του προέδρου του ΘΟΚ, αλλά και του Προέδρου της Δημοκρατίας μπροστά και πίσω από τις λέξεις των οποίων τίθενται πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα σχετικά με τη θεατρική ζωή και την πολιτιστική πολιτική.

Ας μην επεκταθώ

Για να λέμε και τα καλά, δεν κούρασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην ομιλία του κατά την τελετή απονομής των Βραβείων Θεάτρου. 

Ένα θετικό που έχουν αυτές οι προεκλογικές ομιλίες είναι ότι οι συντάκτες τους το ψάχνουν λίγο παραπάνω με το περιεχόμενο, αλλά και τη φόρμα. Καμία σχέση δηλαδή με τις ανούσιες ομιλίες των προηγούμενων ετών, αντίγραφο η καθεμιά της προηγούμενης, που θα μπορούσαν να χορηγηθούν κι ως φάρμακο για την αϋπνία. Νισάφι πια μ’ εκείνη την προσβλητική αίσθηση ότι ο πολυάσχολος Πρόεδρός μας δεν το έψαχνε και πολύ με τους χαιρετισμούς στην πλέον προβεβλημένη εκδήλωση για τον Πολιτισμό. Δεν λέω, απέπνεε μεν αέρα ειλικρίνειας για τις πραγματικές του προθέσεις, αλλά η πλήξη βαρούσε κόκκινο, βρε αδερφέ. Δεν φαινόταν να σκοτίζεται ιδιαίτερα, γιατί όπως έλεγε κι ο Κίσινγκερ, το καλό του να είσαι επώνυμος είναι πως όταν κάνεις τους άλλους να βαριούνται, νομίζουν ότι είναι δικό τους λάθος.

Ελληνοφρενής σεμνοτυφία

Εκτός από τη σκόνη στην ατμόσφαιρα μάς έχει πνίξει η μυρωδιά της ναφθαλίνης. 

Ας είναι καλά ο Δημήτρης Ταλιαδώρος, που μας υπενθύμισε ότι ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια κοινωνία όχι απλώς βαθύτατα συντηρητική, αλλά παθολογικά σεμνότυφη. Βούτυρο στο ψωμί μας, εμάς των «παράξενων» που δεν γίναμε ακόμη ρινόκεροι, να κάνουμε ακόμη ένα ανέξοδο κήρυγμα περί ελευθερίας της έκφρασης. Ένα θέμα που στην ανηφορική πορεία της Κύπρου προς τον 22ο αιώνα εμφανίζεται δυστυχώς στην ατζέντα της επικαιρότητας πιο συχνά και από (επίσημα) θεοκρατικά καθεστώτα.

Στα πλοκάμια της δυσπιστίας

Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι το γυαλί ανάμεσα στον ΘΟΚ και την κυπριακή θεατρική κοινότητα έχει ραγίσει οριστικά. 

Χωρίς να λέω ότι υπήρξε ποτέ περίοδος στην ιστορία του οργανισμού που έλειψαν οι εντάσεις και οι διαξιφισμοί, θεωρώ ότι το υπό τον Γιάννη Τουμαζή ΔΣ μπορεί να θεωρείται πλέον το πιο αποξενωμένο, αλλά και το πιο απαξιωμένο από τη θεατρική βάση διοικητικό σχήμα στην ιστορία του οργανισμού. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό τα μέλη εισπράττουν το αρνητικό κλίμα και την καχυποψία –σε κάθε τους απόφαση πλέον– ή αν ζουν στη δική τους φούσκα, που περιλαμβάνει αποκλειστικά το θεατρικό προϊόν του οργανισμού ως αποτέλεσμα των δικών τους κινήσεων.

Η δικτατορία των υποτελών

H κυπριακή εκδοχή ενός πολιτικού ρεύματος τα τσουχτερά πλοκάμια του οποίου άρχισαν να τυλίγουν ασφυκτικά τον πλανήτη.

Άντονι Γκόρμλεϊ, «Building 1-5», 2013.

Οι Κύπριοι είναι ένας λαός υποτελής. Με την έννοια που προσέδιδε ο Γκράμσι στον όρο. Είναι αυτόβουλα υποτελείς στις ίδιες τους τις ιδεοληψίες. Θεσμοί και ιδέες ή σχολές σκέψης έχουν αποκτήσει τη δική τους αυτονομία και οι εκφραστές τους, κυρίως οι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, διατηρούν ξεκούραστα την αποτελεσματικότητα της ηγεμονίας τους. Ένα ολόκληρο σύστημα ιδεών και αξιών παραμένει ακλόνητο όσο οι υποτελείς μάζες το ασπάζονται, ανανεώνοντας αέναα την εντολή επικυριαρχίας –όχι με την ψήφο, αλλά με την κατεστημένη νοοτροπία.

Ου φροντίς Ιπποκλείδη

Ο πολιτισμός της κοτσάνας και της κενολογίας πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος. Νισάφι. Γκώσαμε.

O N. Αναστασιάδης στα εγκαίνια του Πολιτιστικού Κέντρου Στροβόλου, που αποδείχτηκε το έργο υποδομής που «αναλογεί» στη θητεία του. 

Πολλοί μπορεί να την ένιωσαν στο πετσί τους ή και κάτω από αυτό, σ’ άλλους μπορεί να φάνηκε σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. Όπως και να ‘χει όμως, η θητεία του Νίκου Αναστασιάδη εισέρχεται στην τελική της ευθεία, αφού οσονούπω θα μετράει κάτι λιγότερο από δώδεκα μήνες. Επ! Ντροπή! Βάλτε πίσω τις καραμούζες. Δεν το λέω για καλό. Αφενός, κανείς δεν μας εγγυάται ότι δεν θα επανεκλεγεί ή –ο μη γένοιτο– ότι δεν θα τον διαδεχθεί κάποιος τρισχειρότερος. Αφετέρου, παρά το γεγονός ότι μια πολιτική αλλαγή είναι συχνά μια γοητευτική προοπτική, προσωπικά σιχαίνομαι τα τελευταία στάδια της θητείας μιας κυβέρνησης, κατά την οποία συνειδητά ή υποσυνείδητα ραίνει αφειδώς με προεκλογική αύρα όλες τις πολιτικές κινήσεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν τις ζωές μας. 

Σαματάς στην ορχήστρα

Ο κύκλος του Άλκη Μπαλτά στη Συμφωνική Ορχήστρα έπρεπε να κλείσει μελωδικά κι όχι φασαριόζικα.

«Έχω εκπαιδευτεί στις παραιτήσεις. Το έχω κάνει ήδη τρεις φορές και δεν θα διστάσω να το κάνω ξανά, αν χρειαστεί. Μουσικός σπούδασα. Δεν σπούδασα διευθυντής». Και να λοιπόν που ο Άλκης Μπαλτάς δεν δίστασε να το κάνει ξανά. Αποφάσισε να κλείσει με βρόντο πίσω του την πόρτα της εξόδου από τη Συμφωνική Ορχήστρα, επιλέγοντας να γράψει με ψηλές νότες την τελευταία παρτιτούρα της εξαετούς παρουσίας του στα μουσικά δρώμενα της Κύπρου, όπου άφησε ένα βαθύ και αξιομνημόνευτο χνάρι.

Υπάρχουν φίδια στην πόλη

Φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε τα αυτονόητα και δη το δικαίωμα μιας καλλιτέχνιδας να δημιουργεί και μιας επιμελήτριας να επιλέγει.

Ανάμεσα στα πολλά προτερήματα και χαρίσματα με τα οποία έχει προικίσει η μοίρα την κοινωνία της διλημματομάνας Κύπρου είναι αναμφιβόλως η βαθιά κι ευρεία γνώση στα ζητήματα τέχνης. Αυτό είναι ένα αβίαστο συμπέρασμα που θα εξήγαγε κανείς τις προηγούμενες μέρες παρακολουθώντας την ιεράρχηση όσων απασχολούν τη μονίμως προβληματισμένη κοινή γνώμη και τη φουρτουνιασμένη, παράλληλη πραγματικότητα των κοινωνικών δικτύων.

Με την αυστηρότητα που τους αξίζει

Τώρα που τα πυροτεχνήματα έσβησαν, καιρός είναι να δούμε την καθαρή εικόνα.

Υπαίθριο Εργοτάξιο Πολιτισμού, μάλλον, και όχι Εργοστάσιο. Αυτό το σκεπτικό θα ταίριαζε κουτί στη νέα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ήταν η πρώτη σκέψη που στριφογύριζε στο μυαλό μου μόλις έφτασα το προηγούμενο Σάββατο στην Πάφο κι άρχισα να περιδιαβαίνω μέσα στο ψοφόκρυο μισοτελειωμένους δρόμους και πλατείες του κέντρου, λίγες ώρες πριν την πολυαναμενόμενη τελετή έναρξης. Όχι μόνο στο δικό μου. Πριν προλάβει να φύγει η σημαντική σε συμβολισμό ημέρα, άκουσα να το εκστομίζουν τουλάχιστον άλλοι 4-5 Πάφιοι, με αυξημένη αίσθηση αυτοσαρκασμού.

Όταν σου τρέχει, τρέχα το

Φαίνεται ότι η Λευκωσία δεν θέλει να αφήσει να πάει χαμένη η ευκαιρία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Του 2030…

Φωτογραφία: Νίκανδρος Σαββίδης.

Η Πάφος κουτσά- στραβά κάνει Πολιτιστική Πρωτεύουσα και οι εξελίξεις δικαιώνουν όσους πετούσαν τη σκούφια τους εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι του 2012, όταν ο Μάνφρεντ Γκαουλχόφερ ανακοίνωνε τα ευχάριστα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Το κακό είναι ότι οι εξελίξεις δικαιώνουν και τους εκπροσώπους της Λευκωσίας που κατσούφιασαν, ερμηνεύοντας την επιλογή ως δυσάρεστο γεγονός, προεικάζοντας ότι για την πρωτεύουσα... το πουλλίν επέτασεν.

Κύπρος Κυπρίων ηθοποιών;

Θεατρικός «εποικισμός»: Αν είναι μάστιγα ή ευλογία θα φανεί στο χειροκρότημα.

Έχει πλέον κουράσει το παλιό αστείο που θέλει αυτή την άτιμη φάρα, τους καλαμαράες (sic), να επιδράμουν στο μαρτυρικό νησί για να κλέψουν τις δουλειές (κι ενίοτε τις... καρδιές) των ανυποψίαστων ντόπιων. Η συζήτηση αυτή θα ολοκληρωνόταν με μια υπολογιστική μηχανή και με την πρόταξη του επιχειρήματος ότι στην Ελλάδα ζουν σήμερα υπερπολλαπλάσιοι Κύπριοι, αν δεν ήταν γελοία εν τη γενέσει της. Χρειάζεται, βέβαια, φαντασία και κακοήθεια για να αναγάγει κάποιος σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα την επιλογή κάποιων Ελλήνων (η λέξη «Ελλαδίτης» ποτέ δεν μου καθόταν, τη βγάζει λάθος μέχρι και ο ορθογράφος) να εγκατασταθούν στην Κύπρο.  

Κουτσουρεμένη ελπίδα

Η «Σπασμένη Καρέκλα» και το δύσβατο μονοπάτι της Κύπρου.

 Φωτογραφία: Pierre Albouy/ Reuters.

Ακριβώς έξω από το Μέγαρο των Εθνών στη Γενεύη δεσπόζει το μεγαλύτερο ίσως έπιπλο του κόσμου: η ύψους 12 μέτρων «Σπασμένη Καρέκλα» του Ελβετού καλλιτέχνη Ντανιέλ Μπερσέτ. Φτιαγμένη από 5,5 τόνους ξύλο, από τον μαραγκό Λουί Ζενέβ, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Handicap International, μιας διεθνούς ΜΚΟ που ειδικεύεται στον τομέα της αναπηρίας. Η αρχική πρόθεση ήταν να τοποθετηθεί εκεί προσωρινά, στο πλαίσιο της διεθνούς εκστρατείας για πλήρη απαγόρευση των ναρκών κατά προσωπικού, μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Οττάβας το 1997. Έκτοτε παραμένει στο χώρο –μ’ ένα μικρό διάλειμμα μεταξύ 2005 και 2007, λόγω εκτεταμένης αναδιαμόρφωσης του κτηρίου- για να συμβολίζει την κατακραυγή ενάντια στις νάρκες και τις βόμβες διασποράς.

Αποχαιρετώντας το 2017

Για την Πάφο, το σωτήριον έτος 2017 δεν άρχισε την περασμένη Κυριακή, αλλά τον Σεπτέμβρη του 2012, όταν ανέλαβε το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. 

Σήμερα είναι το αύριο που φοβόμασταν χθες, λέει ένα ευφυολόγημα που αποδίδεται στον Χάρρυ Κλυνν. Έφτασε λοιπόν η χρονιά της κρίσης για την Πάφο και η αλήθεια είναι πως επικρατεί μια κατάσταση πραγμάτων αρκετά αισιόδοξη, σε βαθμό που αν τολμούσε να την περιγράψει κανείς δημόσια πριν από 2–2,5 χρόνια, θα συγκαταλεγόταν αυτομάτως στους γραφικούς. Στις 28 και 29 Ιανουαρίου ανοίγει επίσημα η αυλαία με τις εκδηλώσεις έναρξης, τη στιγμή που οι εργασίες ανάπλασης της πλατείας που θα τις φιλοξενήσει δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, γεγονός που όσο να 'ναι δημιουργεί έναν εύλογο εκνευρισμό. Αλλά τη φορά αυτή είμαστε όλοι έτοιμοι να συμμεριστούμε τη σιγουριά των διοργανωτών.