Ανίατη περίπτωση δυσλειτουργικού κράτους

Η οικονομική κρίση, δυστυχώς, δεν είναι το πιο σοβαρό μας πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η υποταγή μας στη μετριότητα και ο συμβιβασμός μας με την ιδέα ότι η δομική δυσλειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας είναι ανίατη.

Όταν ήταν ο Χριστόφιας διατελούσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας η αντιπολίτευση περιέγραφε τη διακυβέρνησή του πιο καταστροφική κι από τις επτά πληγές του φαραώ. Τώρα που αυτή η ακαταμάχητη καλλονή, η Εξουσία, τα έφτιαξε με τους «άλλους», η νυν αντιπολίτευση θέλει να μας πείσει ότι η «επάρατη δεξιά» είναι περίπου σαν μια επί γης προειδοποιητική προσομοίωση της δαντικής κόλασης, που μας την έστειλε ο θεούλης - που κατά τ’ άλλα μας αγαπάει- για να μας δείξει ότι αρμενίζουμε θεόστραβα, προς την αντίθετη από τον Παράδεισο ρότα.

Το πρόβλημα είναι ότι για τους «εκτός» και τους «ενδιάμεσα» έχουν όλοι δίκαιο σε όσα προσάπτουν στους «άλλους».  

«Δεν θα ‘θελα ν’ ανήκω σε κλαμπ που θα με δεχόταν ως μέλος»

Το πώς λειτουργεί μια κριτική επιτροπή θεατρικών βραβείων, πώς αλληλεπιδρούν τα μέλη της σε συνάρτηση με το υπό αξιολόγηση υλικό, τη θεατρική πραγματικότητα και το ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο όπου δρουν, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο μελέτης για έναν ανήσυχο κοινωνικό ψυχολόγο.

Η σκωπτική εικασία του Αντρέα Χριστοδουλίδη «φαίνεται έμαθαν (τα μέλη της κριτικής επιτροπής) ότι ήμουν επικίνδυνα άρρωστος και γι’ αυτό με βράβευσαν» μπορεί και να βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα από πολλές άλλες εικασίες, υποθέσεις, θεωρίες συνωμοσίας που ακούγονται παραδοσιακά στο περιθώριο μιας διαδικασίας βράβευσης. Ποτέ δεν λείπουν οι καλοθελητές, οι οιωνοσκόποι, οι αμφισβητίες, οι συνωμοσιολάγνοι, όλοι αυτοί που ρίχνουν νερό στο μύλο της αμφισβήτησης –μέχρι μηδενισμού- και που πλέκουν στοργικά το αραχνοΰφαντο πέπλο της καχυποψίας που τυλίγει ασφυκτικά κάθε θεσμό αναγνώρισης πολιτιστικών επιτευγμάτων.

Είμαστε όλοι αυτόφωτοι σολίστες

Οι κολεκτίβες δεν φτουράνε εδώ. Ο πληθυντικός αριθμός δεν έχει πέραση.

Θαρρείς και στη χώρα αυτή είναι ιδιοσυγκρασιακά νομοτελειακό να προκόβουν οι μονάδες. Οι δύο θεωρούνται όχλος. Οτιδήποτε ομαδικό, προϊόν συνεργασίας, δεν δουλεύει, δεν αποδίδει ανάλογα. Ένα παράδειγμα είναι η μουσική. Οι σολίστες ξεχωρίζουν, αλλά τα σύνολα ζορίζονται, ενώ το κοινό παραμένει απαίδευτο και αμήχανο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο αθλητισμός. Δοξάζονται ο Κοντίδης, ο Αχιλλέως, ο Παγδατής. Οι οποίοι διαπρέπουν σε ατομικά αθλήματα. Στα ομαδικά, ένας αθλητής δεν κερδίζει ποτέ την κοινή αποδοχή και λατρεύεται παροδικά και μόνο από μια μερίδα, επειδή υπηρετεί μια φανέλα, μια ομάδα, ενώ συνήθως στολίζεται με ύβρεις, αποδοκιμασίες, φτυσιές ή και πέτρες. Το δε «φίλαθλο» κοινό είναι μια φθοροποιός συνάθροιση στενοκέφαλων. 

Έλα να με τελειώσεις…

Αν εκτός από τη χρηματοδότηση που χρειάζεται για να υλοποιήσει την ιδέα να παρουσιάσει εκ νέου μελοποιημένη ποίηση Κυπρίων, με αφορμή την 40χρονη επέτειο της εισβολής, ο Θεοφάνους καταφέρει να εξασφαλίσει και τη θετική ανταπόκριση της κοινής γνώμης, τότε ας την υλοποιήσει.

Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο ζεστά είδε το συγκεκριμένο θέμα η Κυβέρνηση κι αν δεν ήταν ο θόρυβος και η κατακραυγή που προέκυψε τις προηγούμενες μέρες που τελικά οδήγησε στο «συρτάρωμα». Αυτό που μάθαμε όμως είναι ότι ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Γιώργος Θεοφάνους έχει την ευχέρεια ανά πάσα στιγμή να συγκαλεί και να συμμετέχει σε συσκέψεις στο Προεδρικό Μέγαρο υπό τον υφυπουργό παρά τω προέδρω. Και μάλιστα να «τσακίζονται» να πάνε σ’ αυτές και ανώτατοι δημοτικοί άρχοντες.