Παλμύρια δάκρυα

Γιατί άραγε ο βανδαλισμός της Παλμύρας μας συγκινεί περισσότερο από τις μαζικές σφαγές; 

Αν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν βρισκόμασταν εγώ και το παιδί μου γονατισμένοι δίπλα από τα ερείπια της αρχαίας Παλμύρας κι ένας αστεία ντυμένος τζιχαντιστής με βλέμμα που δεν προδίδει και τόσο καλές προθέσεις ετοιμαζόταν να μας ξεκοιλιάσει, η έγνοια μου άραγε θα ήταν μήπως μαγαρίσει το μνημείο με το αίμα μας; Φαντάζει μάλλον εύκολο, αλλά επίσης κυνικό και υποκριτικό να βρισκόμαστε ασφαλείς μερικά χιλιόμετρα μακριά και να ρίχνουμε κροκοδείλια δάκρυα μπροστά σε μια οθόνη ή πάνω στο άψυχο χαρτί μιας εφημερίδας χαρακτηρίζοντας «ασυγχώρητο έγκλημα» το ενδεχόμενο να καταστραφεί το μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, τη στιγμή που η σκιά ενός φρικιαστικού θανάτου πέφτει καθημερινά σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας.  

Τις αυταπάτες και τα μάτια μας

Η πιο ευτράπελη, αλλά και η πιο επικίνδυνη ψευδαίσθηση είναι ότι ήγγικεν το τέλος των ψευδαισθήσεων. 

Δεν είναι ότι αμφισβητώ την επιχειρηματολογία του Γιώργου Γραμματικάκη στο περιβόητο άρθρο (σ.σ. «Η δεκαετία της οδύνης») το οποίο θάμπωσε τον θεματοθέτη κι έκανε τόσο ενδιαφέρουσα τη ζωή μας την εβδομάδα που μας πέρασε. Στο δικό μου φτωχό μυαλό, όμως, μια διακήρυξη περί «τέλους των ψευδαισθήσεων» στην Ελλάδα στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας είναι εξίσου άστοχη με τη διακήρυξη του Φράνσις Φουκουγιάμα, που προσπαθώντας να προβλέψει ένα νέο αναλυτικό σύστημα ερμηνείας των διεθνών εξελίξεων βιάστηκε να μιλήσει αμέσως μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου για το «Τέλος της Ιστορίας».

Δεν κουνιέται φύλλο

Ενώ είναι ότι η αυτονόμηση του Πολιτισμού είναι μονόδρομος, εξακολουθούμε να περιμένουμε τον Γκοντό της δραστικής αναδιάρθρωσης.

Εντάξει, το πολιτικό θερμόμετρο έχει ανέβει, οι συνομιλίες για το Κυπριακό έχουν επαναρχίσει και κυριαρχεί πάλι αυτό το δημιουργικό σάστισμα που θα κάνει πιο πιπεράτη την καθημερινότητά μας. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί μετέωρους βηματισμούς στο εσωτερικό μέτωπο, εννοείται ότι θα συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε ότι ζούμε σε ένα κανονικό κράτος. Για παράδειγμα, δεν είδα τον υπουργό Παιδείας να πτοείται από οποιαδήποτε προοπτική λύσης όταν «έτρεχε» το πρότζεκτ της μεταρρύθμισης που για αρκετά χρόνια θα θυμόμαστε με το όνομά του. Μάλιστα, όπως όλες οι σημαντικές και βαθιές μεταρρυθμίσεις, δημιούργησε μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις, απέκτησε φίλους και πολέμιους και θα αποτελεί θέμα συζήτησης για αρκετό καιρό ακόμη. Συμφωνείς, διαφωνείς δεν μπορείς να μη διακρίνεις την πυγμή και την αποφασιστικότητά του να βάλει τη σφραγίδα του στον σύγχρονο χάρτη της Παιδείας.

Όλα του Συμφώνου Συμβίωσης δύσκολα

Ενδέχεται σε μερικά χρόνια από σήμερα ο όρος «παντρεμένος» από τον όρο «συμφωνημένος» (;) να μην έχει ουσιαστική διαφορά και να συνδέεται το ίδιο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, με τον όρο «κρεμασμένος».

Ας μη γελιόμαστε. Η ψήφιση του νομοσχεδίου για το Σύμφωνο Συμβίωσης επ’ ουδενί δεν συνεπάγεται ότι από τη μια μέρα στην άλλη η Κύπρος κοιμήθηκε στον Μεσαίωνα και ξύπνησε στον 21ο αιώνα. Σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι εν μία νυχτί η κοινωνία μας διέβη τον Ρουβίκωνα προς την οριστική της ηθική και ανθρωπιστική ωρίμανση.

Καλοκαίρι αλλαγών στον ΘΟΚ

Οι όποιες αλλαγές στη λειτουργία του ΘΟΚ είναι συνυφασμένες με τον τρόπο σύστασης του θιάσου. 

Έχει περάσει ενάμιση χρόνος από την ημέρα που το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τον διορισμό του Γιώργου Παπαγεωργίου στη θέση του διευθυντή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Κι έκτοτε ο ΘΟΚ παραμένει ακέφαλος. Και δεν είναι καθόλου «σαν να ήτανε χθες»· ο Οργανισμός πασχίζει να καλύψει - όσο γίνεται - το κενό εκ των έσω και για το Διοικητικό Συμβούλιο έχει πλέον φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Έχει παρέλθει σχεδόν η μισή του θητεία και το ζήτημα που είχε δημιουργηθεί λίγο πριν αναλάβει δεν έχει ακόμη λυθεί.