Καθρέφτης σου είμαι ψηφοφόρε και σου μοιάζω

Εφόσον ένα σλόγκαν απευθύνεται σε μας και επιδιώκει να κερδίσει την ψήφο μας, «προδίδει» και την εντύπωση που έχει για μας αυτός που το απευθύνει.

Στην τοπική παραλλαγή της παγκόσμιας κοινωνίας του θεάματος, η αποστείρωση του πολιτικού λόγου είναι εξαιρετικά ανησυχητική. Σε μια εποχή που ο πλανήτης σύσσωμος χορεύει υπνωτισμένος στους ρυθμούς του θεάματος, του εντυπωσιασμού και της φαινομενικότητας, η Κύπρος κάνει την έκπληξη και αντάρτικα χοροπηδάει μόνη της.

Οι υποψήφιοι βουλευτές, οι μεγαλοπρεπείς φάτσες των οποίων μας «επιτίθενται» οπτικά σε κάθε γωνιά του δρόμου, θέλουν να μας κερδίσουν με την ομορφιά τους, την απλότητα, το χαμόγελο, τα εξωτερικά τους χαρίσματα. Τα σλόγκαν που τσαμπουνάει η συντριπτική πλειοψηφία, ακόμη κι αυτοί που για «λόγους αρχής» δεν μοστράρουν τα μούτρα τους σε αφίσες, είναι τα πιο ξύλινα, κλισέ, χιλιοειπωμένα, στεγνά, επιφανειακά, κενά νοήματος και ουσίας, ακίνδυνα, στείρα και ρηχά που έχουν παρουσιαστεί εδώ και δεκαετίες.

Το συμπέρασμα δεν μπορεί να είναι παρά ότι υποψήφιοι ΔΕΝ θέλουν να μας εντυπωσιάσουν. Δεν εξηγείται αλλιώς. Το ότι δεν έχουν τίποτε να πουν, τίποτε νέο να προτείνουν δεν μπορώ να το δεχτώ ως εξήγηση, διότι πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματικά είχαν;

Επειδή, ωστόσο, οι έννοιες «υποψήφιος» και «ψηφοθήρας» είναι ταυτόσημες, επειδή κανείς δεν θέτει υποψηφιότητα αν δεν επιθυμεί (διακαώς) να εκλεγεί κι επειδή, ακόμη, όσο και αν δεν τους έχουμε σε εκτίμηση, πολλοί απ’ αυτούς δεν αφήνουν τίποτε στην τύχη και λαμβάνουν υπόψη επαγγελματικού επιπέδου επικοινωνιολογικές συμβουλές, το ανησυχητικό είναι ότι τα σλόγκαν αυτά «στρέφονται» εναντίον των πολιτών: ουσιαστικά ο λαός τα γράφει.

Τι είναι αυτό που τους έχει πείσει ότι κόσμος δεν θέλει ούτε υποσχέσεις, ούτε μεγαλοστομίες, ούτε όμορφες και καλοστημένες προτάσεις, αλλά κι ότι ξενίζεται από τις φρέσκες ιδέες, τα εμπνευσμένα μηνύματα, τα οράματα, το «καινούριο», το ριζοσπαστικό, το φιλόδοξο;

Εφόσον ένα σλόγκαν απευθύνεται σε μας και επιδιώκει να κερδίσει την ψήφο μας, «προδίδει» και την εντύπωση που έχει για μας αυτός που το απευθύνει. Με άλλα λόγια, ένα στείρο και ανέμπνευστο σλόγκαν θα έπρεπε κανονικά να μας προσβάλει, ως δέκτες. Και ακόμη περισσότερο να μας προβληματίζει. Είναι δικό μας σύμπτωμα.

Τι μας συμβαίνει, γιατρέ; Μήπως έχουμε αποκτηνωθεί πολιτικά; Μήπως έχουμε μουλαρώσει μέσα στο καβούκι μας και αρνούμαστε να πάρουμε στα σοβαρά τα κοινά; Μήπως τα έχουμε ακούσει και δει ΟΛΑ; Μήπως μας έχουν κουράσει και απογοητεύσει τόσο που τα νεύρα μας δεν αντέχουν άλλες υποσχέσεις; Μήπως τρέμουν τον γιαουρτοβολισμό; Μήπως όλα αυτά μαζί;