Κολλήσαμε μίσος

Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα τσίρκο άκρατου λαϊκισμού, για νέα ήθη στην πολιτική μας πραγματικότητα. 

Το ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ «βγήκε από την ντουλάπα» και δεν κατάφερε να κρύψει την ικανοποίησή του για την παρθενική, άοπλη είσοδο του νεοναζιστικού μορφώματος στη Βουλή είναι ένα ζήτημα. Όμως, ούτως ή άλλως, ο προκαθήμενος δεν ήταν ποτέ «όνομα και πράγμα», έχει το χούι να τσιγκλάει συχνά τα δημοκρατικά αισθήματα, με δημόσιες τοποθετήσεις και ενέργειές του. Το σχήμα του, ως πνευματικού ποιμένος του επικρατούντος ελληνορθόδοξου στοιχείου της Κύπρου θα έπρεπε οπωσδήποτε να του φιλτράρει την ακατάσχετη επιθυμία να τοποθετείται δημόσια επί παντός επιστητού, να εκφράζει αδολεσχώς την προσωπική του άποψη πάνω σε ευαίσθητα ζητήματα, να ευνοεί τη ρητορική του μίσους αντί να κηρύσσει την αγάπη, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συχνά στην επικαιρότητα για λάθος λόγους.

Η λέξη- ταμπού της πολιτικής μας ζωής

Κανονικά, θα έπρεπε να πέφτει πρόστιμο σε όποιον εκστομίζει τη λέξη «Πολιτισμός»...

Ευτυχώς, από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής μέχρι και το κλείσιμο της κάλπης τα ΜΜΕ φιμώνονται κανονικά και με τον νόμο και όσο κι αν το λαχταράει η καρδούλα τους δεν δικαιούνται να δημοσιεύουν προεκλογικό μπλαμπλά, εκτιμήσεις, αναλύσεις, αναφορές σε σχέση με τη διαδικασία και τους υποψηφίους.

Στα ύψη το θεατρικό θερμόμετρο

Το φαινόμενο του μεταπασχαλινού θεατρικού οργασμού, είναι μεν πρωτόγνωρο αλλά είναι και εξηγήσιμο. 

Ο φετινός θα πρέπει να είναι ο πιο δραστήριος Μάιος στην ιστορία του σύγχρονου κυπριακού θεάτρου. Δηλαδή, αν είσαι εμμονικός θεατρόφιλος, τρέχεις και δεν φτάνεις. Μια παράσταση τικάρεις στο μπλοκάκι σου, δύο ξεφυτρώνουν στη θέση της. Της… πρεμιέρας γίνεται τις τελευταίες μέρες κι αν συνυπολογίσει κανείς τις παραγωγές που συνέχισαν από τον προηγούμενο μήνα, αυτές που φιλοξενούνται στο πλαίσιο του Μικρού Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος, αλλά κι αυτές που θα παρουσιαστούν στην Πλατφόρμα Μονοδράματος στην Πάφο θα διαπιστώσει του λόγου το αληθές.

Ανώμαλη προσγείωση εκ των προτέρων

Για τον Πολιτισμό δεν περιμένουμε να ακούσουμε ούτε υποσχέσεις, ούτε αντιπαραθέσεις, προβλέπεται σιγή ασυρμάτου. Δεν αξίζει ούτε τα «θα» τους. 

Τι έμεινε; Σκάρτες δύο βδομαδούλες. Κουράγιο, αδέρφια μου, προεκλογική περίοδος είναι, θα περάσει. Ετοιμαστείτε να τα ακούσετε σχεδόν ΟΛΑ. Δε λέω, υπάρχει και η διασκεδαστική πτυχή του πράγματος: να το πάρεις στο χαβαλέ, να δεις τη συνολική εικόνα σαν ένα περιοδεύον τσίρκο γεμάτο θλιβερούς κλόουν, παγκόσμιας κλάσης ακροβάτες υποσχέσεων με ευχέρεια στις πολιτικές κυβιστήσεις και να κάνεις χάζι τις επιδερμικές εντυπωσιοθηρικές τους πιρουέτες. Το πανάκριβο εισιτήριο το πληρώνουμε έτσι κι αλλιώς, τουλάχιστον ας το απολαύσουμε.