Αθέμιτος συναγωνισμός

Η μεγαλύτερη ζημιά που έχει κάνει το Θυμέλη είναι ότι έχει περιχαρακώσει ομάδες και καλλιτέχνες στα συμφεροντολογικά τους μικροσύμπαντα.

Το 2018 πνέει τα λοίσθια και οι περισσότεροι έχουμε ήδη αρχίσει να μπαίνουμε στη λογική του προγραμματισμού για τη νέα χρονιά, της απώθησης του παλιού και της σταδιακής αποτύπωσης του αριθμού 2019 στο πίσω μέρος του μυαλού. Η αλλαγή του χρόνου είναι ένα καταλυτικό ημερολογιακό ορόσημο. Υποσυνείδητα αρχίσαμε ήδη ν’ αποθηκεύουμε τις εξιδανικευμένες αναμνήσεις της χρονιάς και να καταστρώνουμε σχέδια επί χάρτου, να βλέπουμε με την αθεράπευστα οπτιμιστική φαντασία μας ελπίδες και προοπτικές να διανοίγονται, καταδικασμένες οι περισσότερες να διαψευστούν, ενώ η γλυκιά νοσταλγία του κοντινού μέλλοντος είναι πιο έντονη από οποιαδήποτε άλλη φάση του έτους.

Το τέλος μιας εποχής

Το υπό τον Γιάννη Τουμαζή ΔΣ του ΘΟΚ αποχωρεί. Οι εκκρεμότητες μένουν.

Δεν ξέρω πόσοι το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά σε μερικές μέρες ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου δεν αλλάζει απλώς σελίδα. Μιλάμε για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Είναι δύσκολο να χωρέσει ο νους ότι πέρασαν μόλις πέντε χρόνια από τον Γενάρη του 2014 όταν ανέλαβε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου ο Γιάννης Τουμαζής κι άλλα δυόμισι από τον Ιούλιο του 2016 όταν η θητεία του ανανεώθηκε. Ακόμη κι αν ήθελε, έχει εξαντλήσει τις θητείες του και το ίδιο ισχύει για τους συνοδοιπόρους του Σταύρο Κυριακίδη, αντιπρόεδρο από το 2016 και εμπνευστή του Σχεδίου Θυμέλη, Αντιγόνη Σολομωνίδου Δρουσιώτου και Μαρία Κολιού. 

Πώς να απαξιώσετε έναν θεσμοθέτη

Όλα καλά και άγια λοιπόν στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες.

Εντάξει παιδιά, ελήφθη το μήνυμα. Πρέπει να είμαι επιεικής, ελαστικός και politically correct -να ουμ’- όταν σκέφτομαι ν’ ασκήσω κριτική στις άμωμες Πολιτιστικές Υπηρεσίες του ανεπίληπτου Υπουργείου Παιδείας και Μπολιτιζμού. Όχι από φόβο μη μου τραβήξουν τ’ αυτί ή μη με κατακεραυνώσουν πάλι με καμιά αποστομωτική ανακοίνωση με τη συμπυκνωμένη σοφία… δελφικού παραγγέλματος - σε αναλογία λέξεων 2 (δικές τους) προς 1 (δική μου). Αυτό που κατάφεραν όμως είναι να με φορτώσουν με τύψεις κι ενοχές επειδή υποχρεώνω με τις «ατεκμηρίωτες» και «μειωτικές» αναφορές μου μια κάργα υποστελεχωμένη υπηρεσία να χρεώνει στον φορολογούμενο πολύτιμες εργατοώρες για ν’ ασχοληθεί με την αφεντιά μου.

Ο βιασμός της λέξης «βιασμός»

Η σεξουαλική βία είναι ένα πολύ- πολύ ευαίσθητο θέμα για να το αφήσουμε βορά στην πολιτική ορθότητα. Το ίδιο και η τέχνη. 

H ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» (1972) ήταν ένα «δέντρο» που ευδοκίμησε την εποχή της σεξουαλικής επανάστασης. Πριν καταξιωθεί ως ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου και χαρακτηριστεί ως «η πιο σφοδρά ερωτική» και «απελευθερωτική» ταινία που έγινε ποτέ, η απροσδόκητη σεξουαλικότητα που απέπνεε είχε σοκάρει το απροετοίμαστο κοινό και δοκιμάσει τις αντοχές των ηθών της εποχής.