Σελίδες

Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

Το τέλος της μυθικότητας

Ελάχιστοι έχουν απομείνει ακόμη -μακάρι να έχουν για πολλά χρόνια ακόμη την υγειά τους- και στο τέλος θα μας αφήσουν όλοι. 



Παρά την προχωρημένη ηλικία του και τις συχνές αναφορές σε-φυσιολογικές για έναν 90χρονο- μικρές περιπέτειες με την υγεία του, ήταν σαν μη θέλουμε να πιστέψουμε ότι θα έρθει η αποφράδα ημέρα. Κι όμως ήλθε. Ο Μιχάλης Κακογιάννης πέρασε στην αιωνιότητα ως ένας από τους τελευταίους σύγχρονους μύθους της Ελλάδας. Με όλη του την ταπεινοφροσύνη, το πνευματικό του ανάστημα έριχνε τη σκιά του πάνω μας και μας δρόσιζε από τον καυτό ήλιο της στειρότητας, της ασυδοσίας, της καθημερινής αγωνίας, το έργο του έλαμπε φέρνοντάς μας σε επαφή με τα βάθη των αιώνων και της ψυχής μας, φώτιζε τη ζωή σε όλες τις διαστάσεις της.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Δεν ξέρω, δε με νοιάζει



«Ποιο είναι χειρότερο: η άγνοια ή η αδιαφορία; Ποιος ξέρει…τι με νοιάζει…»


«Ποιο είναι χειρότερο: η άγνοια ή η αδιαφορία; Ποιος ξέρει…τι με νοιάζει…» λέει ένα ευφυολόγημα. Στην προκειμένη περίπτωση η άγνοια (αν δεχτούμε ότι ο Πρόεδρος δεν γνώριζε) αποδεικνύεται καταστροφική: για τον ίδιο και για όλους μας. Η αμέλεια είναι αμέλεια, είτε γνώριζε και δεν φρόντισε να πράξει, είτε δεν γνώριζε και δεν κούνησε δαχτυλάκι. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά η πηγή του κακού. Άγνοια στην προκειμένη περίπτωση είναι και η υποτίμηση της επικινδυνότητας της κατάστασης και αυτού που μπορούσε να προκαλέσει. Δεν το αφήσανε επίτηδες να σκάσει.

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Τα πάντα σμπαράλια


Η τύχη στρέφει την ορμή της εκεί που δεν υπάρχει αξιοσύνη. 


Αυτοί να κρατηθούν στην εξουσία και γαία πυρί μιχθήτω. Κυριολεκτικά, ας ανακατευθεί το χώμα με τη φωτιά κι ας καεί η χώρα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και ελαφρυντικά μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή. Δεν ήταν απλά ένας κρότος που μας λαχτάρησε και μας τίναξε από το κρεβάτι μας. Ήταν μια έκρηξη πολλών κιλοτόνων που «γονάτισε» 13 οικογένειες και σμπαράλιασε τα πάντα: τα νεύρα μας, το ηθικό μας, το κουράγιο μας, τις τελευταίες αντιστάσεις της οικονομίας, την εικόνα της χώρας προς τα έξω, μαζί με την ίδια τη δημόσια εικόνα τους και τα τελευταία προσχήματα της αξιοπιστίας τους.