Το ξανθό γένος και τα αιμοχαρή βατράχια

«Οι Έλληνες ζουν με την ψευδαίσθηση ότι ο Μέγας Δούκας της Μοσχοβίας μια μέρα θα τους λυτρώσει από τη δυστυχία στην οποία έχουν περιέλθει κι ότι θα καταστρέψει την αυτοκρατορία των Τούρκων». 

Φωτογραφία: Alexei Nikolskyi/ Sputnik/ Kremlin.

Η πιο πάνω διαπίστωση ανήκει στον Γάλλο βοτανολόγο και περιηγητή Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ, ο οποίος μεταξύ 1700 και 1702 επισκέφθηκε και μελέτησε 38 νησιά του ελληνικού αρχιπελάγους. Οι επιστημονικές του αποστολές δεν περιορίστηκαν βεβαίως σε φυτά, μύκητες, λειχήνες και ανθρωπολογικές παρατηρήσεις. Οι περιηγητές της εποχής έπαιζαν και ρόλο «κατασκόπων» και χαρτογράφων, μεταφέροντας στους χρηματοδότες τους πολύτιμες πληροφορίες για τον ορυκτό πλούτο και άλλα δεδομένα γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος.

Ο νευρικός περίπατος του ΘΟΚ

Είναι μεγάλο το βάρος να πρέπει να αποδεικνύεις καθημερινά στο σανίδι ότι είσαι το Πρώτο Θέατρο της χώρας, με την υπόλοιπη θεατρική κοινότητα να σε βλέπει στραβά και καχύποπτα.

Έχοντας παρακολουθήσει όλες τις μέχρι τώρα παραγωγές του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου για τη σεζόν 2016-2017, θεωρώ χρήσιμο να προβώ σε μια γενική εκτίμηση. Και οι τέσσερις έχουν πολλούς και καλούς λόγους να πείσουν έναν θεατή να τις παρακολουθήσει, πρέπει κάποιος να είναι μάλλον αρνητικά προδιατεθειμένος για να αποχωρήσει με εντελώς άδεια μπαγκάζια. Εντούτοις, μόνο στην περίπτωση του «Μεγάλου Περίπατου του Πέτρου» ένιωσα ότι ισχύει το λεγόμενο «value for money». Και στις πονηρές μέρες που ζούμε, δεν εννοώ το αντίτιμο του εισιτηρίου αλλά το κόστος της παραγωγής. Το οποίο, στο τέλος της ημέρας, το επωμίζεται ο φορολογούμενος.

Αντί για δέντρο, όλοι «στολίζουν» τον ΘΟΚ

Η οικονομική επιχορήγηση της θεατρικής δημιουργίας δεν είναι πολυτέλεια και σπατάλη, αλλά επένδυση και προϋπόθεση. Είναι εξίσου σημαντικό, ωστόσο, να επικρατήσει η αίσθηση ότι τα χρήματα αυτά πιάνουν τόπο.

Point To, «Περιμένοντας τον Γκοντό» (Φωτογραφία: Γιώργος Σαββινίδης).

Σε μια μικρή και ατελέστατη κοινωνία όπως η κυπριακή, η οικονομική στήριξη από το κράτος προς τον πολιτισμό είναι απαραίτητη σαν το οξυγόνο. Όπως είναι για την παιδεία, τον αθλητισμό, την υγεία, όπου άλλωστε τα ποσά είναι υπερπολλαπλάσια. Σ’ ένα απαιτητικό και δαπανηρό καλλιτεχνικό είδος όπως το θέατρο, το κράτος επενδύει κάθε χρόνο ποσό που ξεπερνά τα 5 εκατομμύρια ευρώ. Αρκετά... γενναίο, σε σύγκριση με άλλες, εξίσου απαιτητικές μορφές τέχνης, όπως ο κινηματογράφος, αλλά πενιχρό συγκριτικά με τις πραγματικές ανάγκες και γενναία ψαλιδισμένο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.