Συννεφιασμένος Αύγουστος

Το καλοκαίρι φεύγει, το φθινόπωρο έρχεται. Κι είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα μια ανησυχία, να μη φθίνουν μαζί με τις οπώρες και πολλά ακόμη που θεωρούσαμε δεδομένα.

Εκτός από τις μύγες και τους κολιούς, πληθωρικές τον Αύγουστο είναι και οι διαθέσεις για άπλα, ξεκούραση και ανανέωση, για επαναφόρτιση της μπαταρίας. Είναι η εποχή που η ρουτίνα «τρέμει» περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κι αυτό δεν αφορά μόνο όσους (έχουν την άνεση και) απολαμβάνουν τις διακοπές τους, αλλά και όσους ξέμειναν στο μετερίζι για να φυλάττουν Θερμοπύλας, οι οποίοι αναπόφευκτα προσέρχονται καθημερινά στο χώρο εργασίας με όρεξη… παρατεταμένης τσαγκαροδευτέρας. 

Ορισμένοι, βέβαια, το έχουν φιλοσοφήσει διαφορετικά – ή τουλάχιστον έτσι υποκρίνονται. Ισχυρίζονται ότι απολαμβάνουν την ιδέα ότι περιφέρονται στους δρόμους της έρημης πολιτείας σαν τις άδικες κατάρες και προτιμούν να εργάζονται στους πιο χαλαρούς ρυθμούς που επιτάσσει η εποχή, για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα σε περιόδους αιχμής, διότι, λέει, έτσι μόνο «σπάζει» πραγματικά η επάρατη ρουτίνα.

Επειδή, δυστυχώς, ο Αύγουστος δεν είναι δυο φορές το χρόνο, εισέρχεται σιγά- σιγά στην τελική του ευθεία, παρασύροντας μαζί του ένα καλοκαίρι που -συγκρινόμενο με όσα έκαψαν τη γούνα μας κάτι περασμένα κι ουχί ξεχασμένα καλοκαίρια- φάνηκε να κυλάει τόσο γρήγορα, όσο ένα ποτήρι νερό στο λαιμό του διψασμένου.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το καλοκαίρι μας ήταν πληκτικό, ή ότι ο Αύγουστός μας δεν είχε ειδήσεις, μπαντ νιουζ για να είμαστε και ακριβείς. Δει δε χρημάτων, όπως θα αναφωνούσε και ο Δημοσθένης για να μας αφιερώσει τον ολυνθιακό του. Η βαριά και ασήκωτη τρόικα στογγυλοκάθισε για τα καλά στην πλάτη μας, βολικότατα καλά για όσους μας είχαν ήδη καβαλημένους. 

Έτσι, την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ από την Κύπρο –πέρασε κιόλας 1,5 μήνας, φτου φτου- επισκίασε η ένταξη στο καθημερινό μας λεξιλόγιο λέξεων και εννοιών όπως «μνημόνιο», «μηχανισμός στήριξης», «ΔΝΤ», «χρεοκοπία», «στάση πληρωμών», «συνεχής οικονομική συρρίκνωση» που έγινε ποίημα και νεράκι για τους κατοίκους των PIIGS. Και φτύνουμε και τον κόρφο μας να μην μπει και το «C» σ’ αυτό το… εύγλωττο τσουβάλιασμα, καθώς ήδη έχουμε λίγο- πολύ όλοι αρχίσει να γινόμαστε ειδήμονες στην οικονομολογία.

Έτσι, καθώς η ράθυμη ανεμελιά του Αυγούστου διάγει τις τελευταίες της ημέρες, υποβόσκει στο μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων ένας δυσάρεστος άνεμος αβεβαιότητας, αμηχανίας, αστάθειας. Μοιάζει με τον αγέρα, που κατά τον Σεφέρη «ακονίζει πάνω στα νεύρα μας ένα ξυράφι». Είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα μια ανησυχία για το επερχόμενο φθινόπωρο, να μη φθίνουν μαζί με τις οπώρες και πολλά ακόμη που θεωρούσαμε δεδομένα, κατακτημένα με κόπους, αλλά όχι εκτιμημένα όταν έπρεπε. 

Οι αρθρώσεις πονάνε σαν να προαισθάνονται φουρτούνες και καταιγίδες, ασυνήθιστης έντασης για την εποχή, μια μουνταμάρα στα μυαλά και στις ψυχές. Ακραία φαινόμενα σαν αυτά που μαστίζουν την παγκόσμια οικονομική περιφέρεια, όχι απλώς μας χτυπούν την πόρτα αλλά έχουν μπει και στο σπίτι μας για να αναστατώσουν τις βολικές ανισορροπίες μας και να δοκιμάσουν σε ανατριχιαστικό βαθμό τις χαμηλές αντοχές μας.