Ο ακατάλληλος υπερυπουργός

Όχι ότι πριν ήμασταν παγκόσμιο πρότυπο πολιτιστικής πολιτικής, όμως τώρα υπάρχει και το άλλοθι.

Ένιωσα μια ανατριχίλα από συγκίνηση όταν πληροφορήθηκα ότι ο Κώστας Χαμπιαούρης αναφέρθηκε στην «εγκάρσια πτυχή» (sic) του Πολιτισμού κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συμβουλίου Παιδείας, Νεολαίας, Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Πρώτον γιατί συνειδητοποίησα ότι είναι υπερυπουργός, μιας και το χαρτοφυλάκιό του καλύπτει και τους τέσσερις αυτούς τομείς, τη στιγμή που άλλες χώρες- μέλη μπορεί να έστειλαν στις Βρυξέλλες έως και τέσσερις διαφορετικούς υπουργούς. Αυτό σημαίνει περιττά έξοδα κι επίσης σημαίνει ότι στο πολιτικό δυναμικό αυτών των κουτόφραγκων είναι δυσεύρετα τα στελέχη με τόσο πολυσχιδείς ικανότητες. Να τους δανείσουμε εμείς που μας περισσεύουν!

Το τζίνι στο μπουκάλι

Η Νάκμπα του ενός είναι η επιβίωση του άλλου. 

«Η δύναμη που έχει το τζίνι προέρχεται από το γεγονός ότι είναι κλεισμένο σε μπουκάλι» έγραφε ο σπουδαίος Αμερικανός ποιητής Ρίτσαρντ Γουίλμπουρ που άφησε πρόσφατα τα εγκόσμια. Η Λωρίδα της Γάζας είναι ένα τέτοιο μπουκάλι. Είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μήκους 41 χιλιομέτρων και πλάτους από 6 μέχρι 12, συνολικής έκτασης 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή 25 φορές μικρότερο από την Κύπρο. Εκεί κρατούνται μαντρωμένοι και αιωρούμενοι περίπου δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι. Δεν είναι πολίτες, αλλά «αποικιακά υποκείμενα», ανιθαγενείς χωρίς διαβατήριο και περιουσιακά στοιχεία, χωρίς τροφή, νερό και στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης, χωρίς αξιοπρέπεια ή προοπτικές για το μέλλον. Η μεγάλη πλειοψηφία των οικογενειών εκεί είναι πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ μετά το 1948.

Ουδέν μονιμότερον του αλγεινού

Πάει κάποιος να δανειστεί ένα βιβλίο και τον ρωτούν αν θα πληρώσει εξώδικο ή τον λογαριασμό για τα σκύβαλα.

Άστραψε και βρόντηξε, όρθωσε ανάστημα, χτύπησε το χέρι στο τραπέζι, διέρρηξε τα ιμάτιά του, έτριξε τα δόντια, έσφιξε τα λουριά και ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε. Στον δήμαρχο Λευκωσίας αναφέρομαι, για τον οποίο δεν αποτελεί καν θέμα συζήτησης το αν το νέο κτήριο της Βουλής θα ανεγερθεί εντός των δημοτικών ορίων της πρωτεύουσας. Ήταν τόσο κάθετος, που οι όποιες σκέψεις για δημιουργία του νέου Παλατιού της Σοφίας στην είσοδο της πόλης εξανεμίστηκαν εν τη γενέσει τους.