Με γλαρό μάτι και γαϊδουρινή υπομονή,
άκουγα τον θεοπρόβλητο ποιμενάρχη να αναβιώνει δημόσια δεκάρικους
δημοδιδασκάλων σε σχολικές παραστάσεις αλήστου μνήμης εποχών.
Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την εμπειρία του ταξιδιού πίσω –μα πολύ πίσω- στο χρόνο, κάθε φορά που εκπρόσωποι της Εκκλησίας κουνούν τα χείλη για να εκφράσουν ποιμαντικούς προβληματισμούς για θέματα της επικαιρότητας. Χρειάστηκαν, βέβαια, ασκήσεις αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας όμως αρκετοί από εμάς που δεν έχουμε διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις μας με την απλή λογική, φτάσαμε επιτέλους στη φάση που θεωρούμε εαυτούς προετοιμασμένους για τα πάντα.
Ως μια ακόμη ευκαιρία για άσκηση αυτοσυγκράτησης εξέλαβα και τη δημόσια παρέμβαση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου, ο οποίος κλήθηκε να τοποθετηθεί για τις αντιδράσεις που προκάλεσε η φαεινότατη πρωτοβουλία δημόσιου δημοτικού σχολείου της Λευκωσίας να διοργανώσει, εν αγνοία των κηδεμόνων, εξομολόγηση (!) σε διδακτικό χρόνο στο χώρο του σχολείου. Για τους μαθητές, φυσικά. Για ποιον; Για τους δασκάλους; Είναι αυτονόητο, εκτιμώ, ότι ο συνονόματος δεν εξέφραζε προσωπικές απόψεις. Μιλούσε ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Κύπρου, που άλλωστε αναμεταδίδει την τοποθέτησή του στην επίσημη ιστοσελίδα της στο (σατανικό) διαδίκτυο, γεγονός που εκλαμβάνεται ως συναίνεση, αν όχι και επιδοκιμασία.
Με γλαρό μάτι και γαϊδουρινή υπομονή, άκουγα τον θεοπρόβλητο ποιμενάρχη να αναβιώνει δημόσια δεκάρικους δημοδιδασκάλων σε σχολικές παραστάσεις αλήστου μνήμης εποχών και να μοιράζει γενναιόδωρα και με «αγάπη» στους αντιδρώντες κατηγορίες περί «γενιτσαρισμού» και «αλλαξοπιστίας».
Το επιχείρημα που με «έσπασε» δεν ήταν το τετριμμένο, ότι δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είναι ορθόδοξοι χριστιανοί και άρα, λες και ζούμε στη ζούγκλα όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρού, οι υπόλοιποι πρέπει να λουστούν την εξόφθαλμη καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Οι επιλογές των μειοψηφούντων, σύμφωνα με το κυπριακό ιερατείο, είναι είτε να μαντριστούν με τα άσπρα πρόβατα, είτε να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Δεν μας είπε, βέβαια, αν η Εκκλησία θα δεχόταν να αναλάβει τα έξοδα για τα δίδακτρα.
Άντεξα κι όταν ισχυρίστηκε ότι κανονικά είναι το ορθόδοξο ποίμνιο που πρέπει να θίγεται που μπαίνει σε θέση άμυνας, επειδή κάποιοι τολμούν να αμφισβητούν ότι η πολιτιστική φυσιογνωμία των Κυπρίων είναι ταυτισμένη με την ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα. Ακόμη κι όταν επανέλαβε την πάγια συνωμοσιακή ρητορική περί οργανωμένου διαβολικού σχεδίου καταφρόνησης της εθνικής και της ορθόδοξης χριστιανικής ταυτότητας των Ελληνοκυπρίων στη δημόσια εκπαίδευση (λες και δεν είναι το ακριβώς αντίθετο που συμβαίνει), δαγκώθηκα, αλλά το κατάπια.
Εκεί που μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, ήταν όταν επικαλέστηκε επανειλημμένα, με ύφος τεχνοκρατικότερο κι απ’ του Γενικού Εισαγγελέα, το Σύνταγμα και τις πρόνοιες που αφορούν στη μόρφωση της ε/κ κοινότητας. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, όπως κατά βάθος και όλοι μας, επικαλούνται το Σύνταγμα επιλεκτικά και μόνο όταν τους συμφέρει, διαπίστωσα με φρίκη ότι... έχει δίκιο. Το 1960, στο Σύνταγμα της ΚΔ, τα θέματα παιδείας δεν αποτελούσαν αρμοδιότητα της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά των Κοινοτικών Συνελεύσεων. Για τους Ελληνοκύπριους, αρμόδια ήταν η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση, που το 1965 πέρασε στην ιστορία και συνταγματικότατα, με επίκληση του εθνικού συμφέροντος και του δικαίου της ανάγκης, έδωσε τη σκυτάλη στο νεοσύστατο Υπουργείο Παιδείας.
Μάλιστα. Αυτό δηλαδή που επικρότησε δημόσια εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου (Σεπτέμβριος 2013) η οποία σημείωνε ότι δεν υπάρχει λόγος να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών αν αυτή «δεν έχει ελληνορθόδοξη ταυτότητα». Αυτό βέβαια έρχεται σε σύγκρουση με την πρόνοια του Συντάγματος ότι «έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας». Σύμφωνα όμως με την Εκκλησία, το βέλασμα της ιστορίας επιτάσσει να ζούμε σ’ ένα θεοκρατικό καθεστώς όπου το δογματικό θρησκεύειν είναι υποχρεωτικό, επιβάλλεται στο σχολείο κι όσοι ενίστανται σ’ αυτό πάσχουν από το «Σύνδρομο του Γενιτσαρισμού».
Σκέφτομαι μήπως τελικά είναι καλή ιδέα να κάνει δικά της εκκλησιαστικά σχολεία. Με την προϋπόθεση όμως ότι θα αφήσει ήσυχα τα δημόσια.
Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την εμπειρία του ταξιδιού πίσω –μα πολύ πίσω- στο χρόνο, κάθε φορά που εκπρόσωποι της Εκκλησίας κουνούν τα χείλη για να εκφράσουν ποιμαντικούς προβληματισμούς για θέματα της επικαιρότητας. Χρειάστηκαν, βέβαια, ασκήσεις αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας όμως αρκετοί από εμάς που δεν έχουμε διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις μας με την απλή λογική, φτάσαμε επιτέλους στη φάση που θεωρούμε εαυτούς προετοιμασμένους για τα πάντα.
Ως μια ακόμη ευκαιρία για άσκηση αυτοσυγκράτησης εξέλαβα και τη δημόσια παρέμβαση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου, ο οποίος κλήθηκε να τοποθετηθεί για τις αντιδράσεις που προκάλεσε η φαεινότατη πρωτοβουλία δημόσιου δημοτικού σχολείου της Λευκωσίας να διοργανώσει, εν αγνοία των κηδεμόνων, εξομολόγηση (!) σε διδακτικό χρόνο στο χώρο του σχολείου. Για τους μαθητές, φυσικά. Για ποιον; Για τους δασκάλους; Είναι αυτονόητο, εκτιμώ, ότι ο συνονόματος δεν εξέφραζε προσωπικές απόψεις. Μιλούσε ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Κύπρου, που άλλωστε αναμεταδίδει την τοποθέτησή του στην επίσημη ιστοσελίδα της στο (σατανικό) διαδίκτυο, γεγονός που εκλαμβάνεται ως συναίνεση, αν όχι και επιδοκιμασία.
Με γλαρό μάτι και γαϊδουρινή υπομονή, άκουγα τον θεοπρόβλητο ποιμενάρχη να αναβιώνει δημόσια δεκάρικους δημοδιδασκάλων σε σχολικές παραστάσεις αλήστου μνήμης εποχών και να μοιράζει γενναιόδωρα και με «αγάπη» στους αντιδρώντες κατηγορίες περί «γενιτσαρισμού» και «αλλαξοπιστίας».
Το επιχείρημα που με «έσπασε» δεν ήταν το τετριμμένο, ότι δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είναι ορθόδοξοι χριστιανοί και άρα, λες και ζούμε στη ζούγκλα όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρού, οι υπόλοιποι πρέπει να λουστούν την εξόφθαλμη καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Οι επιλογές των μειοψηφούντων, σύμφωνα με το κυπριακό ιερατείο, είναι είτε να μαντριστούν με τα άσπρα πρόβατα, είτε να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Δεν μας είπε, βέβαια, αν η Εκκλησία θα δεχόταν να αναλάβει τα έξοδα για τα δίδακτρα.
Άντεξα κι όταν ισχυρίστηκε ότι κανονικά είναι το ορθόδοξο ποίμνιο που πρέπει να θίγεται που μπαίνει σε θέση άμυνας, επειδή κάποιοι τολμούν να αμφισβητούν ότι η πολιτιστική φυσιογνωμία των Κυπρίων είναι ταυτισμένη με την ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα. Ακόμη κι όταν επανέλαβε την πάγια συνωμοσιακή ρητορική περί οργανωμένου διαβολικού σχεδίου καταφρόνησης της εθνικής και της ορθόδοξης χριστιανικής ταυτότητας των Ελληνοκυπρίων στη δημόσια εκπαίδευση (λες και δεν είναι το ακριβώς αντίθετο που συμβαίνει), δαγκώθηκα, αλλά το κατάπια.
Εκεί που μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, ήταν όταν επικαλέστηκε επανειλημμένα, με ύφος τεχνοκρατικότερο κι απ’ του Γενικού Εισαγγελέα, το Σύνταγμα και τις πρόνοιες που αφορούν στη μόρφωση της ε/κ κοινότητας. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, όπως κατά βάθος και όλοι μας, επικαλούνται το Σύνταγμα επιλεκτικά και μόνο όταν τους συμφέρει, διαπίστωσα με φρίκη ότι... έχει δίκιο. Το 1960, στο Σύνταγμα της ΚΔ, τα θέματα παιδείας δεν αποτελούσαν αρμοδιότητα της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά των Κοινοτικών Συνελεύσεων. Για τους Ελληνοκύπριους, αρμόδια ήταν η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση, που το 1965 πέρασε στην ιστορία και συνταγματικότατα, με επίκληση του εθνικού συμφέροντος και του δικαίου της ανάγκης, έδωσε τη σκυτάλη στο νεοσύστατο Υπουργείο Παιδείας.
Μάλιστα. Αυτό δηλαδή που επικρότησε δημόσια εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου (Σεπτέμβριος 2013) η οποία σημείωνε ότι δεν υπάρχει λόγος να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών αν αυτή «δεν έχει ελληνορθόδοξη ταυτότητα». Αυτό βέβαια έρχεται σε σύγκρουση με την πρόνοια του Συντάγματος ότι «έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας». Σύμφωνα όμως με την Εκκλησία, το βέλασμα της ιστορίας επιτάσσει να ζούμε σ’ ένα θεοκρατικό καθεστώς όπου το δογματικό θρησκεύειν είναι υποχρεωτικό, επιβάλλεται στο σχολείο κι όσοι ενίστανται σ’ αυτό πάσχουν από το «Σύνδρομο του Γενιτσαρισμού».
Σκέφτομαι μήπως τελικά είναι καλή ιδέα να κάνει δικά της εκκλησιαστικά σχολεία. Με την προϋπόθεση όμως ότι θα αφήσει ήσυχα τα δημόσια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου