Μπα; Κι εσύ στην ακρόαση;

Είναι υποτιμητικό να πηγαίνει ένας κατά γενική ομολογία καταξιωμένος ηθοποιός σε ακρόαση;

Οι εποχές που οι ηθοποιοί πήγαιναν κρυφά σε δραματικές σχολές, ξεκινούσαν για τις πρόβες ακροποδητί κι έφταναν να αλλάζουν –προσωρινά ή μόνιμα- το όνομά τους για να μην πάθει καμιά λαχτάρα ο μπαμπάς ή να μην τους αποκληρώσει, μάλλον έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η κοινωνία μας προχωρεί και ωριμάζει (;), το σταρ σίστεμ έχει παίξει κι αυτό το ρόλο του και πλέον για πολλούς γονείς αποτελεί όνειρο ζωής να δουν το βλαστάρι τους πίσω από το γυαλί μιας οθόνης ή πάνω στο σανίδι μιας σκηνής.

Είναι σοβαρό, γιατρέ μου;

Με όλα όσα ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, μια ψυχανάλυση είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη.

Λοιπόν, γιατρέ, τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα άρχισαν το βράδυ της Τρίτης, όταν έκανα το λάθος να συντονιστώ τηλεοπτικά με τα τεκταινόμενα στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Αυτής, ντε, που τα ΜΜΕ είχαν λυσσάξει να χαρακτηρίζουν την κρισιμότερη της πενταετίας, της δεκαετίας, της μεταπολίτευσης κ.ο.κ.

Οι ανοχύρωτες ζωές των άλλων

Άραγε η σκέψη ότι η ΚΥΠ χρησιμοποιεί τελευταίας τεχνολογίας ψηφιακά εργαλεία για κατασκοπείες θα έπρεπε να μας παρηγορεί ή να μας θορυβεί; 

                  Ο Ούλριχ Μούε σε σκηνή από την ταινία «Οι Ζωές Των Άλλων».

Έχεις σκοτεινά ή χαριτωμένα μυστικά κι έχεις την αφέλεια να επιθυμείς να διατηρήσεις την ιδιωτική σου ζωή μόνο για τον εαυτό σου; Ατύχησες. Στον 21ο αιώνα ζούμε. Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο κάπου στο διαδίκτυο σημαίνει ότι είσαι κι εσύ ένας από τους εκατομμύρια περικυκλωμένους από ηλεκτρονικά μπιχλιμπίδια πολίτες που σαγηνεύτηκαν από μια οθόνη και τρώνε τον ωραίο τους χρόνο, όντας μοιραία εκτεθειμένοι σε κακόβουλα λογισμικά.

Είναι η άμεση δημοκρατία unfair;

Με όλα τα στραβά του, το δημοψήφισμα δεν παύει να είναι μια γνήσια έκφραση άμεσης δημοκρατίας.

Είναι αλήθεια η αγωνία για την επόμενη μέρα αυτή που προκαλεί αυτό το τσίμπημα στη ραχοκοκαλιά, αυτή την ακατανίκητη παρόρμηση και στον πιο απολιτίκ Έλληνα να σηκωθεί από τον καναπέ της παραίτησης και να νιώσει πολιτικό ζώον; Ή μήπως είναι το σοκ από τη συναίσθηση της ευθύνης, το βάρος της αίσθησης ότι καλείται να πάρει μια τόσο σημαντική απόφαση μόνος του; Ο πολίτης έχει πλέον το πιστόλι στο χέρι και καλείται μετά από ένα σύντομο διάστημα περισυλλογής να τραβήξει ο ίδιος τη σκανδάλη και να κρίνει προς τα πού πρέπει να στρέψει την κάννη.