Μια παράξενη θεατρική χρονιά

Το καράβι του ΘΟΚ δεν είναι εύκολο στην πλοήγηση και είναι σίγουρο ότι χρειάζεται και επιδέξιες μανούβρες προκειμένου να κρατηθεί στη ρότα.

Ήταν μια παράξενη και επεισοδιακή σεζόν η φετινή για τον ΘΟΚ. Μέσα στη δίνη της κρίσης που έσφιξε τα στομάχια όλων, ο οργανισμός κλήθηκε να σηκώσει ακόμη περισσότερο το ανάστημά του προκειμένου να αποδείξει το αυτονόητο: ότι προσφέρει μια ανεκτίμητη κοινωνική προσφορά και ότι αξίζει κάθε σεντ από την κρατική επιχορήγηση που παίρνει.

Δεύτε λάβετε σκότος

Όπως κατάπιαν την εξωφρενική διαπίστωση ότι η Γη δεν είναι επίπεδη, έτσι θα μάθουν να δέχονται και τη διαφορετικότητα.

Οι σκοταδιστές που επιμένουν να τσουβαλιάζουν μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας μόνο και μόνο για τις ερωτικές τους προτιμήσεις, δεν θα έπρεπε να βάζουν τη λέξη «αγάπη» στο στόμα τους. Τραβάνε κι αυτοί τα δογματικά, υπαρξιακά και ψυχοπαθητικά τους ζόρια, θα πει κάποιος επιεικής και στην τελική θα το βρούνε από τον Θεό που πιστεύουν ή αλλιώς από τη συνείδησή τους. Αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, όμως και γίνει κανένα θερμό επεισόδιο αυτές τις μέρες στο περιθώριο των εκδηλώσεων, θα δεχτούν να αναλάβουν την ηθική αυτουργία;

Απογραφειοκρατικοποίηση, τώρα

Όταν ένας ευσυνείδητος μορφωτικός λειτουργός περιγράφει την καθημερινότητά του στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες περίπου σαν έναν καφκικό εφιάλτη, αυτό δεν μπορεί παρά να ξενίζει.

Δεν είναι ότι είχαμε την εικόνα μιας ιδεώδους και εύρυθμης κρατικής υπηρεσίας γι’ αυτή που στεγάζεται στο κτήριο της οδού Ιφιγενείας 27 (σημειώστε τη διεύθυνση κύριε υπουργέ). Άλλωστε, ο πατροπαράδοτα πενιχρός προϋπολογισμός και η χαμηλότατη κατάταξη στη λίστα προτεραιοτήτων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και δημόσιας διοίκησης έχουν συντελέσει στη συρρίκνωση του όγκου εργασιών και στη μέχρι εξευτελισμού υποτίμηση της σημασίας του Πολιτισμού στην ασθενική κοινωνία μας.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, όταν ακούμε έναν ευσυνείδητο μορφωτικό λειτουργό να περιγράφει την καθημερινότητά του στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες περίπου σαν έναν καφκικό εφιάλτη, αυτό δεν μπορεί παρά να ξενίζει.

Μάλλον θα έχουν μπερδέψει τις χρονολογίες

Η «έμπρακτη» βοήθεια προς το Pafos2017 πρέπει να φύγει άμεσα από τη σφαίρα της αερολογίας και να περάσει στη σφαίρα της πράξης. 

H κλεψύδρα βρίσκεται ήδη σχεδόν στη μέση και οι ταλαίπωροι ιθύνοντες του Pafos2017 βρίσκονται ακόμη στη φάση της άγρας υποσχέσεων. Για παράδειγμα, αναζητούν στο πρόσωπο της Βουλής το ύστατο αποκούμπι, μήπως και εξασφαλίσουν έστω κάποιες δεσμεύσεις προκειμένου η Πολιτεία να υλοποιήσει όσα έταξε στο πρότζεκτ της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

Ευτυχώς δηλαδή που πέσαμε και σε Πάφιο πρόεδρο της Βουλής –κοντεύουν και οι εκλογές- και κουνήθηκε ένα μικρό ξερό φυλλαράκι στο ατάραχο δέντρο της ανίκητης κυπριακής τσαπατσουλιάς. Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, χαλαρά, χωρίς να βιαστούμε και χωρίς να κουραστούμε κι ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Απορώ πώς δεν κατέβασαν ακόμη στο κεφάλι μας καμιά βρυξελλιώτικη προειδοποιητική καμπάνα.