Το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο απαξιώνει το LUX

H ΕΕ έχει ανάγκη τον κινηματογράφο, περισσότερο απ’ ότι ο κινηματογράφος την ΕΕ.

Στρασβούργο, Τρίτη 24 Νοεμβρίου, λίγο πριν το μεσημέρι. Παρατηρούσα από τον 3ο όροφο την αχανή, σχεδόν άδεια αίθουσα της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και προσπαθούσα από περιέργεια – ή βίτσιο- να «ακολουθήσω» νοερά τους εναπομείναντες ευρωβουλευτές στη συζήτηση για το κείμενο της νέας Οδηγίας για την ασφαλιστική διαμεσολάβηση και τη διανομή ασφαλιστικών προϊόντων. Επιτέλους, τα ατέλειωτα δευτερόλεπτα κύλησαν κι έφτασε η μεγάλη ώρα για την 9η απονομή του Κινηματογραφικού Βραβείου LUX, δηλαδή στο διά ταύτα της δημοσιογραφικής μου αποστολής στην αλσατική πρωτεύουσα.

«Γιατί έχει τουρκοκυπριακές πινακίδες!»

Η καφρίλα δεν έχει πατρίδα, ούτε ιδεολογία. Έχει μόνο αίτια. Και συνέπειες.

Πολλοί θα θυμούνται ένα σκετσάκι της παλιάς σατιρικής εκπομπής «Α.Μ.Α.Ν.: Τα καθάρματα» όπου ένας δημοσιογράφος πλησιάζει έναν χούλιγκαν κάπου στη Θεσσαλονίκη για να του ζητήσει το λόγο που σπάζει ένα αυτοκίνητο. «Γιατί έχει αθηναϊκές πινακίδες» του απαντά ο κάφρος, έκπληκτος μάλιστα για το αυτονόητο της απορίας. Εκτός από το ότι έκτοτε έβαλαν στην καθομιλουμένη μας τον ανθρώπινο τύπο «ο Μπάμπης ο Σουγιάς», ηθελημένα ή άθελά τους οι συντελεστές της εκπομπής μάς ώθησαν μέσω του πανίσχυρου φιλοσοφικού εργαλείου της σάτιρας να προβληματιστούμε πάνω στο διαχρονικό ζήτημα του «αυτοθεμελιωμένου αξιώματος»: σπάμε το αθηναϊκό ΕΠΕΙΔΗ είναι αθηναϊκό· τέλος της επιχειρηματολογίας.

Η τέχνη του Τίποτα

Το ομολογώ: δάκρυσα. Αρχικά ήταν από τα γέλια, αλλά μετά από το ζόρι. 

Υβ Κλάιν, «Το κενό» (Le Vide), 1958.

Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τις αράδες που υποτίθεται ότι εκστόμισε ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην τελετή απονομής του Βραβείου Ανθία – Θ. Πιερίδη. Ανήγαγε σε μείζον πρόβλημα της εποχής μας την «αδιαφορία μεγάλης μερίδας των σύγχρονων ανθρώπων για την τέχνη» και τον φανταζόμουν να τα λέει μπροστά από έναν καθρέφτη απευθυνόμενος στον εαυτό του και χαχάνιζα μόνος μου σε σημείο παρεξήγησης. Έπειτα, βέβαια, αναλογίστηκα ότι απευθύνεται στο πόπολο, σαν τον ναυαγοσώστη, τη στιγμή που την καίρια θεσμική ευθύνη για το «ναυάγιο» την έχει ο ίδιος ως πολιτικός προϊστάμενος. Κι εκεί αρπάχτηκα λιγάκι.

Η απάντηση είναι ο Άνθρωπος

Φίλη φύλαγε το φύλλο, μην το δώσεις σ’ άλλο φίλο…

Τμήμα του μνημείου της Γενοκτονίας στην Αρμενία.

Αν πέρναγε πριν λίγες μέρες κάποιος έξω από το σπίτι μιας καλής μου φίλης θα νόμιζε ότι είχε μόλις κερδίσει το τζακ ποτ. Ούρλιαζε κι έκλαιγε απ’ τη χαρά της έχοντας μόλις πληροφορηθεί τηλεφωνικώς ότι είναι ο μοναδικός συμβατός δότης για κάποιον παντελώς άγνωστο συνάνθρωπό της κι ότι θα έχει τη σπάνια τύχη να γίνει δωρητής αιμοποιητικών κυττάρων/ μυελού των οστών. Έτσι το αντιμετωπίζει: ως τύχη κι ευλογία και δεν αναλογίζεται καν τη σχετική ταλαιπωρία της διαδικασίας συλλογής. Η περίπτωσή της επιβεβαιώνει το γεγονός ότι το πραγματικό χαρμόσυνο δώρο είναι αυτό που προσφέρουμε κι όχι αυτό που δεχόμαστε. Ένα παραπάνω όταν μιλάμε για προσφορά του σημαντικότερου αγαθού. Είναι μια πρόσθεση ζωής, ο ορισμός και ο θρίαμβος της ανθρωπιάς. Στον αντίποδα βρίσκεται η αφαίρεση.

Μια μπαγιάτικη κουβέντα

Τι είναι προτιμότερο, η εθνική υπερηφάνεια ή η πραγματική ελευθερία;

© Γιάννης Νησιώτης

Το να μιλάς για την 28η Οκτωβρίου στις 29 του μήνα είναι ήδη μια μπαγιάτικη κουβέντα. Πόσω μάλλον στις 30 Οκτωβρίου που πληκτρολογούνται αυτές οι γραμμές ή την 1η Νοεμβρίου όταν (και αν) θα πρωτοέρθει η ευλογημένη στιγμή που ο αναγνώστης του (κοντινού) μέλλοντος θα «ξυπνήσει» με το βλέμμα και τη σκέψη του τις «κοιμώμενες» λέξεις. Είναι όμως μια κουβέντα που πλέον μπορεί να γίνει πιο ελεύθερα, χωρίς συναισθηματικές εμπλοκές, χωρίς την υπόκρουση των μονότονων παιάνων, των ξύλινων συνθημάτων, των αναμασημένων αγορεύσεων.