Η λεόντειος σύμβαση

Ελληνική τραγωδία: Πρώτα ελληνική και μετά τραγωδία.

Ο Ιούλιος είναι για την Κύπρο ο μήνας της τραγωδίας. Αναφέρομαι στην καλή συγκυρία της συγκέντρωσης πολλών παραγωγών αρχαίου δράματος, γεγονός που δίνει την ευχέρεια σε πολλούς θεατρόφιλους να συμμετάσχουν σε μια βαθιά, ενδοσκοπική διαδικασία ζύμωσης με οικουμενικά και διαχρονικά μηνύματα. Η επαφή μας με τον ακριβό λόγο των αρχαίων ποιητών μπορεί να αποδειχτεί αποκαλυπτική, διδακτική και θεραπευτική. Σε σχέση με τον εαυτό μας και τις αγωνίες μας, αλλά και σε σχέση με την πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια πορεία αυτογνωσίας κι αναζήτησης της αλήθειας. Ως λήθης με α στερητικό.

Η εκδίκηση της Πάφου

Για την πόλη του Αγαπήνορα δεν χρειαζόμαστε πλέον θεώρηση διαβατηρίου στη σήραγγα. Στην ΕΕ διακινείσαι και με ταυτότητα…

©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος   

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, για να εξορμήσει κάποιος από την υπόλοιπη Κύπρο στην Πάφο, αν δεν συνέτρεχαν αυστηρά επαγγελματικοί λόγοι, θα ήταν: α) για καμιά τσάρκα στο γραφικό λιμανάκι, β) για κανένα διήμερο (το πολύ) ξέσκασμα σε κάποιο από τα πολλά ξενοδοχεία της πόλης, γ) για ψάρι στο Λατσί, δ) για καμιά περιπέτεια στη φύση του Ακάμα. Άντε, ας βάλουμε και ε) για τους πιο σκληροπυρηνικούς, το καθιερωμένο τριήμερο της όπερας κάθε Σεπτέμβρη.

Μετρώντας Υπουργούς για να κοιμηθώ

Ουράνιος Ιωαννίδης, Πεύκιος Γεωργιάδης, Άκης Κλεάνθους, Αντρέας Δημητρίου, Γιώργος Δημοσθένους, Κυριάκος Κενεβέζος, Κώστας Καδής.

Μην ενοχλείστε. Απλώς έχω το χούι να απαριθμώ υπουργούς, όταν δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Εν προκειμένω πρόκειται για τους Υπουργούς Παιδείας και Πολιτισμού που πέτυχα από τότε που ξεκίνησε η επαγγελματική μου ενασχόληση με τα θέματα του χαρτοφυλακίου τους. Δεν είναι λίγοι, αλλά σε περίπτωση που δεν με πιάσει ο ύπνος, συνεχίζω τους υπολογισμούς.

Οι νταβατζήδες της αλήθειας

Δεν είμαι ειδικός στο Κυπριακό. Κι είμαι σίγουρος ότι δεν θα γίνω ποτέ. Συνεπώς, αν διψάτε να αλληεπιδράσετε με τις σκέψεις ενός ακόμη ειδήμονα, χάνετε το χρόνο σας σε λάθος άρθρο. 

©Γιάννης Κούρτογλου/ Reuters  

    
Παρακολουθώ ζεστά το θέμα και τις εξελίξεις εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, κυρίως λόγω επαγγελματικής διαστροφής ή σπουδών, κι αναπόφευκτα το διάστημα αυτό έχω διαβάσει άρθρα επί άρθρων, αναλύσεις επί αναλύσεων και βιβλία επί βιβλίων. Δεν λέω ότι πήγαν στράφι, όμως η αίσθηση που έχω είναι ότι η επίγνωση μοιάζει με τον ορίζοντα: Όσο την πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Και κυριολεκτικά αισθάνομαι ανεπίγνωστος, σχεδόν όσο την πρώτη φορά που προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο Πάφου –τέτοιες μέρες ήτανε, το 1998. Και μάλιστα τότε αισθανόμουν και πιο ειδικός, παρασυρμένος από την αυτοπεποίθηση του αδαούς εξυπνάκια.