Λέμε ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα. Και δεν είναι ότι διαφωνώ, αρκεί η ασφάλεια να μη γίνεται ψύχωση.
Θυμάμαι ένα επεισόδιο των Simpsons όπου το δημοτικό σχολείο του Σπρίνγκφιλντ συγχωνεύεται για οικονομικούς λόγους με τη φυλακή της πόλης. Έτσι, τοποθετήθηκαν τριγύρω ψηλά συρματοπλέγματα κι ένοπλες υπερυψωμένες σκοπιές. Δεν θα ήταν τόσο ξεκαρδιστικό αν δεν ήταν και τόσο αληθινό μέσα στην υπερβολή του. Κάπως έτσι οραματίζονται πολλοί γονείς και τα σχολεία της Κύπρου, ειδικά μετά το περιστατικό με την απαγωγή των δύο αγοριών στη Λάρνακα.
Με βραχυκυκλώνει η διαπίστωση ότι όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω και με οδήγησαν στον Πολιτισμό, βρίσκονται λίγο ή πολύ εκεί, μπροστά μου.
Θα ήθελα να πληροφορήσω το εντιμότατον αναγνωστικό κοινό πως έχοντας κλείσει 20 χρόνια στη δημοσιογραφία διαπιστώνω ότι δεν έχω αποφασίσει ακόμη ότι είναι το επάγγελμα που μου ταιριάζει. Σίγουρα, πόρρω απείχε από εκείνο που είχα στο μυαλό μου όταν δρασκέλιζα διστακτικά το κατώφλι ενός τοπικού τηλεοπτικού καναλιού στην Πάφο, τον Αύγουστο του ’98. Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες ώρες. Από την πρώτη κιόλας μέρα, ως μαθητευόμενος μάγος, πήρα το βάπτισμα του πυρός στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης παρακολουθώντας στη ζούλα, με σχετική απάθεια μάλιστα, τον ανατόμο επί το έργον (θυμάσαι, Νικήτα;).
Η επιλογή για την Μπιενάλε Βενετίας ανάβει κάθε δύο χρόνια τα αίματα στην εικαστική μας πραγματικότητα.
Κάθε δύο χρόνια, τέτοια περίπου εποχή, όταν γίνεται η ανακοίνωση της επιλογής της κυπριακής συμμετοχής στην Μπιενάλε Βενετίας, για λίγο καιρό ανάβουν τα αίματα στην εικαστική μας πραγματικότητα. Αισθάνεσαι μια ένταση στην ατμόσφαιρα, που κάποιες φορές ξεσπά και κάποιες όχι, για να ατονίσει συν τω χρόνω. Αυτή που αργεί να καταλαγιάσει είναι η μουρμούρα για το «κλειστό κλαμπ», το «παρεάκι» και τους «ευνοούμενους», τους «αυλικούς» και τους «δορυφόρους», τους «προστατευόμενους των συλλεκτών» και τους «συχνάζοντες στους διαδρόμους». Και φυσικά, δεν λείπουν οι φωνές για τη δημοκρατικότητα και τη διαφάνεια της διαδικασίας επιλογής τόσο του -«προδιατεθειμένου»- επιμελητή, όσο και των καλλιτεχνών.
Ένα ανύπαρκτο μουσείο είναι σαν
να έχει ήδη καεί.
Τι είναι χειρότερο: να καταστραφεί ολοσχερώς το Εθνικό σου Μουσείο ή να μην έχεις καθόλου; Και ερώτημα- bonus: είναι λογικό μια υλική και πνευματική καταστροφή να θεωρείται εφάμιλλη ή και χειρότερη από την απώλεια του υπέρτατου αγαθού, της ανθρώπινης ζωής; Ο Αριστοτέλης, βέβαια, θεωρούσε «τελικό αγαθό» την ευδαιμονία, την ενέργεια της ψυχής σύμφωνα με την αρετή, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Ο πολιτισμός και οι νόμοι μας αναγνωρίζουν ότι η ζωή είναι η απόλυτη αξία που περικλείει όλες τις άλλες κι είναι λογικά, χρονικά και οντολογικά προγενέστερη όλων. Ας το δεχτούμε και πάμε παρακάτω.
Το γεγονός ότι η αναλωσιμότητα του Χαμπιαούρη βοεί δεν σημαίνει ότι θα πουλήσει φτηνά το τομάρι του.
Στην περίπτωση της Κύπρου, ο Αύγουστος είναι ένας κατεξοχήν μήνας ειδήσεων και εξελίξεων. Ο Ουμπέρτο Έκο θα έσκιζε τα πτυχία του. Και η περίοδος της καλοκαιρινής ραστώνης, Ιουλίου- Αυγούστου, είναι η ιδανική για να τσιγκλίσει κανείς τους εκπαιδευτικούς. Ειδικά, αν επιθυμεί, επί παραδείγματι, να ελαφρύνει επικοινωνιακά το αβάσταχτο βάρος της κατάρρευσης του Συνεργατισμού, με την Κυβέρνηση να γνωρίζει καλά ότι παραπάει για την υστεροφημία της να έχει σκαλίσει την υπογραφή της στην ταφόπλακα και δεύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Όπως το πηγαίνει, δεν θα αφήσει τράπεζα για τράπεζα και υπό μία έννοια έχει επιφέρει πλήγματα στο ψαχνό του καπιταλιστικού Μινώταυρου που μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα μπορούσε ούτε να φαντασιωθεί.
