Η αρρώστια της εποχής μας.
Ο πονόψυχος Τραμπ αναδιπλώθηκε κι υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα για να μη χωρίζονται τα παιδιά των συλληφθέντων μεταναστών από τους γονείς τους, αλλά να μπαγλαρώνονται όλοι μαζί. Κάποιος θα πει ότι τον «μαλάκωσαν» οι σκληρές πουλιτζεράτες εικόνες που οδήγησαν στην παγκόσμια κατακραυγή. Δεν είναι λίγο να σε βάζει στο στόμα του και ν’ αμφισβητεί την... ευαισθησία σου για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια ο γείτονας πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό κι από την άλλη ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ (!). Όλα κι όλα, αυτό πάει πολύ.
Tο κύριο πρόβλημα είναι ένα: το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και η φιλοσοφία του.
Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο δίνοντας μια εύκολη πάσα στους διαφωνούντες: έχω την επιλογή να το γράψω με το κλιματιστικό σε λειτουργία. Για να μπω όμως στο κλίμα, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον ανεμιστήρα. Αν κάπου παρακάτω διαπιστώσετε ότι έχω χάσει τον ειρμό μου, θα ξέρετε τι φταίει. Ενδεχομένως. Ως γνήσιο πνεύμα αντιλογίας, λοιπόν, είμαι έτοιμος να το ξεφουρνίσω και γαία πυρί μειχθήτω: δεν θεωρώ υψίστης προτεραιότητας ζήτημα την τοποθέτηση κλιματιστικών στις αίθουσες διδασκαλίας.
Επιλεκτική και ανεύθυνη εκπαίδευση και αμάσητη πληροφόρηση, ανεξαρτήτως στόχων, συμβάλλει στον εγκλωβισμό των παιδιών και μελλοντικών πολιτών σε κλειστά νοητικά συστήματα.
Το σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ που δίνει κάθε χρόνο ο Λεβιάθαν μας για τον τομέα της Παιδείας φαντάζει ένα υπέρογκο ποσό. Ειδικά, αν αναλογιστούμε ότι τα δίνει από τις δικές μας τσέπες. Όμως, φυσικά, χαλάλι. Και –για να χρησιμοποιήσω και μια αγαπημένη ατάκα εκάστοτε κυβερνώντων- μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα να δοθούν και περισσότερα. Δεν τίθεται θέμα ως προς αυτό. Η Παιδεία δεν είναι μια απλή επένδυση που περιμένουμε να μας αποδώσει. Είναι προϋπόθεση και θεμέλιο για τον άνθρωπο και την κοινωνία κι ας σταματήσω εδώ πριν αυτοκτονήσουν μαζικά όλα τα στερεότυπα του πλανήτη.
Η μετεκλογική μελαγχολία ίσως ήταν αυτή που κατέστησε υποτονικό και το όλο κλίμα της βραδιάς των Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ.
Ρέστα χτύπησε πάλι στο καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού του με το σανίδι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Και του χρόνου με υγεία μπορεί να τον δούμε να δρασκελίζει πάλι το κατώφλι του κρατικού ή οποιουδήποτε θεάτρου. Του χρόνου δεν αποκλείεται να διεκδικεί κι ο ίδιος κάποιο από τα βραβεία μετά την ανεπανάληπτη παράσταση που έδωσε το βράδυ της Τρίτης στην τελετή των Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ. Φανταστήκατε να βρεθεί στη σουρεαλιστική θέση να βραβεύσει τον εαυτό του, προσφωνώντας τον με... λάθος όνομα;
