Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η οικονομική ένδεια. Είναι η απουσία στέρεας θεσμικής βάσης, η αδιαφορία, η αδράνεια, η ανικανότητα κι η απουσία οράματος.
Πριν ακόμη ο Νίκος Αναστασιάδης μάς κάνει τη χάρη να μας υπηρετήσει από το ανώτατο αξίωμα, είχα προβλέψει ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε τον Πολιτισμό να περνά μέσα από τα καυδιανά δίκρανα. Συγνώμη, είπα «προβλέψει»; Ας μην ανησυχούν μέντιουμ, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι και καφεμάντεις. Εννοούσα «προγνώσει». Δεν υπήρχε πιο ασφαλής πρόγνωση σε μια δυσμενή οικονομικά εποχή και σ’ ένα κράτος όπου θεσμικά και κοινωνικά είναι βαθιά ριζωμένη η νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον Πολιτισμό ως κερασάκι στην τούρτα.
Η συζήτηση έγινε στον μόνο κώδικα επικοινωνίας που ο περισσότεροι από τους βουλευτές μας δείχνουν να καταλαβαίνουν καλά: τη λογιστική γλώσσα των επιχειρήσεων.
Μπορεί να παρέδωσαν, σε συνεργασία με τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, έναν αιφνιδιαστικά υπερπλήρη φάκελο. Μπορεί να πήραν και τα εύσημα από τους συνηθισμένους στην ξύλινη, πρόχειρη τυπικότητα βουλευτές. Όμως οι εκπρόσωποι των Κύπριων σκηνοθετών που παρευρέθηκαν την περασμένη Τρίτη στη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού παρέλειψαν κάτι σημαντικό: να φέρουν μαζί τους κι ένα κινηματογραφικό συνεργείο να καταγράψει τις ιστορικές στιγμές.
Η σύντομη, αλλά εύστοχη περφόρμανς του Γιαν Φαμπρ με τίτλο «Επιμελητής του Φεστιβάλ Αθηνών» έλαβε αίσιο τέλος.
Γιαν Φαμπρ, «Searching for Utopia», (2003).
Ο Γιαν Φαμπρ απέθανε, ζήτω, λοιπόν, ο Ευάγγελος Θεοδωρόπουλος! Ο Φλαμανδός δημιουργός ζει και βασιλεύει, φυσικά, στο περίλαμπρο προσωπικό του σύμπαν και εξακολουθεί να δρέπει ανέγγιχτος τις δάφνες των πνευματικών και σωματικών μόχθων δεκαετιών. Απλώς έκλεισε άδοξα κι άκομψα η σύντομη αλλά έντονα αποτυπωμένη παρένθεσή του ως καλλιτεχνικού επικεφαλής του Ελληνικού Φεστιβάλ. Χωρίς να το πολυσκεφτεί δεν πήγε καθόλου κόντρα στη δια βοής αποπομπή του, πήρε το καπελάκι του και τις παλλόμενες ιδέες του για να συνεχίσει ωσάν να μη συνέβη τίποτε το θεάρεστο έργο του.
Η ευκολία με την οποία απαρνήθηκε την αξιοζήλευτη θέση θα γύρισε ακόμη περισσότερο τα στομάχια κάποιων μαθημένων στα ήθη του καρεκλογαντζώματος νοτιοβαλκανίων.
Οι καλλιτέχνες να συνασπιστούν και να αντιδράσουν στη συντεταγμένη αδιαφορία της Πολιτείας.
«Έχουμε ανάγκη το θέατρο;» Ρητορικό το ερώτημα που θέτει ο Ανατόλι Βασίλιεφ στο φετινό Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Θα απαντούσα «τώρα περισσότερο από ποτέ». Κι ας ξέρω ότι σ΄αυτούς στους οποίους πρέπει να περάσει αυτό το μήνυμα, η απάντηση θα φανεί γελοία. Αναφέρομαι σ’ αυτούς που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων, αλλά κι αυτούς που με τις στάσεις και τις τάσεις τους ουσιαστικά τους τοποθέτησαν εκεί.
