Τινάζοντας το κόκκινο χαλί

 Η νέα Μέκκα του κινηματογράφου και το κακό μας το χάλι.

Τόσα χρόνια η γκρίνια από τους «γραφικούς» έδινε κι έπαιρνε για την ανάγκη η Κύπρος ν’ ανοίξει τα μάτια της και να αξιοποιήσει τις προοπτικές για την ανάπτυξη της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Τελικά, ήταν να μη πάρουμε φόρα. Σε λίγο, έτσι όπως πάμε, η βιομηχανία του κινηματογράφου θα βρει τη νέα της Μέκκα στην Ανατολική Μεσόγειο και λίαν συντόμως θα μετακομίσουν στην πατρίδα του «κόψε κάτι» το Χόλιγουντ, το Μπόλιγουντ, το Πάινγουντ, η Τσινετσιτά, το Μπάμπελσμπεργκ και η Cité du Cinéma. Ταυτόχρονα.

Το δίκαιο του θεριακλή

 Ο αντικαπνιστικός νόμος είναι πιο άχρηστος κι από κουρελόχαρτο. Οι πρώτοι, άλλωστε, που δίνουν το «καλό» παράδειγμα είναι οι βουλευτές.

Νόμοι, κόντρα νομοθεσίες, φόροι, καταστολή και πρόστιμα, σχεδόν ολοκληρωτικός περιορισμός στη διαφήμιση, καταιγισμός αφοπλιστικών επιστημονικών ερευνών, πολυσχιδή στρατηγικά σχέδια, διαμαρτυρίες, καμπάνιες ευαισθητοποίησης, αρθρογραφία. Σκληρές εμπειρίες της καθημερινότητας. Οι φρικιαστικές εικόνες στα πακέτα λίγο ακόμη και θα βγάλουν χέρια να χαστουκίζουν τους χρήστες. Κι όμως, τζίφος. Το τσιγάρο αντιστέκεται.

Μια καλή χρονιά

Το Φεστιβάλ Κύπρια 2018 έχει περάσει στην ιστορία και θα το θυμόμαστε με ακόμη πιο θετικά συναισθήματα αν αποδειχτεί και η τελευταία της παλιάς εποχής.

Φαινόταν από την πρώτη μέρα ότι το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα. Εκτός του ότι απολαύσαμε κάποιες παραστάσεις που δικαιολογούν το κύρος ενός κρατικού φεστιβάλ, υπήρχε στον αέρα μια καρμική σχεδόν αίσθηση ανωτερότητας και σε οργανωτικό επίπεδο σε σχέση με τα προηγούμενα, μια θετική προδιάθεση που επιβεβαιωνόταν παράσταση με παράσταση. Λίγο η σχετικά μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, λίγο η ρέντα των διοργανωτών που έφερε την ταπεινή Κύπρο στον δρόμο της Βασιλικής Ορχήστρας Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ και της Martha Graham Dance Company, αλλά και λίγο η συνέπεια, η υπευθυνότητα και η δημιουργική τρέλα της νεοσύστατης κυπριακής ομάδας Dell'Arte Projekt που έδωσε έναν διασκεδαστικότατο «Υπηρέτη δύο αφεντάδων», άφησε ένα θετικό πρόσημο στη σούμα.

Όμως δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε. Πρόκειται για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Η βία μετράει τη γη

Μια κοινωνία που έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στην τιμωρία, την εκδίκηση ή και την αυτοδικία, είναι καταδικασμένη να δει τον φαύλο κύκλο να σφίγγει σταδιακά σαν θηλιά στον λαιμό της.

Θα πονέσουμε, να ξέρετε. Δεν θα τη βγάλουμε καθαρή. Η ιστορία, το παλαιό, κυοφορεί πάλι κι όπως πάντα ο τοκετός για το νέο θα είναι επώδυνος. Γιατί ο άνθρωπος μυαλό δεν βάζει. Είναι πάντοτε έρμαιο του εαυτού του. Ο πίθηκας μιλάει πρώτος κι έχει και την τελευταία λέξη. Κυριαρχεί η συναισθηματική αντίληψη του κόσμου. Είναι άλλωστε επιστημονικά αποδεδειγμένο πως όταν έρχεται η ώρα της κρίσεως το συναίσθημα υπερτερεί και καθορίζει τη λογική, η οποία είναι πιο πρόσφατο «update» στο λογισμικό του εγκεφάλου μας και γι’ αυτό εδρεύει στο εξωτερικό του τμήμα, τον νεοφλοιό. Η λογική ως νέα λειτουργία μετράει μόλις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, αν κι εδώ που τα λέμε πολλοί από εμάς την περιμένουμε ακόμη να πρυτανεύσει.