Ου φροντίς Ιπποκλείδη

Ο πολιτισμός της κοτσάνας και της κενολογίας πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος. Νισάφι. Γκώσαμε.

O N. Αναστασιάδης στα εγκαίνια του Πολιτιστικού Κέντρου Στροβόλου, που αποδείχτηκε το έργο υποδομής που «αναλογεί» στη θητεία του. 

Πολλοί μπορεί να την ένιωσαν στο πετσί τους ή και κάτω από αυτό, σ’ άλλους μπορεί να φάνηκε σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. Όπως και να ‘χει όμως, η θητεία του Νίκου Αναστασιάδη εισέρχεται στην τελική της ευθεία, αφού οσονούπω θα μετράει κάτι λιγότερο από δώδεκα μήνες. Επ! Ντροπή! Βάλτε πίσω τις καραμούζες. Δεν το λέω για καλό. Αφενός, κανείς δεν μας εγγυάται ότι δεν θα επανεκλεγεί ή –ο μη γένοιτο– ότι δεν θα τον διαδεχθεί κάποιος τρισχειρότερος. Αφετέρου, παρά το γεγονός ότι μια πολιτική αλλαγή είναι συχνά μια γοητευτική προοπτική, προσωπικά σιχαίνομαι τα τελευταία στάδια της θητείας μιας κυβέρνησης, κατά την οποία συνειδητά ή υποσυνείδητα ραίνει αφειδώς με προεκλογική αύρα όλες τις πολιτικές κινήσεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν τις ζωές μας. 

Σαματάς στην ορχήστρα

Ο κύκλος του Άλκη Μπαλτά στη Συμφωνική Ορχήστρα έπρεπε να κλείσει μελωδικά κι όχι φασαριόζικα.

«Έχω εκπαιδευτεί στις παραιτήσεις. Το έχω κάνει ήδη τρεις φορές και δεν θα διστάσω να το κάνω ξανά, αν χρειαστεί. Μουσικός σπούδασα. Δεν σπούδασα διευθυντής». Και να λοιπόν που ο Άλκης Μπαλτάς δεν δίστασε να το κάνει ξανά. Αποφάσισε να κλείσει με βρόντο πίσω του την πόρτα της εξόδου από τη Συμφωνική Ορχήστρα, επιλέγοντας να γράψει με ψηλές νότες την τελευταία παρτιτούρα της εξαετούς παρουσίας του στα μουσικά δρώμενα της Κύπρου, όπου άφησε ένα βαθύ και αξιομνημόνευτο χνάρι.

Υπάρχουν φίδια στην πόλη

Φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε τα αυτονόητα και δη το δικαίωμα μιας καλλιτέχνιδας να δημιουργεί και μιας επιμελήτριας να επιλέγει.

Ανάμεσα στα πολλά προτερήματα και χαρίσματα με τα οποία έχει προικίσει η μοίρα την κοινωνία της διλημματομάνας Κύπρου είναι αναμφιβόλως η βαθιά κι ευρεία γνώση στα ζητήματα τέχνης. Αυτό είναι ένα αβίαστο συμπέρασμα που θα εξήγαγε κανείς τις προηγούμενες μέρες παρακολουθώντας την ιεράρχηση όσων απασχολούν τη μονίμως προβληματισμένη κοινή γνώμη και τη φουρτουνιασμένη, παράλληλη πραγματικότητα των κοινωνικών δικτύων.

Με την αυστηρότητα που τους αξίζει

Τώρα που τα πυροτεχνήματα έσβησαν, καιρός είναι να δούμε την καθαρή εικόνα.

Υπαίθριο Εργοτάξιο Πολιτισμού, μάλλον, και όχι Εργοστάσιο. Αυτό το σκεπτικό θα ταίριαζε κουτί στη νέα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ήταν η πρώτη σκέψη που στριφογύριζε στο μυαλό μου μόλις έφτασα το προηγούμενο Σάββατο στην Πάφο κι άρχισα να περιδιαβαίνω μέσα στο ψοφόκρυο μισοτελειωμένους δρόμους και πλατείες του κέντρου, λίγες ώρες πριν την πολυαναμενόμενη τελετή έναρξης. Όχι μόνο στο δικό μου. Πριν προλάβει να φύγει η σημαντική σε συμβολισμό ημέρα, άκουσα να το εκστομίζουν τουλάχιστον άλλοι 4-5 Πάφιοι, με αυξημένη αίσθηση αυτοσαρκασμού.