Λογοκλόπος είναι αυτός που πιάνεται

Όλος αυτός ο χείμαρρος κειμένων που υπάρχουν στο διαδίκτυο, η ανταλλαγή ιδεών, η γρήγορη και αποσπασματική διασπορά της πληροφορίας έχουν επιδράσει αρνητικά στον τρόπο σκέψης και εργασίας μιας ολόκληρης γενιάς δημοσιογράφων.

Δεν αποτελεί φαινόμενο του 21ου αιώνα ο «θάνατος του συγγραφέα». Ο Ρολάν Μπαρτ τα ‘γραφε από τη δεκαετία του ’60, ευαγγελιζόμενος, μετά από τόσα που έχουν γραφτεί τόσες χιλιάδες χρόνια, τον καταποντισμό της παραδοσιακής κυριαρχίας του γράφοντα και την πανηγυρική άνοδο του αναγνώστη ως κατ’ ουσία πρωταγωνιστή και παραγωγού του έργου. Αυτό άλλωστε που έχει σημασία είναι ο αναγνώστης, το πώς θα περάσεις την πληροφορία που επιθυμείς με ελκυστικό τρόπο προκειμένου να μοιραστείς τις πεποιθήσεις σου ή να κινήσεις έναν προβληματισμό.

Θέλεις από συναδελφικό και συντεχνιακό τακτ, θέλεις επειδή κόρακας δεν βγάζει μάτι κοράκου, θέλεις επειδή πολλοί έχουν τη φωλιά τους χεσμένη, το παράξενο σινάφι μας, των δημοσιογράφων, πέρασε λίγο- πολύ στο ντούκου το θέμα της εκτεταμένης και συστηματικής λογοκλοπής επώνυμου συναδέλφου. Προσωπικά, εκτιμώ το ταλέντο του συγκεκριμένου συναδέλφου και δεν θέλω να θεωρώ τυχαία, ούτε απατηλή, την επιτυχημένη πορεία του στο χώρο και το γεγονός ότι έχει ξεχωρίσει από τους δημοσιογράφους της γενιάς του.

Νήπιο ετών 51

Η στείρα πολιτική μας πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελπίδες προκειμένου να γυρίσει ο τροχός και για τον Πολιτισμό. 

Εκτός από ορισμένους μπαγιάτικους χαιρετισμούς σε εκδηλώσεις και εγκαίνια, ο ολόφρεσκος υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού έχει βαλθεί για τα καλά να σπάσει το ρεκόρ της γοργότερης επιβεβαίωσης ότι το χαρτοφυλάκιο του οποίου ηγείται αφορά μόνο την Παιδεία. Δηλαδή, για πόσο καιρό ακόμη θα κοροϊδεύομαστε; Οι φιλότιμες προσπάθειες κάποιων λειτουργών των Πολιτιστικών Υπηρεσιών αποτελούν σήμερα αυτό που θα αποκαλούσαμε «Πολιτιστική Πολιτική» κι αυτό είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Όλες στην ίδια αφετηρία

Λευκωσία, Λεμεσός και Πάφος βρίσκονται στην ίδια αφετηρία, έχουν τις ίδιες πιθανότητες και έχουν όλες τους δικούς τους λόγους να θέλουν να  διεκδικήσουν το χρίσμα της ΠΠΕ.

Επί ποδός οι μηχανισμοί και τα επιτελεία των τριών πόλεων που «ζαχαρώνουν» το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και στη σκιά του πολιτικού και κοινωνικού αναβρασμού από τους μετασεισμούς του εγκλήματος στο Μαρί, προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές στον φάκελο που θα παραδώσουν στο τέλος του μήνα. Το θερμόμετρο έχει αρχίσει να ανεβαίνει και μοιάζει να κυριαρχεί μια ψυχραιμία, μ’ όλους τους εμπλεκόμενους να ζυγίζουν τις δυνατότητές τους και να σκαρφίζονται ιδέες που θα κερδίσουν επιπλέον πόντους κατά την αξιολόγηση των φακέλων. 

Κλείστε τα σχολεία καλύτερα…

Θέατρο δεν είναι μόνο η θέαση μιας παράστασης. Είναι μια βαθύτατα παιδευτική διαδικασία. 

Στο Ισραήλ, το Υπουργείο Άμυνας δίνει ειδική άδεια στους κληρωτούς, αγόρια και κορίτσια, για να πηγαίνουν δωρεάν σε οποιαδήποτε θεατρική παράσταση επιθυμούν. Με τη στρατιωτική τους στολή. Η συντριπτική πλειοψηφία, φυσικά, αξιοποιεί το ολιγόωρο υπηρεσιακό σημείωμα για να πάρει κανέναν υπνάκο στις αναπαυτικές καρέκλες της πλατείας του θεάτρου, αλλά αυτό δεν πτοεί τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας, γιατί γνωρίζουν ότι κι ένας φαντάρος να ανοίξει το ένα μάτι και να δει μια παράσταση, αυτό συνιστά όφελος, για έναν μελλοντικό πολίτη και θεατρόφιλο.