Το δόγμα του ΘΟΚ

Είπαμε να σπάσουμε αυγά για την ομελέτα, αλλά καλό θα ήταν να μην τρώμε και τα τσόφλια μαζί…

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο νυν ΔΣ του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, αλλά όχι ότι κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Είναι από τα πολύ δραστήρια διοικητικά σχήματα, με ιδέες και ειλικρινή διάθεση για βαθιές τομές, για ένα περιποιημένο ανακάτεμα της τράπουλας κι αυτό το έχει αποδείξει στους 27 μήνες της μέχρι τώρα θητείας του λαμβάνοντας ριζοσπαστικές αποφάσεις που φάνταζαν αδιανόητες προηγουμένως.

Μακριά απ’ τις μπανανόφλουδες, Πρόεδρε

Αν είναι να παρουσιαστεί με την ίδια άνεση και άγνοια κινδύνου με πέρσι, καλύτερα να βρει μια δικαιολογία και να μην έρθει καθόλου.

Είναι αλήθεια ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει σοβαρές σκοτούρες, υπηρετώντας τα συμφέροντά μας. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Είχε, για μερικές ώρες έστω, τους εταίρους στην ΕΕ να κρέμονται από τα χείλη του για τη διαχείριση του προσφυγικού, έχει πάντα την Τουρκία να πιέζει ασφυκτικά κι όλα αυτά μέσα σε ένα πλέγμα πολιτικών συσχετισμών όπου καλείται να ελιχθεί σαν αίλουρος, για να μη φρεναριστεί και το περιλάλητο μομέντουμ στο Κυπριακό. Αμ δεν έχει και την οικονομία, με την ανένδοτη και χωρίς εκπτώσεις θέληση για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, για προώθηση των αποκρατικοποιήσεων, χωρίς να λογαριάζει αντιδράσεις από την κοινωνία και το πολιτικό (ή άλλο) κόστος; Κοντεύουν κι οι βουλευτικές και δεν μπορεί να μην έχει και το κόμμα του στην άκρη του μυαλού.

Και η χαρά της ήταν σχεδόν σαν θλίψη

Ποια θα είναι άραγε η πορεία της ζωής αυτού του παιδιού, το δικό του χνάρι πάνω στον κόσμο;

Ο Τζον Στάινμπεκ εμπλουτίζει με τη φράση του τίτλου τη συγκλονιστική περιγραφή της συνάντησης του Τομ Τζόουντ, κεντρικού ήρωα του εμβληματικού μυθιστορήματος «Τα σταφύλια της οργής», με τη μητέρα του, έπειτα από τέσσερα χρόνια στη φυλακή. Διότι τη χαρά της μητέρας μετριάζει η επίγνωση της θέσης της ως ψυχολογικής κολώνας και συναισθηματικού μπούσουλα της οικογένειας, όπως φυσικά κι η αβεβαιότητα για το μέλλον αφού οι εξαθλιωμένοι αγρότες ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν για πάντα την εστία τους, με προορισμό μια αμφίβολη Γη της Επαγγελίας.

Η πολιτιστικά εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία

Η διάδραση ενός βιβλιόφιλου με την Κυπριακή Βιβλιοθήκη έχει τα χαρακτηριστικά ενός καφκικού εφιάλτη.

Διερωτώμαι αν επανερχόμενος σ’ ένα καυτό πρόβλημα που διαιωνίζεται εκνευριστικά συμβάλλω πραγματικά σε κάποια διαδικασία ευαισθητοποίησης. Στο παρελθόν χρησιμοποίησα ξανά βαρύγδουπους τίτλους, όπως «Μια ανεγκέφαλη χώρα», «Ένα ακέφαλο κοτόπουλο» και «Η μεγαλύτερη ντροπή του κυπριακού κράτους». Σπατάλη μελάνης καθώς φαίνεται. Στον μουσαμά δεν κολλάει τίποτα. Ίσως απλώς να γεμίζω εδώ τη στήλη μου με παγωμένες λέξεις, εν είδει lorem ipsum, για να βγω από την επαγγελματική υποχρέωση της εβδομάδας. Κι ο μήνας έχει εννιά, που λέει και το τραγούδι.