Μπάντζι τζάμπινγκ στο Ζάλογγο

Το «απέραντο φρενοκομείο» είναι εδώ, πιο ανάγλυφο από ποτέ.

Το παρόν και το μέλλον των κατοίκων της Ελλάδας κρέμεται από μια κλωστή και την ώρα που οι ισχυροί παίζουν Μονόπολη στη ράχη τους, σκαρώνοντας αλχημείες με οικονομικούς όρους και συσχετισμούς, για τους άμεσα επηρεαζόμενους, τον λαουτζίκο, δεν υπάρχει άλλος ρόλος σ’ αυτή την κακόγουστη τραγωδία από του κομπάρσου.

Το τέλμα είναι κάπου ανάμεσα

Είναι η Θυμέλη ένα σχέδιο που θα αλλάξει το θεατρικό τοπίο ή ένας οδοστρωτήρας που θα το ισοπεδώσει;

Έχει δίκιο όποιος πιστεύει ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και είναι επιβεβλημένες οι ριζικές αλλαγές στο σύστημα επιχορήγησης της θεατρικής δημιουργίας. Το πράγμα βγάζει μάτι ότι έχει βαλτώσει και χρειάστηκε απλώς ένα μικρό σκούντημα από την οικονομική κρίση για να περιχαρακωθούν περαιτέρω κάποιοι οργανισμοί του ελεύθερου θεάτρου στα ελώδη ύδατα της εσωστρέφειας, της επανάληψης και του εφησυχασμού.   

Κουλτούρα συμφιλίωσης à la carte

Ο Πρόεδρος να μοιράσει το ποίημα στο Υπουργικό Συμβούλιο και στο κόμμα του και ν’ αφήσει τα παιδιά ήσυχα. 

Ευτυχώς, δηλαδή, που είναι κι ο Μουσταφά και αξιωθήκαμε να δούμε και τον Πρόεδρο, πρώτη μούρη, σε μια αίθουσα θεάτρου. Πότε αλήθεια ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησε μια παράσταση; Σε θεατρική αίθουσα, πάντως, η πιο φρέσκια ανάμνηση που έχω είναι από την τελετή απονομής των Βραβείων Θεάτρου τον περασμένο Μάρτιο. Τότε, ντε, που εκφώνησε την ομιλία από την τελετή της προηγούμενης χρονιάς (αλλά χωρίς τις υποσχέσεις).