Ο τελευταίος των όρθιων

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν αισθάνεται ήρωας. Είναι άλλωστε της άποψης ότι οι ήρωες πεθαίνουν νέοι. Αισθάνεται απλώς «ένας πολίτης που κάνει το καθήκον του».

«Οι προβολείς να πέσουν στο κοινό. Εγώ τραγουδάω για τον κόσμο». Ήταν προς το τέλος της μεγάλης συναυλίας το 2005 στην τάφρο Ντ’ Αβίλα και ο τιμώμενος με το μικρόφωνο στο χέρι τραγουδούσε με την καρδιά του, όταν έκανε αυτή την υπόδειξη στους τεχνικούς. Το εννοούσε. Ήθελε να βλέπει τον κόσμο, να νιώθει εντονότερα τις δονήσεις της αγάπης, την επίδραση της τέχνης του στο βλέμμα της ανθρωπότητας.

Το EFFE και οι εφετζήδες

Το πιο τραγικό με το Φεστιβάλ Κύπρια είναι η έλλειψη αυτογνωσίας των διοργανωτών. 

Φωτογραφία: Volksbühne, Χέρμπερτ Φριτς, «Murmel Murmel» (άσχετο).  

  

Το Υπουργείο Παιδείας και Βαρβαρότητας κλήθηκε πρόσφατα να δώσει εξηγήσεις, μετά από ερώτηση βουλευτή, για το γεγονός ότι η προσέλευση θεατών στις παραστάσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια έπεσε από τους 18.847 το 2014, στους 12.555 το 2015 και στους 8.839 το 2016. Αντίστοιχος περονόσπορος, φυσικά, έπεσε και στα έσοδα της διοργάνωσης. Και πού –αν έχετε τον θεό σας- απέδωσαν, με κάθε επισημότητα, οι φωστήρες που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες της πολιτιστικής πολιτικής αυτού του τόπου το γεγονός ότι το κοινό έχει γυρίσει την πλάτη στο φεστιβάλ; Την ίδια περίοδο, λέει, διεξάγονται πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, «όπως τα δυο φεστιβάλ Μπύρας». Ας μη σχολιάσω καν τις συναυλίες της Βίσση, της Μαρινέλλας και τις παραστάσεις του Σεφερλή (ωιμέ!) που επίσης αναφέρονται ως… αντίπαλον δέος στην απάντηση του Υπουργού.

Του Κουτρούλη ο γάμος

Γιατί κάποιος λυσσάει να μάθει για τις προσωπικές στιγμές των επωνύμων;

Δυσκολεύομαι να με φανταστώ γαμπρό. Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο ότι θα έβαζα τον εαυτό μου στην άβολη θέση να στέκεται με αστεία, επίσημα ρούχα και ν’ ανταλλάσσει όρκους «αιώνιας αγάπης» με μεσάζοντα κάποιον ιερέα (αυτό αποκλείεται) ή έστω δήμαρχο. Με άλλα λόγια, να δεσμευτώ με μια δήλωση συνενοχής για κάτι που σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων είναι εξαιρετικά επισφαλές να τηρηθεί. Μια σχέση δεν είναι σπριντ που θα κριθεί μέσα από την επισημότητα και τη μυθοποίηση μιας συγκεκριμένης ημέρας στη ζωή μας. Είναι ένας αγώνας αντοχής, μια αδιάκοπη διεργασία που απαιτεί καθημερινές ασκήσεις υπομονής και ετοιμότητας, μια μάχη ενάντια στη φθορά, την έκβαση της οποίας καμία τζίφρα δεν μπορεί να εγγυηθεί.

Υφυπουργείο Περιφρόνησης

Για να έχουμε καλό ρώτημα, τι γίνεται μ’ εκείνο το Υφυπουργείο Πολιτισμού;

Η γενναιόδωρη Κυβέρνηση Αναστασιάδη ευελπιστεί να αφήσει παρακαταθήκη  στην επόμενη διακυβέρνηση –δηλαδή ιδανικά στον εαυτό της- τη λειτουργία των Υφυπουργείων Τουρισμού, Ανάπτυξης και Ναυτιλίας. Θέλει, λέει, να εξοπλίσει τους μελλοντικούς κυβερνώντες με σύγχρονα εργαλεία διακυβέρνησης. Είναι προφανές ότι σε τομείς που άπτονται της οικονομίας, έστω και με καθυστέρηση σε σχέση με τις αρχικές δεσμεύσεις, η κυβέρνηση εκδηλώνει μια σχετική αποφασιστικότητα και σωστά πράττει. Η διαχείριση του κρατικού νοικοκυριού είναι το άλφα και το ωμέγα.