Σύγχρονες Λυκόβρυσες

Ένας πρόσφυγας στην αυλή μου...

«Τόπος για τους χολεριασμένους δεν υπάρχει» έσκουζε ο μοχθηρός παπα- Γρηγόρης του επικού μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Οι ξεριζωμένοι και ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες κατέφθασαν στο πλούσιο χωριό του και θεωρώντας ότι απειλούν τα κεκτημένα του αυτός κι οι υπόλοιποι προύχοντες άλλη έγνοια δεν είχαν από το πώς θα τους ξεφορτωθούν το γρηγορότερο. Από ένα χωριό, τη Λυκόβρυση, ο Καζαντζάκης, χτίζει ολόκληρο τον κόσμο μας.

Απαντήσεις χωρίς ερωτήματα

Η ροπή στην παραγωγή στερεοτύπων είναι κυρίως ζήτημα πνευματικής τεμπελιάς.

Από τη στιγμή που τις εκφράζουμε, τρέφουμε άμεσα σοβαρές αμφιβολίες για το πόσο συνδέονται με τις πραγματικές μας πεποιθήσεις. Κατά βάθος γνωρίζουμε ότι όσο περισσότερη αυτοπεποίθηση και σιγουριά επιστρατεύουμε για να διατυπώσουμε τις απαντήσεις, τόσο πιο συγκεχυμένες είναι στην ουσία τους, τόσο πιο θολό και αμνημόνευτο είναι το ίδιο το ερώτημα που τις προκάλεσε. Από τη στιγμή, πάντως, που ανοίγουμε το στόμα, ή πατάμε εκείνο το τελευταίο ρημαδοκλίκ, είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου.

Ο Φαμπρ προσέλαβε τον Μπαλτά

…κι όχι ο Μπαλτάς τον Φαμπρ. Το ζήτημα είναι πόσο θα αντέξει.

I Let Myself Drain (Dwarf), 2007. 

Με σχεδόν σύσσωμη την καλλιτεχνική κοινότητα της Ελλάδας να πνέει μένεα για την απομάκρυνση του Γιώργου Λούκου, ο υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδος, βρισκόμενος στα δυο στενά, δεν είχε άλλη επιλογή από το να ορίσει ως αντικαταστάτη του κάποιον που θα διέθετε τα εξής χαρακτηριστικά: α) προσωπικότητα διεθνούς απήχησης και β) αδιαμφισβήτητη απόσταση ασφαλείας από τα στιγματισμένα πολιτικά (και ειδικά τα κομματικά) κανάλια.