Εμείς κοιμόμαστε και η αναδιάρθρωση δουλεύει

Δεν αποκλείεται τώρα που εσύ σκοτώνεις την ώρα σου διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, ο κρατικός μηχανισμός να βρίσκεται επί ποδός για την εγκαθίδρυση της εθνικής πολιτιστικής πολιτικής.

Ουδέν νεώτερον από το μέτωπο της αναδιάρθρωσης στον Πολιτισμό, φίλτατε αναγνώστη. Μην μπεις στον κόπο να διαβάσεις παρακάτω γιατί δεν υπάρχουν νέα σήμερα. Ούτε και αύριο, δηλαδή, θα έπρεπε να περιμένεις τίποτε ζουμερά νέα, ίσως να φταίω κι εγώ που δεν κάνω φαίνεται και τόσο καλά τη δουλειά μου –τι να πω;

Ο απόγονος του Κινύρα και η ευκαιρία που γλιστρά

Η περιπέτεια του αδιαμφισβήτητου υπερ-άρχοντα του «βασιλείου» της Πάφου θέτει ακόμη ένα εμπόδιο στην ανηφορική διαδρομή μέχρι το 2017.

Πριν από μερικές μέρες ο Σάββας Βέργας «ανέπνεε πιο αισιόδοξα», κατά τη δική του έκφραση, μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικο, έχοντας λάβει πειστικές δεσμεύσεις για επίσπευση των έργων υποδομής που αφορούν το Πάφος 2017. Σήμερα που δημοσιεύονται αυτές οι γραμμές, ο διασημότερος δήμαρχος της Κύπρου αναπνέει μεν αισιόδοξα, αλλά δεν αναπνέει ελεύθερα, βιώνοντας την πιο ζόρικη φάση της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Μικρόν από του ηλίου μετάστηθι

Ο Αλέξανδρος σοκαρίστηκε από το θράσος του Διογένη διότι στο εσωτερικό μέτωπο αισθανόταν ότι βρίσκεται στην ακμή της ισχύος του κι είχε αρχίσει να συνηθίζει στην ιδέα ότι περιστοιχίζεται από «αυλικούς» και «φιλοσόφους» που τον έγλειφαν.

Αν πιστέψουμε τον Πλούταρχο, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος επισκέφθηκε τον Διογένη και -εντυπωσιασμένος από την κυνικότητά του- τον ρώτησε τι θέλει να του προσφέρει, αυτός του ζήτησε επί λέξει να μετακινηθεί λιγάκι για να μην του κρύβει τον ήλιο.

Σύμφωνα με άλλες πηγές, η ακριβής απάντηση ήταν το λογοπαίγνιο «Αποσκότισόν με»· του ζήτησε δηλαδή να τον βγάλει από το σκοτάδι, να του δείξει την αλήθεια, υποδεικνύοντάς του ταυτόχρονα να σταματήσει να του κρύβει τον ήλιο και να του στερεί κάτι που δεν μπορούσε να του προσφέρει.

Δεν θα κολλήσουμε στην ιστορική ακρίβεια, αλλά στην ουσία του περίφημου αυτού περιστατικού. Και αφορμή για το «κόλλημα» είναι η υπόθεση της Αμφίπολης, η διασημότερη και πλέον προβεβλημένη εν εξελίξει αρχαιολογική ανασκαφή στον ελληνικό χώρο, αλλά πιθανότατα και παγκοσμίως.

Όταν πρόκειται για τον Πολιτισμό είμαστε ολιγαρκείς

Τα αντανακλαστικά μας λειτουργούν σχεδόν παβλοφικά όταν ακούμε για οποιασδήποτε μορφής επιχορηγήσεις και έξοδα αφορούν στην ανάπτυξη του Πολιτισμού

Ακόμη και την εποχή των παχέων αγελάδων, που φαντάζει σήμερα τόσο μακρινή, ο Πολιτισμός είχε σημασία γι’ αυτούς που αποφάσιζαν μόνο στον βαθμό που τον χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο ενίσχυσης του πολιτικού, κοινωνικού και πνευματικού στάτους και κανείς δεν σκοτίζονταν για την επί της ουσίας πνευματική παραγωγή ή την αισθητική διαπαιδαγώγηση των πολιτών.

Δεν ζούμε στη Γερμανία, ούτε στη Γαλλία, γι’ αυτό κι έχουμε πλέον συνηθίσει στην «πολιτιστική ολιγάρκεια». Στην ιδέα, δηλαδή, ότι ο τομέας της πολιτιστικής πολιτικής λειτουργεί με οριακό προϋπολογισμό ανάγκης. Περίπου σαν ένα ψυγείο δηλαδή, που το έχουμε μόνιμα στην πρίζα σε μια γωνιά να λειτουργεί αθόρυβα και σχεδόν ανέξοδα. Δεν περιμέναμε φυσικά το άλλοθι των «συνθηκών κρίσης», καθότι το ποσοστό επί του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού ήταν ανέκαθεν καταβαραθρωμένο.