Έχουμε άλλες ανάγκες εμείς

Αν η Κρατική Βιβλιοθήκη είναι για μια χώρα ό,τι για το ανθρώπινο σώμα ο εγκέφαλος, το Κρατικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι η καρδιά, η μνήμη και το συναίσθημα.

Σιγά που θα άφηνε το Κράτος –το αδέρφι της Βίας, του Ζήλου και της Νίκης- τόσες δεκάδες ζεστά εκατομμυριάκια να σκονίζονται σ’ ένα αιθεροβάμον ταμείο για την ανέγερση του Νέου Αρχαιολογικού Μουσείου. Δεν χρειαζόμαστε τέτοιο πράγμα, ας το πάρουμε απόφαση. Έχουμε άλλες ανάγκες εμείς.

Είμαστε μια παραπαίουσα χώρα χαμένη σε μια αφιλόξενη ζούγκλα που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Και γιατί να επιβιώσει, δηλαδή; Τι να το κάνουμε τέτοιο ζην, χωρίς το ευ ζην;

Μια καυτή πατάτα που πολλοί γλυκοκοιτάζουν

Αν έπρεπε να τρομάζει κάποιους η ιδέα της ανακίνησης του θέματος των σχεδίων επιχορηγήσεων, αυτοί θα έπρεπε να είναι οι ιθύνοντες των ελεύθερων θεάτρων.

Όσο κι αν το καθυστερούμε, όσο κι αν στρέφουμε αλλού το βλέμμα, όσο κι αν κάνουμε την πάπια, όσο κι αν υιοθετούμε την τακτική «κρύψε να περάσουμε» θα έρθει η μέρα που το αναπόφευκτο θα μας χτυπήσει την πόρτα. Κι αν κάνουμε τους κουφούς θα την γκρεμίσει και θα περάσει με τον τσαμπουκά. Κουνήσου από τη θέση σου, θα πείτε. 

Κι όμως εν προκειμένω δεν ομιλώ για το αναπόφευκτο τού να δούμε τα ραδίκια ανάποδα, αλλά για το σκάλισμα του ζητήματος των σχεδίων επιχορηγήσεων των ελεύθερων θεάτρων  από τον ΘΟΚ – μαζί βέβαια με το γενικότερο ζήτημα της επιχορήγησης του θεατρικού Οργανισμού.

Μια στήλη που της αρέσουν οι συγκρίσεις

Ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει πάψει ούτε μια μέρα από τότε που διορίστηκε να υποτιμά με τις πράξεις και τις διαθέσεις του τη λέξη που σύστησε στην ελληνική γλώσσα ο Αδαμάντιος Κοραής το 1804.

Τη στήλη αυτή έχω αρχίσει να δυσκολεύομαι να την ελέγχω. Έχει σχεδόν αποκτήσει δική της ψυχή και όνειρό της όταν μεγαλώσει είναι να μπορεί να λειτουργεί και ανεξάρτητα από τον υπογράφοντα – όσο είναι αυτό δυνατόν. Κι έχει μια σχεδόν συμπλεγματική αδυναμία στις συγκρίσεις και τα παιχνίδια με τους αριθμούς. Ιντριγκάρεται πολύ, ρε παιδάκι μου, όταν διαπιστώνει κραυγαλέα κρούσματα υστέρησης στη χώρα όπου εδρεύει η εφημερίδα στην οποία δημοσιεύεται. Εν προκειμένω δεν μπορεί με τίποτα να κρύψει το κόμπλεξ κατωτερότητας από το οποίο πάσχει και την τάση να αναζητεί πατήματα που να επιβεβαιώνουν τα μεγάλα κουσούρια αυτής της ταλαίπωρης, μικρής και φτωχής –πλην τίμιας- χώρας στο ανατολικονοτιότερο άκρο της Γηραιάς Ηπείρου.

Ένα ακέφαλο κοτόπουλο

Στην Κύπρο αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα: Ότι δηλαδή το κράτος αυτό είναι ουσιαστικά σαν ένα ακέφαλο κοτόπουλο που τρέχει πανικόβλητο πέρα-δώθε, χωρίς σκοπό και προορισμό.

 Το αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μάλτας. 

Η Κύπρος δεν είναι το μικρότερο κράτος στην ΕΕ. Είναι το λιγότερο κράτος στην ΕΕ. Και δεν αναφέρομαι καν στη –μονίμως- ταραγμένη πολιτική και γεωπολιτική της κατάσταση, μήτηρ πάσης κακίας και αιώνιο άλλοθι για την απραξία, την ανικανότητα, τον χαμένο μπούσουλα όλων των πολιτικών ταγών και μιας ολόκληρης κοινωνίας που τους ανέδειξε.

Για να μην ξεφεύγω, το μικρότερο κράτος στην ΕΕ είναι η Μάλτα (και η αμέσως επόμενη το Λουξεμβούργο). Η Μάλτα –ολόκληρο το νησιωτικό κράτος όχι το μεγαλύτερο νησί- χωράει σε έκταση 30 φορές στην Κύπρο, ασχέτως αν ο πληθυσμός της είναι περίπου ο μισός της Κύπρου. Δόξα τω θεώ των Μαλτέζων, η χώρα αυτή γνώρισε πολλούς εισβολείς και επίδοξους κυρίαρχους και δεν υπήρξε καθωσπρέπει ιμπεριαλιστής τα τελευταία 500 χρόνια που να μην πέρασε να δώσει τα διαπιστευτήριά του. Ανεξαρτησία κέρδισε το 1964 ενώ οι τελευταίοι Βρετανοί στρατιώτες ξεκουμπίστηκαν από εκεί μόλις το 1979.