Πρώτο μέλημα η «θεατρική ειρήνη»

Η ανάληψη των καθηκόντων του πρώτου καλλιτεχνικού διευθυντή σηματοδοτεί πλέον μια νέα εποχή για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Ο Σάββας Κυριακίδης. ©Γιάννης Νησιώτης

    
«Έχω την εντύπωση πως το θέατρο στην Κύπρο θα πρέπει κάποια στιγμή –και σύντομα- να αυτοαναλυθεί και να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του. Να προσελκύσει καινούριο υλικό, έμψυχο και άψυχο, που να προέρχεται από όλες τις κατευθύνσεις: θεατρικά έργα αλλά και το ανθρώπινο δυναμικό που θα τα υπηρετήσει από όλες τις βαθμίδες». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Γιάννη Τουμαζή και τα εξέφραζε αρκετά χρόνια πριν αναλάβει πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ , σ’ ένα άρθρο του με τίτλο «Για το θέατρο...», το οποίο δημοσιεύτηκε στο ένδοξο πολιτιστικό ένθετο του Φιλελευθέρου «Υστερόγραφο».

Περιμένοντας τη βαρβαρότητα

Το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να καθοδηγήσει τα παιδιά στην ελευθερία του πνεύματος.

Εκκινώντας από τον άκρατο, άναρχο, παγκοσμιοποιημένο καταναλωτισμό, αυτή την αόριστη και... ουρανοκατέβατη μάστιγα, οι μαθητές που διαγωνίστηκαν στο μάθημα των νέων ελληνικών στις παγκύπριες εξετάσεις κλήθηκαν να μιλήσουν για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα και να αναπτύξουν τρόπους ενίσχυσης του σύγχρονου ανθρώπου, για να είναι σε θέση «να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις». Κι όλα αυτά με βάση ένα δοκίμιο του Διονύση Κ. Μαγκλιβέρα από το βιβλίο «Το τέρμα και η αρχή».

Η χορογραφία της καφρίλας

Συναισθητικά ανάπηροι, νοητικά βραχυκυκλωμένοι, σαν ζόμπι, χτυπιούνται για να χτυπηθούν, αναίτια, ανούσια, παράλογα. Σαν να θέλουν να χορτάσουν ξύλο.

©Σωτήρης Μπαρμπαρούσης/ ΑΠΕ.

Ένα νεαρό παιδί έχασε τη ζωή του απλώς επειδή βρέθηκε σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή και φορούσε διακριτικά «άλλης ομάδας». Μαζί με τον θρήνο, φυσικά και η απορία. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ενώ ειδικά οι οπαδοί της ομάδας που υποστήριζε, συγκλονισμένοι, τον ηρωοποίησαν και δεσμεύτηκαν να τιμούν τη μνήμη του για πάντα.

Ο θάνατός σου η ζωή μου

Αν για να κάνεις θέατρο (… και σκι) είναι αρκετά δυο σανίδια κι ένα πάθος, για να κάνεις κινηματογράφο -στην Κύπρο τουλάχιστον- αρκούν δυο λειτουργοί κι ένα κουτσουρεμένο κονδύλι.

Για να είμαστε ακριβείς, εκτός από τα σανίδια, εν τη σοφία της η πολιτεία προσφέρει κάθε χρόνο ένα κονδύλι περί τα έξι εκατομμύρια για το θέατρο και την ανάπτυξή του, τη στιγμή που για τον κινηματογράφο προσφέρει ένα εκατομμύριο.

Κάποιος που είναι έξω από τα πράγματα, μόνο και μόνο μ’ αυτή την αντιδιαστολή μπορεί να αποκαταστήσει την «αδικία» κάνοντας μια σούμα και μοιράζοντας το ποσό διά δύο, προσφέροντας δηλαδή χοντρά-χοντρά από 3,5 εκατομμύρια και στις δύο τέχνες. Έτσι, το κράτος δεν χρειάζεται να βγάλει ούτε σεντ από τον προϋπολογισμό του κι ο κυπριακός κινηματογράφος μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για πραγματική ανάπτυξη.