Οι κούκοι που έφεραν την άνοιξη

Αμφιβάλλω αν στη σύγχρονη ιστορία του κυπριακού θεάτρου υπήρξε ποτέ μήνας τόσο «γεμάτος» σαν το τρέχοντα Νοέμβριο. 

Υπάρχει έντονη η αίσθηση στους καλλιτεχνικούς κύκλους ότι αυτή την εποχή ζούμε μια ιδιότυπη άνοιξη του κυπριακού θεάτρου. Την οποία δεν έφερε μόνο ο κούκος της Θυμέλης, αλλά ένας συνδυασμός παραγόντων στο επίκεντρο των οποίων είναι πάντοτε η δίψα των καλλιτεχνών για έκφραση.

Δυσλειτουργικοί μπαταχτσήδες

Δεν συνιστά διασπάθιση άραγε η θεσμοποιημένη δυσλειτουργία;

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η δραματικά υποστελεχωμένη και παρατημένη στη μοίρα της κρατική υπηρεσία που χειρίζεται τις τύχες του πολιτισμού στην Κύπρο δημοσιοποίησε όλα τα ποσά των επιχορηγήσεων που δόθηκαν το 2017 προς φορείς, ομάδες και φυσικά πρόσωπα, στο πλαίσιο του προγράμματος με τον ευφάνταστο τίτλο «Πολιτισμός». Ως γνωστόν, η διαφάνεια είναι σαν... δεύτερο όνομα για τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, που πάσχουν από ανίατης μορφής αχρωμία.

Η κολοκύθα τα μεσάνυχτα

Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει έλλειμμα πολιτικής «της επόμενης μέρας», που θα διατηρήσει και θα χτίσει πάνω στην κληρονομιά του Πάφος 2017. 

© ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος.

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Για την Πάφο, το «μακρύ έτος» που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2012 ολοκληρώνεται σε 7 εβδομάδες, τις τελευταίες που διάγει ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Από τις εναπομείνασες εκδηλώσεις ξεχωρίζουν: α) η παράσταση της Σάρλοτ Ράμπλινγκ στις 18 Νοεμβρίου, που σηματοδοτεί και την έναρξη της λειτουργίας του νέου Μαρκίδειου, έστω και στα τελειώματα του έτους, β) η διεθνής έκθεση «Yφαίνοντας την Ευρώπη: Ο κόσμος ως στοχασμός» που θα γινει το Δεκέμβριο στο Αττικόν, και γ) η συμβολικής σημασίας «αποχαιρετιστήρια» παράσταση του ΘΕΠΑΚ με το δραματοποιημένο «Παγκόσμιον άσμα» του ιστορικού δημάρχου Χριστόδουλου Γαλατόπουλου.

Το θέαμα ως εξορκισμός

Η φαντασία των πιο οξυδερκών μυαλών της βιομηχανίας του θεάματος, συχνά ωχριά μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα.

Ο Κέβιν Σπέισι ως Πρόεδρος Φράνσις Τζ. Άντεργουντ. Ελαιογραφία του καλλιτέχνη Τζόναθαν Γέο (2015) στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Μουσείου Σμιθσόνιαν.

     

Συχνά έχω την αίσθηση ότι όσα σημαντικά συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες προσλαμβάνονται στον υπόλοιπο κόσμο με την αχλύ μιας καλογυρισμένης ταινίας του Χόλιγουντ. Κι εννοώ με το ίδιο ενδιαφέρον, σασπένς, αλλά και την ίδια επιπολαιότητα. Φτάσαμε να φανταζόμαστε τον Τραμπ να χαϊδεύει κουμπιά και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, ενώ ανάλογη ευθυμία προκαλεί η υιοθέτηση εκείνου του εύφλεκτου μίγματος ψυχροπολεμικής, νεοφιλελεύθερης, εθνικιστικής, ανελεύθερης και αναθεωρητικής ρητορικής.