Αγάπη μου, συρρίκνωσα τον Πολιτισμό

Ο θεωρητικά πιο «ευαίσθητος Πρόεδρος στην Ιστορία της ΚΔ στα θέματα Πολιτισμού και Τέχνης» πόσο ικανοποιημένος αισθάνεται, αναλογιζόμενος τα επιτεύγματα της διακυβέρνησής του στον τομέα;

Η πενταετία Χριστόφια οδεύει σιγά- σιγά προς το τέλος της, ένα τέλος που ομολογουμένως αναμένεται αρκετά «γκλαμουράτο» δεδομένου του γεγονότος ότι σε περίπου 100 μέρος η ΚΔ θα αναλάβει –ποιος τη χάρη της- τα ηνία της ΕΕ. Ίσως να είναι λίγο νωρίς για απολογισμούς, αλλά ποτέ δεν είναι νωρίς για κριτική περί ελλείψεων, προκειμένου ο απολογισμός αυτός ει δυνατόν να είναι πιο θετικός. Διερωτώμαι, λοιπόν, ο θεωρητικά πιο «ευαίσθητος» Πρόεδρος στην Ιστορία της ΚΔ στα θέματα Πολιτισμού και Τέχνης πόσο ικανοποιημένος αισθάνεται από τον εαυτό του όταν κοιτάζει στον καθρέφτη, αναλογιζόμενος τα επιτεύγματα της διακυβέρνησής του στον τομέα αυτό.

Οι οικονομικές και άλλες αντιξοότητες που μπορεί να επικαλεστεί προκειμένου να στηρίξει τον ισχυρισμό «ήθελα ρε παιδιά, αλλά δεν μπορούσα», δεν μπορούν να αποτελέσουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες, διότι πάνω- κάτω τα ίδια έλεγαν και οι προηγούμενοι. Ειδικότερα σ’ αυτούς που προσδοκούσαν κι έτρεφαν κρυφές ελπίδες ότι τουλάχιστον στον τομέα αυτό θα βλέπαμε άσπρες μέρες –αμ δε- κυριαρχεί ένα αίσθημα απογοήτευσης, αλλά και μια αίσθηση «χαμένης ευκαιρίας». 

Μια ακόμη πικρή επιβεβαίωση ότι είναι η καρέκλα που κάνει τον άνθρωπο κι όχι το αντίθετο. Η πρόθεση από την πράξη απέχει και δεν έχει καμία σημασία πόσο ειλικρινής είναι ή φαίνεται ότι είναι και πόσο αγαθή είναι αυτή η πρόταση. Αν μοιάζει τίμιος και ειλικρινής, να τον κεράσουμε μια πάστα. Στον «έλεγχο αποφοίτησης» όμως θα μείνει «μετεξεταστέος».

Αν ο ίδιος νιώσει ικανοποιημένος κόβοντας την κορδέλα στο Κρατικό Θέατρο, το Θεατρικό Μουσείο, ή θέτοντας το θεμέλιο λίθο στο Μέγαρο Πολιτισμού, πάω πάσο. Οι… αστάθμητες οικονομικές αναποδιές που προέκυψαν αποδεικνύονται ένας πρώτης τάξεως άλλοθι, για τις οποιεσδήποτε παραλείψεις, για όλα τα φαινόμενα πολιτικής και κοινωνικής στειρότητας, την έλλειψη οράματος. Η εύκολη δικαιολογία: «τα χέρια μου είναι δεμένα».

Το αναμενόμενο «ψαλίδι» έπεσε και στον προϋπολογισμό που αφορά τον Πολιτισμό, ανεξάρτητα αν εδώ που φτάσαμε μοιάζει σαν να κουρεύεις ένα κεφάλι γουλί. Ο «κρατικοδίαιτος» Πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια. Ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο τη στήριξη που λαμβάνει κι αυτό φαίνεται άμεσα, αλλά και σε βάθος χρόνου.

Ωστόσο, εδώ δεν μιλάμε μόνο για χρήματα. Μιλάμε για όραμα, για ιδέες, για δημιουργικότητα. Για βούληση να αλλάξεις πράγματα θεσμικά, στον τρόπο που το Κράτος πρώτιστα αντιμετωπίζει τον Πολιτισμό, αλλά και στον τρόπο που η κοινωνία τον εισπράττει. Αντικρίζοντας πάλι το αδηφάγο τέρας της γραφειοκρατίας να βάζει φρένο στην ίδρυση και λειτουργία της Ενιαίας Αρχής Πολιτισμού και να ξενερώνει λειτουργούς και εμπλεκόμενους, μένεις με την αίσθηση ότι έγινε και πάλι μια τρύπα στο νερό.