Θα σου ζητήσω συγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ

Το μήνυμα είναι σαφές και παραλήπτες του δεν είναι οι βετεράνοι καλλιτέχνες και δημιουργοί. Είναι οι επόμενες γενιές, οι εκπρόσωποι των οποίων επίσης όπου σταθούν και βρεθούν έρχονται αντιμέτωποι με την αδιαφορία, την αγνωμοσύνη και τη δυσμένεια.

 

Στα «100 χρόνια μοναξιάς» ο ήρωας της ελευθερίας συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία, κεντρική μορφή του διάσημου μυθιστορήματος του Μάρκες, αρνείται να διεκδικήσει την ισόβια σύνταξη των βετεράνων «για να αποφύγει το μαρτύριο να την περιμένει μέχρι να πεθάνει.»

Επιφανέστερος ανάμεσα στους αναρίθμητους Αουρελιάνο, Χοσέ και Αρκάδιο, ο συνταγματάρχης επέζησε από δεκάδες απόπειρες δολοφονίας και ενέδρες και δεν λύγισε μπροστά σε τίποτα παρά μόνο στην ανίατη μοναξιά της ράτσας του. Αυτός ο ακαταμάχητος συνδυασμός κυνικότητας και περηφάνιας, όμως, δεν δικαιολογεί, αλλά επιβεβαιώνει την αγνωμοσύνη της Πολιτείας να μην του αποδώσει όσα του έταξε ή όσα του χρωστάει.

Δεν είναι και τόσο μακριά το 2114

Η στιχομυθία που είχαν την περασμένη εβδομάδα μέσω των σελίδων του «Φιλελευθέρου» ο Μιχάλης Πασιαρδής με τον υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού Κυριάκο Κενεβέζο απλώς απέδειξε την πικρή πραγματικότητα: το Έτος Μόντη σχεδόν το ξέχασαν κι αυτοί που το ανακήρυξαν.

Τον περασμένο Μάιο το Υπουργικό Συμβούλιο έκανε το αναμενόμενο και αυτονόητο και με κάμποσες τυμπανοκρουσίες ανακήρυξε το 2014 σε «Έτος Μνήμης Κώστα Μόντη». Και ξεμπέρδεψε. Διότι προφανώς θεωρεί ότι το δικό του χρέος ως προς την τίμηση της μνήμης του μείζονα ποιητή εξαντλείται σ’ αυτή την ανακήρυξη. Και δεν έχει καμία συναίσθηση του τι πραγματικά σημαίνει μια τέτοια φιλολογική επέτειος.

Ρητορικές ερωτήσεις

Είναι εύκολο να ζει κανείς στην Κύπρο του 2014;

Σε ποιο βαθμό είναι ο Πολιτισμός κρατικοδίαιτος; Και σε ποιο βαθμό είναι το Κράτος… πολιτιστικοδίαιτο; Δεν αξιοποιεί την ευεργετική δυναμική του Πολιτισμού προς όφελός της; Μετριέται αυτό; Θα έχει ποτέ αυτή η χώρα τη σοφία και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει και να συντονίσει τις δημιουργικές της δυνάμεις; Είναι ανθρωπίνως δυνατόν να προγνώσουμε τι μας ξημερώνει; Σε ποιο βαθμό οι αντιλήψεις, οι κρίσεις και οι αποφάσεις μας είναι δικές μας και δεν μας τις έχουν υποβάλει;

Είμαστε όλοι Πάφιοι

Οι υπόλοιπες πόλεις, αλλά και γενικότερα η κυπριακή πολιτεία και κοινωνία πρέπει  να σταματήσουν την ομφαλοσκοπική τους αδιαφορία μπροστά στη μεγάλη πρόκληση της Πάφου. 

Πάφος, Λεμεσός και Λευκωσία δεν ανταγωνίστηκαν αλλά συναγωνίστηκαν για το χρίσμα του 2017 και προσωπικά μοναδικό χαμένο από την ωραία διαδικασία εξακολουθώ να θεωρώ τη Λάρνακα. Η τελευταία κατάλαβε –έστω και αργά το λάθος της- και διεκδίκησε ένα μέρος από τα οφέλη που της αναλογούσαν συντασσόμενη με τη Λευκωσία. 

Από την πρώτη ημέρα που οι τρεις κυπριακές πόλεις στάθηκαν στην αφετηρία –κι αυτό είναι πρωταρχικής σημασίας στοιχείο της ίδιας της φιλοσοφίας του θεσμού- ήταν ξεκάθαρο ότι το «ταξίδι» είναι εξίσου σημαντικό με τον «προορισμό». Η διαδικασία ανάθεσης, δηλαδή, και τα οφέλη που θα είχε για κάθε μια από τις υποψήφιες πόλεις είναι εξίσου σημαντική με την απόφαση της Επιτροπής Επιλογής που θεωρητικά έχει τη δύναμη να αλλάξει την Ιστορία μιας ολόκληρης πόλης.