Τα πάντα εκτός από το αυτονόητο

Στην Κύπρο μπορεί κανείς να αναλύσει τα πάντα εκτός από το αυτονόητο.

Ιδανικά, το κείμενο αυτό θα γραφόταν εντελώς διαφορετικά. Έχοντας ήδη παρακολουθήσει δουλειά τής Κύπριας συγγραφέως και σκηνοθέτιδας, θα είχα άρει την επιείκια και θα προσπαθούσα να εστιάσω στις αδυναμίες, να τις αντιπαραβάλω με τα θετικά στοιχεία, να κάναμε μια ωραία καλλιτεχνική συζήτηση. Για το αν ήταν απαραίτητο οι υποκριτικές καταθέσεις να έχουν τόσο νεύρο και ένταση, πόσο χρηστική ήταν αυτή η εκφραστική και κινησιολογική εξωστρέφεια, αν λειτούργησε το αφαιρετικό φόντο του σκηνικού στον χώρο της Νέας Σκηνής του ΘΟΚ. Θα είχα την ευχέρεια να κακίσω την Αλιγιέ Ουμανέλ για το γεγονός ότι επιλέγει να μην μπει κάτω από το πετσί των ηρωίδων, να μην εστιάσει στο εσωτερικό ψυχικό τοπίο, αλλά στις εξωτερικές, εύθραυστες ισορροπίες που προκύπτουν από τις συγκρουσιακές τους σχέσεις.

Ο αυτοσαρκασμός επωάζει την ελπίδα

Η δημιουργική αμηχανία ως φάρμακο στις παθογένειες της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Λέγεται ότι αν ένας τρελός αποκτήσει επίγνωση της τρέλας του, βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο προς την πνευματική υγεία. Η αυτοκριτική εγρήγορση είναι σπουδαίο χάρισμα, το πιο σημαντικό σκαλοπάτι προς την ουσιαστική βελτίωση. Όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη συνήθως ενεργοποιείται ένας ναρκισσιστικός μηχανισμός αυτο-επιείκειας που κρύβει ή καλλωπίζει τα ελαττώματά μας. Κατά προέκταση αυτό ισχύει για το σπίτι μας, τη γειτονιά μας, μέχρι που φτάνουμε στα ευρύτερα σύνολα. Με το να φωτίζει και να λιβανίζει κανείς τα «προτερήματα» του δικού του έθνους και πολιτισμού κοιτάζοντας τα κουσούρια των άλλων, εκτός του ότι δεν συνιστά δείγμα ανωτερότητας κι ότι δεν διαφέρει από την κουτσομπόλα του χωριού που περνά πριονοκορδέλα την καμπούρα γειτόνισσα, οδηγείται και σ’ ένα σκοτεινό μονόδρομο στείρας εσωστρέφειας.

Ο άνθρωπος που βρήκε το νόημα της ζωής

Ο Λέοναρντ Κοέν ήθελε να ζήσει για πάντα. Και τα κατάφερε.

Μπορώ να τον φανταστώ στο νεκροκρέβατο, στιγμές πριν τη στερνή του πνοή, να γράφει, να αναζητεί και να φαντάζεται. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ο Λέοναρντ Κοέν δεν είχε ποτέ την αίσθηση του τέλους. Τα πάντα στη ζωή και την κοσμοθεωρία του είχαν να κάνουν με την αρχή. Ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Μέχρι και ο θάνατός του, που επήλθε την περασμένη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, στα 82 του χρόνια, ανακοινώθηκε με μια λιτή ανακοίνωση τρεις ολόκληρες μέρες μετά. 

Φαρμακούς ου περιποιήσετε

Ο Αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να έτοιμος να επωμιστεί και την ηθική αυτουργία για κάθε δυνητικό ομοφοβικό έγκλημα. 

Ζούμε σε συντεταγμένη πολιτεία του δυτικού κόσμου κι αν έβγαινα δημόσια να στοχοποιήσω μια ευαίσθητη κοινωνική ομάδα ή να προσβάλω την αξιοπρέπεια ενός συνόλου λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου, θα έπρεπε να διωχθώ ποινικά. Τελεία και παύλα. Κι εμένα η γνώμη μου είναι περιορισμένης δυναμικής. Αντίθετα, ο προκαθήμενος, όταν πταρνίζεται, σείονται οι κέδροι στο Δάσος της Πάφου. Δυστυχώς επηρεάζει και κατευθύνει ευρέως την κοινή γνώμη.