Πολιτιστική Επανάσταση και ευσεβείς πόθοι

Στη θεωρία, ως αριστερό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε ό,τι αφορά τα θέματα του Πολιτισμού. Πλέον, μένει να δούμε την πράξη.

Θα την πω την αμαρτία μου: Την πρώτη φορά που αποπειράθηκα, το περασμένο φθινόπωρο, να μελετήσω από περιέργεια κι από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον το πρόγραμμα που δημοσιοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ για τον Πολιτισμό, θυμάμαι ότι ο Μορφέας με πήρε στην αγκαλιά του σε χρόνο- ρεκόρ. Κι αυτό γιατί οι συντάκτες, παρόλη την καλή διάθεση και τις πολλές ιδέες, επέλεξαν να σπαταλήσουν το μισό περιεχόμενο σε ανέξοδες ιδεολογικο-αόριστες γενικολογίες, οι οποίες στην πράξη δεν έχουν καμιά ουσία.

Η ευτυχία έρχεται

Η χειραγώγηση του ασυνείδητου για πολιτικούς σκοπούς έκανε και πάλι το θαύμα της. Μακιαβελικά, η Αριστερά χρησιμοποιεί ένα κατεξοχήν προϊόν του καπιταλισμού, τη διαφημιστική χειραγώγηση, επιστρατεύοντας τους πιο ισχυρούς όρους μάρκετινγκ προκειμένου να πετύχει τον σκοπό της. Στον έρωτα και στον πόλεμο, βέβαια, όλα επιτρέπονται…

Καθώς πλησιάζει η ώρα της κάλπης σε μια εκλογική αναμέτρηση που έχει παρουσιαστεί ως η κρισιμότερη μετά τη μεταπολίτευση, η ψαλίδα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας ολοένα και μεγαλώνει. Δεν εντυπωσιάζει τόσο η συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης της ΝΔ, που συν τοις άλλοις πληρώνει μοιραία και την αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας, αλλά ο καλπασμός του ΣΥΡΙΖΑ από το >5% πριν από πέντε περίπου χρόνια στο <30%.

Λάθος συναγερμός για ένα σχέδιο που γεννά κίνητρα

Τι αλλάζει τώρα που μπήκε στη ζωή μας το Πρόγραμμα Επιχορηγήσεων «Πολιτισμός».

Για πολλούς ενδεχομένως να σήμανε συναγερμός όταν «έσκασε» η είδηση, πριν λίγες μέρες, ότι οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες θέτουν σε εφαρμογή τα νέα σχέδια επιχορηγήσεων. Βγήκε προς τα έξω μια εντύπωση ότι επιβάλλονται ριζικές αλλαγές, ότι είναι ένα σχέδιο που δύναται να αλλάξει το χάρτη στον τομέα των επιχορηγήσεων που αφορούν τον Πολιτισμό. Όχι από την ίδια την Υπηρεσία- για να μην την αδικούμε- ίσως έφταιξε η διατύπωση, οι τίτλοι που «έπαιξαν» στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και η ατμόσφαιρα αναμονής που υπήρχε σε σχέση με επικείμενες αλλαγές που σχετίζονται με την πολυθρύλητη αναδιάρθρωση.

Κάτω τα ξερά σας από το γέλιο μας

Αυτό που εξόργισε τη διεθνή κοινή γνώμη ήταν εν προκειμένω η αίσθηση ότι κάποιος προσπαθεί να της αφαιρέσει, μαζί με όλα τ’ άλλα, και το γέλιο.

Στραβά μπήκε το 2015, όπως ήταν αναμενόμενο. Με αφορμή ένα αναντίρρητα απεχθές περιστατικό μίσους, η ρητορική της ανασφάλειας μεταδίδεται εκκωφαντικά από τους σύγχρονους διαύλους επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης, που άρχισαν να δείχνουν και πάλι τις προθέσεις τους να ριζώσουν για τα καλά στο συλλογικό υποσυνείδητο τον βδελυρό σπόρο του φόβου και της μισαλλοδοξίας.

Περιμένοντας τον Γκοντό… να φύγει

Απολογισμός εν κινήσει για τη θεατρική χρονιά 2014.

Οδηγώντας με φυσιολογική ανυπομονησία προς το καθιερωμένο παραμονιάτικο φαγοπότι, μού φάνηκε να διαστέλλονται οι λίγες ώρες που απέμεναν μέχρι να εκπνεύσει άλλη μια «να πάει και να μην ξαναγυρίσει» χρονιά. Ακόμη περισσότερο, είχα την αίσθηση ότι πλάτιασαν τα λίγα λεπτά οδικής διαδρομής που με χώριζαν από τη μεθυστική τσίκνα στην ατμόσφαιρα της ημι-οικογενειακής συνεύρεσης. Είχα την αίσθηση πως όσο κι αν αυξήσω την ταχύτητα, όση κίνηση κι αν συναντούσα, η στιγμή της άφιξης στον προορισμό θα αργούσε το ίδιο.