Κόβεις την ένταση με το μαχαίρι

Η παραλαβή των βαθμολογιών της Επιτροπής Αξιολόγησης του σχεδίου «Θυμέλη» έριξε λάδι στη φωτιά.

Ζήτημα χρόνου φαίνεται ότι είναι να αρχίσει και πάλι ο δημόσιος διάλογος για το διαμοιρασμό των επιχορηγήσεων κι αν πρέπει να παραμείνει ή όχι ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου ο θεσμικά υπεύθυνος να μοιράζει το άχυρο των γαϊδουριών. Φαίνεται ότι σύντομα θα έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε την χιλιοπαιγμένη παράσταση σε καμιά αίθουσα της Βουλής, με τους παντελώς εκτός θεατρικής πραγματικότητας βουλευτές να παρακολουθούν αμήχανοι να ξετυλίγεται μια σπαζοκεφαλιά συγκρουόμενων συμφερόντων κι ένας ανεξέλεγκτος υποκειμενισμός.   

Το ασχημόκαστρο μέσα μας

Τα «Νταχάου» της Ελλάδας και τα «Ωραιόκαστρα» της Γερμανίας.

Άρτι ενθουσιωδώς εγκατασταθείσα στο Νταχάου, λίγο έξω από το Μόναχο, η αδερφή μου άρχισε ήδη να παθαίνει καθημερινά πολιτισμικά σοκ. «Πρόσεξα ότι κανένας γονιός δεν έκανε κατάληψη, παρά το ότι υπάρχουν παιδιά από εννιά χώρες μόνο στην τάξη των παιδιών μου» μου είπε χαριτολογώντας, όταν τη ρώτησα για την πρώτη μέρα των βλασταριών της στο νέο τους σχολείο. «Κανένα δεν μιλάει γρι γερμανικά, εντούτοις η δασκάλα φοράει λουλούδια στο κεφάλι κι είναι μες στη χαρά που έχει την τάξη ένταξης».

Τέλος καλό, όλα καλά

Το τζετ λαγκ στη Λήδρας και το θέατρο του παραλόγου στην Τουρκία.

Για πέντε μήνες τον χρόνο στην αχανή Κύπρο θα έχουμε δύο ζώνες ώρας, όπως συμβαίνει και στο Καζακστάν, τη Μογγολία και τη Βραζιλία. Εντάξει, ας μην κάνουμε έτσι, θα τα καταφέρουμε να συνεννοηθούμε. Εδώ η Ρωσία έχει 9 διαφορετικές ζώνες από το Καλίνινγκραντ μέχρι την Τσουκότκα, ενώ μας περνάνε ακόμη ο Καναδάς με 5, οι ΗΠΑ με 4, η Αυστραλία με 3. Η... μικροσκοπική Κίνα, πάλι, τρώει τη σκόνη μας, αφού έχει μόνο μία.

Επανακτώντας τη Σαλαμίνα

Η τέχνη από τη φύση της είναι μια λυδία λίθος επικοινωνίας και συμφιλίωσης.

                              Φωτογραφία: © Αντώνης Γ. Αντωνίου.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι πιο ευαίσθητος σχετικά με το αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας από τον άνθρωπο που το έφερε στο φως. Τον άνθρωπο που ανέσκαπτε επί 22 χρόνια τον χώρο μέχρι που έζησε την πίκρα και την οργή της απώλειας με τη βίαιη επέλαση του Αττίλα και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του σε μια επιστημονική και συναισθηματική σχέση πάθους με το σπουδαιότερο αρχαιολογικό μνημείο του νησιού. Από τον επιστήμονα που σήμερα υποχρεώνεται από το κατοχικό καθεστώς να πληρώνει (ψευδο)εισιτήριο για να επισκεφθεί ένα μέρος όπου πέτρες και κολόνες τον αναγνωρίζουν και του «μιλάνε», αφού τις έχει δει να ξεθάβονται χιλιοστό προς χιλιοστό.