Ο 42χρονος οργανισμός
είναι λες κι έχει αποκτήσει τη δική του ψυχή και το δικό του χαρακτήρα και ζει
παράλληλα με το ανθρώπινο δυναμικό που τον αποτελεί, σαν να είναι από μόνος του
αυτός που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο κινεί τα νήματα.
Τα τελευταία δέκα χρόνια
προσπαθώ να σκοτώσω το δημοσιογράφο μέσα μου. Πήρα την πολύ συνειδητή απόφαση
να ασχοληθώ με έναν τομέα που με ενδιαφέρει και με ζητήματα –υποτίθεται- όμορφα
και δημιουργικά, παρά να ασχολούμαι με θέματα που απαιτούν γερό στομάχι και
ξιγκοτρύγημα. Σέβομαι και συμπονώ τους συναδέλφους που έχουν να κάνουν
καθημερινά με τροπολογίες, κονδύλια, μικροπολιτικά συμφέροντα και υποτραπέζια
παιχνίδια, σκάνδαλα, δικαστικές υποθέσεις, κακοτεχνίες, δημόσιους διαγωνισμούς,
διασπάθιση κονδυλίων, εργασιακές διαφορές, πολιτικές ευθύνες, σοβαρά διοικητικά
λάθη που πληρώνει ο κοσμάκης κ.ο.κ. αλλά εγώ, φυγόπονος γαρ, την έκανα με
ελαφρά πηδηματάκια με την πρώτη ευκαιρία από τη «μαχόμενη δημοσιογραφία» κι
έγινα πολιτιστικογράφος.
Για να τα βρω όλα αυτά
ξανά μπροστά μου…


