Η αυτοκρατορία των ψευδαισθήσεων

Οι 700 χιλιάδες που διατίθενται συνολικά φέτος από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες για «παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών», δεν θα αρκούσαν ούτε για τους καφέδες του συνεργείου σε μια μεσαίου κόστους χολιγουντιανή παραγωγή.

Ο αμερικανικός κινηματογράφος κατέχει το 85% της παγκόσμιας κινηματογραφικής αγοράς και περισσότερο από το 70% της ευρωπαϊκής. Οι ΗΠΑ αρνούνται να κρατήσουν και τα προσχήματα και έχουν απροκάλυπτα εμπορευματοποιήσει και την ίδια την έννοια του κινηματογράφου, πλασάροντάς κάθε ταινία ως κοινό καταναλωτικό προϊόν. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει την πολιτισμική «δικτατορία» που έχουν επιβάλει στον πλανήτη μέσω της πανίσχυρης κινηματογραφικής βιομηχανίας τους. Κοντεύουν να ομογενοποιήσουν το σύμπαν και να επιβληθούν σε κάθε είδους πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, με αλυσιδωτές επιπτώσεις και σε άλλους τομείς του πολιτισμού: από τη μουσική (βιομηχανία) και τη λογοτεχνία, μέχρι τις εικαστικές και τις παραστατικές τέχνες.

Ας στέλναμε τη Σαμία στη Γιουροβίζιον

Με βάση την απλοϊκή λογική «δεν μπορούμε να δίνουμε 80 χιλιάδες ευρώ για περιοδεία όταν υπάρχουν παιδάκια που πεινούν» θα έπρεπε να κατεβάσουμε άμεσα τα στόρια στον Πολιτισμό.

Μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, ο ΘΟΚ πραγματοποίησε εξάμηνη περιοδεία στην Ελλάδα με δύο παραγωγές της θεατρικής σεζόν 1973- 74. Επρόκειτο, μάλιστα, για έργα δύο σπουδαίων Κυπρίων λογοτεχνών: «Όμηροι» του Λουκή Ακρίτα και «Το νερόν του Δρόπη» του Μιχάλη Πασιαρδή. Η άρτι αποκατεστημένη δημοκρατικά Ελλάδα υποδέχτηκε με θέρμη και συγκίνηση τη πολιτιστική πρόταση του κρατικού θεάτρου της χειμαζόμενης Κύπρου, που εξέλαβε ιστορική σημασία: Μια συμβολική πνευματική κολυμπήθρα που επιχείρησε να καθάρει, όσο γίνεται, πληγές, ενοχές, ανομήματα.

Η ασύμμετρη απειλή κι οι τελευταίες ανάσες

Ο Πολιτισμός δεν σηκώνει άλλες εκπτώσεις, άλλες καθυστερήσεις, αναβολές και ματαιώσεις. Βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και επίγει ο απεγκλωβισμός του από παρωχημένες νοοτροπίες και αγκυλώσεις.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, τις τελευταίες εβδομάδες ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση έχουν κάποια επείγοντα θέματα να διαχειριστούν- για την ακρίβεια έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους. Κι έχουν εύκαιρο στα χέρια τους πάντα το χαρτί της «κατάστασης εκτάκτου ανάγκης» ή της…  ασύμμετρης απειλής για επιδείνωση της οικονομίας, για να το κραδαίνουν μπρος σε όποιον τολμήσει, έστω και χλιαρά, να επικαλεστεί οποιεσδήποτε από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του. Διότι, όσο κι αν μας φαίνεται ότι έχουμε περάσει πολλά μαζί από τότε που εξελέγη, όσο κι αν νιώθουμε ότι ανεβαίνουμε μαζί έναν μικρό Γολγοθά, δεν έχουμε διανύσει παρά τους πρώτους δύο μήνες από την 60μηνη θητεία του Νίκου Αναστασιάδη.

Αλληλεγγύη στον εαυτό μας

Λέξεις όπως «συλλογικότητα» και «αλληλεγγύη» άρχισαν να κάνουν γκελ στη συνείδησή μας κι έπαψαν να ακούγονται σαν φτηνά διαφημιστικά σλόγκαν, μόνο όταν φτάσαμε στο απροχώρητο.

Στην τόσο συναρπαστική επικαιρότητά μας επανήλθε τις τελευταίες ημέρες η συζήτηση περί «πολιτικών και ποινικών ευθυνών», με τους ταγούς μας να μη χάνουν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν πως άλλα είναι τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας. Είναι όμως ένα ζήτημα που πρέπει να μας καίει, καθώς τα τελευταία χρόνια μας έχουν συμβεί πολλά δεινά, πάθαμε τεράστιες ζημιές από άγαρμπους πολιτικούς χειρισμούς, με τους φταίχτες να βγάζουν μάτι, αλλά να μην μπορούμε να τους τιμωρήσουμε με κάτι περισσότερο από το διαβόητο «πολιτικό κόστος». Δηλαδή να τους κάνουμε «ντα». Με άλλα λόγια, όταν στριμώξουμε κάποιον και του τρίψουμε τις πολιτικές του ευθύνες στη μούρη, το πολύ- πολύ να μας πει «Σας κατέστρεψα; Ε, μη με ξαναφηφίσετε».