Και οι «ψωνισμένοι» έχουν ψυχή

Ευαισθησία για την Τέχνη στην Κύπρο υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει είναι πίστη προς τους θεσμούς ότι υποστηρίζουν ορθά την καλλιτεχνική δημιουργία.

Πάνω που πάει να τελέψει η συζήτηση για το Μέγαρο Πολιτισμού κι εκεί που σχεδόν όλα τα επιχειρήματα έχουν ήδη καταρρεύσει –εκτός από αυτό της διαχρονικής κυπριακής μιζέριας - εντάθηκαν πάλι οι κραυγές και οι «επιφυλάξεις», τα «ναι μεν αλλά» και οι τσιγκουνιές. Μικροπολιτικά και τοπικιστικά «παιχνίδια» και συμπλέγματα, σιγοντάρονται από όψιμους περισυλλογιστές, ναρκοθετώντας την προσπάθεια και απειλώντας να θάψουν σε κανένα συρτάρι το σημαντικότερο έργο πολιτιστικής υποδομής στην Κύπρο.

Αυτό το Φεστιβάλ ποιος θα το πάρει;

Αυτό που χρειάζεται το Φεστιβάλ Κύπρια και η ασχετοσύνη των βουλευτών. 

Τουλάχιστον αποκαρδιωτική είναι η ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ –με το μπαρδόν δηλαδή- των βουλευτών στα θέματα Πολιτισμού. Και δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος να διαπιστώσει κανείς του λόγου το αληθές από την αφέλεια παιδιού του δημοτικού που χαρακτηρίζει τις ερωτήσεις που κάνουν όταν συζητούν σχετικά ζητήματα στις κοινοβουλευτικές επιτροπές. Στη χάση και στη φέξη, δηλαδή, που ξεπέφτει κανένα θέμα κατά ‘κει κι αυτό συνήθως για κάτι κακό κι όχι για κάποια ουσιαστική θεσμική εξέλιξη στην πολιτιστική πολιτική.

Τις προάλλες η Επιτροπή Ελέγχου ασχολήθηκε με κάποια σοβαρά λάθη που εντοπίστηκαν στη διαχείριση της προσφοράς για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ Κύπρια 2012. Καλώς, άσχετα αν πρόκειται για ένα θέμα που ουσιαστικά αφορούσε παρατυπίες νομικίστικης φύσης. 

Κραυγή ιχθύος

Η δυστυχία βρόντηξε όσο ήθελε στην πόρτα της Ελλάδας, αλλά οι ένοικοι δεν άκουσαν τίποτε: είχαν φαίνεται τα σκυλάδικα στη διαπασών. Δρασκέλισε, λοιπόν, ανενόχλητη το κατώφλι και τους έπιασε εξαπίνης. 

Πριν από 3-4 χρόνια λίγοι μπορούσαν να φανταστούν ότι η ανέχεια, η ανεργία, η συμφορά θα έκαναν τόσο σύντομα ένα τόσο σφιχτό κεφαλοκλείδωμα στον μέσο Έλληνα, βυθίζοντάς τον στην απελπισία και τη μιζέρια. Μη έχοντας καλά-καλά ακόμη καταλάβει τι και ποιος του φταίει, ο Έλληνας παρακολουθεί τη σκοτεινή δίνη κάτω από τα πόδια του να τον ρουφάει καθημερινά κομμάτι-κομμάτι, χωρίς να ελπίζει και να προσδοκά πια σε θαύματα και σωτήρες.

Συλλυπητήρια, πετύχατε

Τι να την κάνουμε την Πολιτιστική Πρωτεύουσα αν είναι να χωρίσουν οι πόλεις τα τσανάκια τους και να μας δείχνουν με το δάχτυλο, περιπαικτικά, σε όλη την Ευρώπη;

Είπα κι εγώ ότι μετά την ολοκλήρωση του σταδίου της προεπιλογής κι αφού οι πόλεις που συνεχίσουν στη διαδικασία θα αρχίσουν σιγά-σιγά να ετοιμάζονται για τη δεύτερη –και τελική- φάση, ότι αυτό σήμαινε τουλάχιστον μερικές εβδομάδες δημοσιογραφικής «άπνοιας», όσον αφορά το θέμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Αμ δε. Έχω ήδη αλλάξει πλευρό και ασχολούμαι με τις αντιδράσεις της πόλης που έμεινε έξω από τη διαδικασία, ζητώντας την επαναφορά της σ’ αυτή.