Γιατί κάποιος λυσσάει να μάθει για τις
προσωπικές στιγμές των επωνύμων;
Δυσκολεύομαι να με φανταστώ γαμπρό. Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο ότι θα έβαζα τον εαυτό μου στην άβολη θέση να στέκεται με αστεία, επίσημα ρούχα και ν’ ανταλλάσσει όρκους «αιώνιας αγάπης» με μεσάζοντα κάποιον ιερέα (αυτό αποκλείεται) ή έστω δήμαρχο. Με άλλα λόγια, να δεσμευτώ με μια δήλωση συνενοχής για κάτι που σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων είναι εξαιρετικά επισφαλές να τηρηθεί. Μια σχέση δεν είναι σπριντ που θα κριθεί μέσα από την επισημότητα και τη μυθοποίηση μιας συγκεκριμένης ημέρας στη ζωή μας. Είναι ένας αγώνας αντοχής, μια αδιάκοπη διεργασία που απαιτεί καθημερινές ασκήσεις υπομονής και ετοιμότητας, μια μάχη ενάντια στη φθορά, την έκβαση της οποίας καμία τζίφρα δεν μπορεί να εγγυηθεί.
Ωμός; Κυνικός; Όπως θέλετε αποκαλέστε με, αλλά η γνώμη μου είναι ότι οι οποιουδήποτε είδους νομικοί χαλκάδες δεν ενισχύουν, αλλά μολύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και «καθηκοντοποιούν» τη συντροφικότητα. Οι κάθε είδους δεσμεύσεις θα πρέπει να βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό, την τρυφερότητα, την αλληλοϋποστήριξη, την ενσυναίσθηση. Κι όποιος αντέξει. Αν στο τέλος της ημέρας όλος ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα της ρύθμισης των περιουσιακών σχέσεων, αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί και με τη βοήθεια ενός καλού συμβολαιογράφου.
Εντούτοις, όπως απαιτώ σεβασμό στην αντίθεσή μου στον θεσμό εντός μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να στραβοκοιτάζει και να περιθωριοποιεί την αγαμία, είμαι έτοιμος από την πλευρά μου να υπερασπιστώ το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αντιμετωπίζει τον γάμο ως μια διαβατήρια τελετουργία ένωσης δύο προσώπων. Καθόλου σπάνια προσκαλούμαι και παρίσταμαι σε γάμους και μοιράζομαι ευχαρίστως τη χαρά με αγαπημένα πρόσωπα που επιθυμούν την παρουσία μου σε μια ιδιαίτερη, ιδιωτική στιγμή τους.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μου είναι εύκολο να κατανοήσω το λυσσαλέο ενδιαφέρον μιας τόσο πλατιάς μερίδας ανθρώπων εκεί έξω που ξεροσταλιάζουν για μερικά ψίχουλα γαργαλιστικών λεπτομερειών από γάμους, πανηγύρια κι όλα τα συμπαρομαρτούντα των επωνύμων, των υπεπωνύμων και των ανθυποσελέμπριτις. Εγγυημένη κινητικότητα περιμένει κάθε ιστοχώρο, περιοδικό ή τηλεοπτικό κανάλι που δημοσιεύει από εικόνες και βίντεο μέχρι κάθε είδους πληροφορίες και «απόρρητες» λεπτομέρειες μιας τέτοιας τελετής.
Και το πρόβλημα, βέβαια, δεν εντοπίζεται σ’ αυτούς που τα κάνουν και σ’ αυτούς που ικανοποιούν τη δημόσια περιέργεια, αλλά σ’ αυτούς που δημιουργούν τη ζήτηση, δηλαδή το κοινό. Για το οποίο ισχύει πια το «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη». Ο γάμος παρουσιάστριας με ποδοσφαιριστή την προηγούμενη εβδομάδα συνεχίζει να απασχολεί την «προβληματισμένη» κοινή μας γνώμη στον βαθμό που στη Βρετανία συμβαίνει με γάμους μελών της βασιλικής οικογένειας. Προφανώς θα πρέπει να αναπληρώσουμε το έλλειμμα σε γαλαζοαίματους με δημόσια πρόσωπα. Ή ανάγοντας σε δημόσιο πρόσωπο την κάθε Αγνωστοπούλου, Πουθενάκη, Κανενίδου, Εφήμερου κ.ο.κ.
Γιατί κάποιος λυσσάει να μάθει για γάμους επωνύμων, επιθυμεί να εισχωρήσει στην προσωπική ζωή των άλλων, η οποία αποδεικνύεται «σημαντικότερη» από το έργο και την προσφορά τους; Ζηλεύει και θαυμάζει ταυτόχρονα; Είναι ένας τρόπος να... αυτοπροσκαλείται, να πασαλείβεται λίγο με τα στρας, τα φλας και το γκλάμουρ της «υπερπαραγωγής»; Μήπως ικανοποιείται στην ιδέα ότι οι άπιαστοι επώνυμοι κάνουν πράγματα βγαλμένα από την πεζή (τους) καθημερινότητα;
Η ηλεκτρονικοποίηση της καφενειακής κουλτούρας στις τάξεις μιας κοινωνίας ανώριμης και ανέτοιμης δεν οδήγησε στη γνώση και την πολυφωνία, αλλά σ’ ένα τοξικό περιβάλλον βερμπαλιστικών αλληλεπιδράσεων χωρίς ουσία. Πλέον οι πληροφορίες λειτουργούν ως δόλωμα σ’ έναν ωκεανό δεδομένων που επιζητούν να αλιεύσουν λίγη από την προσοχή των εθισμένων. Είναι λογικό, με τον καιρό, το κοινό να αναζητεί ολοένα και πιο ανάλαφρες πληροφορίες, έτοιμο ούτως ή άλλως να τις καταπιεί αφιλτράριστες, αμάσητες και χωρίς θρεπτική αξία.
Δυσκολεύομαι να με φανταστώ γαμπρό. Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο ότι θα έβαζα τον εαυτό μου στην άβολη θέση να στέκεται με αστεία, επίσημα ρούχα και ν’ ανταλλάσσει όρκους «αιώνιας αγάπης» με μεσάζοντα κάποιον ιερέα (αυτό αποκλείεται) ή έστω δήμαρχο. Με άλλα λόγια, να δεσμευτώ με μια δήλωση συνενοχής για κάτι που σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων είναι εξαιρετικά επισφαλές να τηρηθεί. Μια σχέση δεν είναι σπριντ που θα κριθεί μέσα από την επισημότητα και τη μυθοποίηση μιας συγκεκριμένης ημέρας στη ζωή μας. Είναι ένας αγώνας αντοχής, μια αδιάκοπη διεργασία που απαιτεί καθημερινές ασκήσεις υπομονής και ετοιμότητας, μια μάχη ενάντια στη φθορά, την έκβαση της οποίας καμία τζίφρα δεν μπορεί να εγγυηθεί.
Ωμός; Κυνικός; Όπως θέλετε αποκαλέστε με, αλλά η γνώμη μου είναι ότι οι οποιουδήποτε είδους νομικοί χαλκάδες δεν ενισχύουν, αλλά μολύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και «καθηκοντοποιούν» τη συντροφικότητα. Οι κάθε είδους δεσμεύσεις θα πρέπει να βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό, την τρυφερότητα, την αλληλοϋποστήριξη, την ενσυναίσθηση. Κι όποιος αντέξει. Αν στο τέλος της ημέρας όλος ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα της ρύθμισης των περιουσιακών σχέσεων, αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί και με τη βοήθεια ενός καλού συμβολαιογράφου.
Εντούτοις, όπως απαιτώ σεβασμό στην αντίθεσή μου στον θεσμό εντός μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να στραβοκοιτάζει και να περιθωριοποιεί την αγαμία, είμαι έτοιμος από την πλευρά μου να υπερασπιστώ το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αντιμετωπίζει τον γάμο ως μια διαβατήρια τελετουργία ένωσης δύο προσώπων. Καθόλου σπάνια προσκαλούμαι και παρίσταμαι σε γάμους και μοιράζομαι ευχαρίστως τη χαρά με αγαπημένα πρόσωπα που επιθυμούν την παρουσία μου σε μια ιδιαίτερη, ιδιωτική στιγμή τους.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μου είναι εύκολο να κατανοήσω το λυσσαλέο ενδιαφέρον μιας τόσο πλατιάς μερίδας ανθρώπων εκεί έξω που ξεροσταλιάζουν για μερικά ψίχουλα γαργαλιστικών λεπτομερειών από γάμους, πανηγύρια κι όλα τα συμπαρομαρτούντα των επωνύμων, των υπεπωνύμων και των ανθυποσελέμπριτις. Εγγυημένη κινητικότητα περιμένει κάθε ιστοχώρο, περιοδικό ή τηλεοπτικό κανάλι που δημοσιεύει από εικόνες και βίντεο μέχρι κάθε είδους πληροφορίες και «απόρρητες» λεπτομέρειες μιας τέτοιας τελετής.
Και το πρόβλημα, βέβαια, δεν εντοπίζεται σ’ αυτούς που τα κάνουν και σ’ αυτούς που ικανοποιούν τη δημόσια περιέργεια, αλλά σ’ αυτούς που δημιουργούν τη ζήτηση, δηλαδή το κοινό. Για το οποίο ισχύει πια το «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη». Ο γάμος παρουσιάστριας με ποδοσφαιριστή την προηγούμενη εβδομάδα συνεχίζει να απασχολεί την «προβληματισμένη» κοινή μας γνώμη στον βαθμό που στη Βρετανία συμβαίνει με γάμους μελών της βασιλικής οικογένειας. Προφανώς θα πρέπει να αναπληρώσουμε το έλλειμμα σε γαλαζοαίματους με δημόσια πρόσωπα. Ή ανάγοντας σε δημόσιο πρόσωπο την κάθε Αγνωστοπούλου, Πουθενάκη, Κανενίδου, Εφήμερου κ.ο.κ.
Γιατί κάποιος λυσσάει να μάθει για γάμους επωνύμων, επιθυμεί να εισχωρήσει στην προσωπική ζωή των άλλων, η οποία αποδεικνύεται «σημαντικότερη» από το έργο και την προσφορά τους; Ζηλεύει και θαυμάζει ταυτόχρονα; Είναι ένας τρόπος να... αυτοπροσκαλείται, να πασαλείβεται λίγο με τα στρας, τα φλας και το γκλάμουρ της «υπερπαραγωγής»; Μήπως ικανοποιείται στην ιδέα ότι οι άπιαστοι επώνυμοι κάνουν πράγματα βγαλμένα από την πεζή (τους) καθημερινότητα;
Η ηλεκτρονικοποίηση της καφενειακής κουλτούρας στις τάξεις μιας κοινωνίας ανώριμης και ανέτοιμης δεν οδήγησε στη γνώση και την πολυφωνία, αλλά σ’ ένα τοξικό περιβάλλον βερμπαλιστικών αλληλεπιδράσεων χωρίς ουσία. Πλέον οι πληροφορίες λειτουργούν ως δόλωμα σ’ έναν ωκεανό δεδομένων που επιζητούν να αλιεύσουν λίγη από την προσοχή των εθισμένων. Είναι λογικό, με τον καιρό, το κοινό να αναζητεί ολοένα και πιο ανάλαφρες πληροφορίες, έτοιμο ούτως ή άλλως να τις καταπιεί αφιλτράριστες, αμάσητες και χωρίς θρεπτική αξία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου