Τάξε του πόπολου και την ψήφο του πάρε

Αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Έχουν και τα καλά τους οι προεκλογικές περίοδοι, παιδιά. Ας μην είμεθα μίζεροι. Είναι η εποχή που όλοι αυτοί που σπρώχνονται για να μας κάνουν τη χάρη να μας υπηρετήσουν, εμφανίζονται ιδιαίτερα γαλαντόμοι. Το τριχολογείν έχει την τιμητική του. Κι αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Τα πάντα ματαιότης

Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού του Φεστιβάλ Κύπρια μοιάζει σαν να έμεινε στη μέση. 

Ακόμη ένα Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια έριξε αυλαία αφήνοντας πάνω-κάτω την ίδια γεύση με τα προηγούμενα. Τώρα, αν κόπηκαν λίγα εισιτήρια παραπάνω και είχαμε στην τελική σούμα μια υποφερτή παράσταση παραπάνω σε σχέση με πέρσι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανοίξουμε και σαμπάνιες. Ο κανόνας, δυστυχώς, ήταν ήδη επιβεβαιωμένος πριν αρχίσει το φεστιβάλ. Και όχι, αυτό δεν είναι προκατάληψη, αλλά απλή λογική. 

Ηθικά καλυμμένοι κανίβαλοι

Φανταστείτε, λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, να δοθεί εξ ανάγκης το ηθικό άλλοθι και η ψευδαίσθηση της συμμετοχής σε μια αγαθή σταυροφορία για τη σωτηρία ενός μικρού παιδιού. 

Για διάφορους λόγους, που μπορούν να θεωρηθούν και ευνόητοι, το θέμα της απαγωγής της τετράχρονης από τον πατέρα της χτύπησε κόκκινο στα ενδιαφέροντα της πάντα ανήσυχης κυπριακής κοινής γνώμης, εδώ και σχεδόν πεντέμισι μήνες. Το παιδί εντοπίστηκε, επανενώθηκε με τη μητέρα και νόμιμη κηδεμόνα του, κι είναι καιρός να το αφήσουμε στην ησυχία του. Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μάλιστα, δεν κρύβω ότι νιώθω άβολα, έως και ενοχικά, συναισθανόμενος ότι πέφτω στην παγίδα και γίνομαι μέρος του προβλήματος το οποίο επισημαίνω. 

Ο φερετζές της Μαριορής

Αν δείτε το σχετικό νομοσχέδιο, πρώτος σκοπός της Ακαδημίας είναι λέει η προώθηση της αριστείας σε όλες της εκδηλώσεις του πνεύματος. Άριστοι που πουλάν πνεύμα, δηλαδή. Καταλάβατε τώρα;

Προβληματίστηκα λίγο με τον τίτλο αυτού του άρθρου, για να είμαι ειλικρινής, καθώς πολεμούσαν μέσα μου επίσης οι τίτλοι «Η φούντα του ψωριάρη» και «Το ραπανάκι του πειναλέου». Όλοι προέρχονται από παροιμίες που μιλούν για την ελαφρομυαλιά κάποιων ματαιόδοξων που διεκδικούν περιττές πολυτέλειες παρόλο που δεν έχουν λύσει ζωτικά ζητήματα της διαβίωσής τους.

Η βιρτουοζιτέ της διαχείρισης

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος της της Συμφωνικής Ορχήστρας, Γενς Γκέοργκ Μπάχμαν, σίγουρα δεν ήρθε στην Κύπρο για τουρισμό. 

«Η μουσική εκφράζει αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί κι αυτό για το οποίο είναι αδύνατο να μείνει κανείς σιωπηλός.» Το συγκεκριμένο απόφθεγμα του Βίκτωρος Ουγκώ υποδέχεται τον επισκέπτη στην οικοσελίδα του επίσημου ιστοχώρου του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή και μαέστρου της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου Γενς Γκέοργκ Μπάχμαν. Από το «βαρύ» βιογραφικό του και μόνο ο Γερμανός φαντάζει επιλογή ουσίας και εντυπώσεων για το ΔΣ του Ιδρύματος, ικανή να κατευνάσει τον κουρνιαχτό της θορυβώδους απομάκρυνσης του Άλκη Μπαλτά πριν μερικούς μήνες. Με τα καλά και τα στραβά του, ο πολύπειρος Έλληνας αρχιμουσικός οδήγησε εκ του ασφαλούς το σύνολο για μια εξαετία, οδηγώντας το ουσιαστικά στην καλλιτεχνική του «ενηλικίωση».