Η μερίδα του τυραννόσαυρου

Το πράγμα «φωνάζει», ότι είναι επιβεβλημένη μια θεσμική αναρρύθμιση και μια γενναιότατη αύξηση της επιχορήγησης για το θέατρο. 

Πριν από μερικές εβδομάδες η διοίκηση ενός από τα τέσσερα «μεγάλα» ελεύθερα θέατρα του πάλαι ποτέ Σχεδίου Γ’ ενημέρωσε τους συντελεστές της νέας παραγωγής ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν. Όσοι ενδιαφέρονταν να παραμείνουν στο άρμα έπρεπε να πληρώσουν μόνοι τους τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Δεν συζητάμε καν, βέβαια, για Ταμεία Προνοίας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κι άλλα στοιχειώδη ωφελήματα.

Θάφτηκε στον λάκκο με τ’ αστεία

Τα αστεία του Πανούση ήταν ένας μεταμφιεσμένος λυγμός πάνω από τα συντρίμμια της Μικροαστικής μας Καταστροφής.

«Να γελάμε με την καρδιά μας να μη μας γελούν τα μάτια μας» (Τζίμης Πανούσης).

Λίγα πράγματα αναγούλιαζαν τον Τζίμη Πανούση περισσότερο από μια εγκωμιαστική νεκρολογία. Σε καμιά περίπτωση, όπως πίστευε κι ο ίδιος, ο αποθανών δεν δεδικαίωται, αφού αν ήταν έτσι θα έπρεπε να πούμε μια καλή κουβέντα μετά θάνατον και για τον Αδόλφο Χίτλερ. Ότι ήταν καλός ζωγράφος, έστω. Ο Πανούσης όχι απλώς πίστευε στην ατελή φύση του ανθρώπου, αλλά έχτισε μια ολόκληρη... καριέρα πάνω στην πεποίθηση ότι είμαστε ελαττωματικά όντα.

Η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου

Το ερώτημα «ποια είναι η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου» επιδέχεται ποικίλων απαντήσεων.

«Η ντροπή δεν είναι δουλειά» ανέφερε ένα εύγλωττο σύνθημα των αναρχικών που έτυχε να δω έξω από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Απευθυνόταν κυρίως στα όργανα της τάξης, όμως θα μπορούσε να αγγίξει κάθε εργαζόμενο του οποίου η ανάγκη βιοπορισμού καταχράται από τον εργοδότη του ή από τον ίδιο του τον εαυτό.

Η τριχωτή μασχάλη του Καζαντζάκη

Ο Σμαραγδής ο «Καζαντζάκης» και το ιερό δικαίωμα της κριτικής.

Καμία διάθεση δεν είχε γεννηθεί μέσα μου να καταθέσω δημόσια την άποψή μου για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καζαντζάκης», μετά τη δυσάρεστη εμπειρία της θέασής της. Συνειδητά προτίμησα να ασχοληθώ με άλλα θέματα. Κακώς, θα μπορούσε να πει κάποιος. Δημιουργείται περίπου μια ηθική υποχρέωση να δημοσιοποιούνται γνώμες για κινηματογραφικά πρότζεκτ τέτοιου είδους, επειδή είναι φιλόδοξα από απόψεως παραγωγής και ο εμπορικός τους αντίκτυπος είναι δεδομένος. Κι επειδή κανείς δεν γνωρίζει πότε και αν θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ξανά μια βιογραφική ταινία για τον παγκόσμιο Κρητικό συγγραφέα.