Φυσική αυτοκαταστροφή

Σε μια καταστροφή δεν υπάρχει τίποτε το φυσικό. 

«Η μόνη προφανής ασυμμετρία αυτή τη στιγμή είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη από τη μια και οι εξαιρετικές της επιδόσεις σε επικοινωνιακά ευρήματα από την άλλη». Θα μπορούσε να είναι ανακοίνωση της κοντομνήμονος Νέας Δημοκρατίας μετά τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα περί «ασύμμετρου φαινομένου» όταν άρχισε να συνειδητοποιεί τη σοβαρότητα της κατάστασης με τις πυρκαγιές στην Αττική. Είναι όμως ανακοίνωση από ένα μικρό τότε κόμμα, ονόματι Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις 26 Αυγούστου 2007, λίγους μήνες πριν αναλάβει την ηγεσία του ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας. Σχολίαζε τη δήλωση της τότε κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που κάκιζε την «ασύμμετρη απειλή» και τον ανάλγητο «στρατηγό άνεμο» για να δικαιολογήσει την αναποτελεσματική αντίδραση του κρατικού μηχανισμού όταν οι πυρκαγιές καρβούνιαζαν δεκάδες ανθρώπους, χιλιάδες ζώα και αμέτρητες περιουσίες στην Ηλεία.

Το γλωσσάρι πάει ροδάνι

Εκτιμώ ειλικρινά και απεριόριστα τον δείκτη νοημοσύνης κάποιων συναδέλφων για να πιστέψω ότι πραγματικά θεώρησαν την υπόθεση με το γλωσσάρι ως απειλή για την ελευθερία της έκφρασης.

Ένα γλωσσάρι για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας οι Ελληνοκύπριοι δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, έγραφε πρόσφατα χάριν παιδιάς –ή και όχι- ο καλός συνάδελφος Γιάννης Αντωνίου. Κι έχω την αίσθηση ότι χτύπησε κέντρο. Η ακατάσχετη γλωσσαροδιάρροια των τελευταίων εβδομάδων, με τους τόνους στον δημόσιο διάλογο να έχουν φτάσει στα ύψη και το επίπεδο να σκάβει, συχνά, τον πάτο δίνει το στίγμα ενός ζητήματος που είναι καθαρά για εσωτερική κατανάλωση. Μεγαλοποιήθηκε απ’ όσους αισθάνονται ότι είναι πιο φωτισμένοι από τους «άλλους» κι επιμένουν να φωνασκούν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, την οποία μάλλον οι ίδιοι θέτουν εν αμφιβόλω εφόσον τρέμουν μήπως κλονιστεί από ένα ασόβαρο συμβουλευτικό εγχειρίδιο περί χρήσης λέξεων που ενοχλούν.

Κλείστε τα σχολειά!

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα λειτουργεί κατ’ εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του κράτους και της ευρύτερης κοινωνίας.

Ουδεμία διάθεση έχω να υπερασπιστώ τα κεκτημένα των εκπαιδευτικών. Δεν είναι ζήτημα έλλειψης συνδικαλιστικής ενσυναίσθησης, αλλά περισσότερο η πεποίθηση ότι αυτό που διακυβεύεται στην Παιδεία είναι απείρως ουσιωδέστερο και βαθύτερο από την εργασιακή ειρήνη και την προάσπιση των συνθηκών δουλειάς μιας συγκεκριμένης επαγγελματικής κάστας.

Η οδηγική κουλτούρα είναι μεταδοτική

Η σοβαρότερη αιτία της αποκρουστικής συμπεριφοράς στον δρόμο είναι ο πολλαπλασιαστικός και αντανακλαστικός της χαρακτήρας. 

Δεν πρέπει να είχαν περάσει πολλοί μήνες από τότε που είχα πάρει το δίπλωμα οδήγησης κι εκείνο το πρωί μπήκα στο αυτοκίνητο με έπαρση. Σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να είχα φοβερό ταλέντο στο οδήγημα, αφού είχε περάσει τόοοοσος καιρός και δεν είχα κάνει το παραμικρό λάθος, είχα τον πλήρη έλεγχο του οχήματος και του δρόμου. Το ίδιο απόγευμα προέκυψε το πρώτο μου σοβαρό και εντελώς ηλίθιο ατύχημα: κάπου χάζευα, δεν πρόσεξα ότι τα δύο μπροστινά διπλοκάμπινα είχαν σταματήσει σε διάβαση πεζών, τους έδωσα και κατάλαβαν, αχρήστεψα το αυτοκίνητό μου, τραυμάτισα τον εγωισμό μου (μόνο) και παραλίγο να τη φάει κι ένας πεζός.

Είναι ο πολιτισμός, ηλίθιε

Ο πολιτισμός δεν είναι αντικείμενο εργασίας μιας κλειστής παραγωγικής τάξης. Είναι πανανθρώπινο και δη πανευρωπαϊκό διακύβευμα. Ένα προσωπικό ζήτημα για τον καθένα από τους πολίτες.

Όλο και συχνότερα ακούω τον Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ να επικαλείται το υποτιθέμενο απόφθεγμα του Ζαν Μονέ ότι αν ξανάφτιαχνε την ευρωπαϊκή κοινότητα «θα ξεκινούσε από τον πολιτισμό». Παρόλο που ακόμη κι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κομισιόν αμφισβητεί την πατρότητα του συγκεκριμένου αποφθέγματος, επέλεξε να το χρησιμοποιήσει και πάλι στην ομιλία του στην κρίσιμη διάσκεψη κορυφής για την πολιτιστική κληρονομιά, που διοργάνωσε το Ευρωκοινοβούλιο την περασμένη Τρίτη στις Βρυξέλλες.