Τάξε του πόπολου και την ψήφο του πάρε

Αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Έχουν και τα καλά τους οι προεκλογικές περίοδοι, παιδιά. Ας μην είμεθα μίζεροι. Είναι η εποχή που όλοι αυτοί που σπρώχνονται για να μας κάνουν τη χάρη να μας υπηρετήσουν, εμφανίζονται ιδιαίτερα γαλαντόμοι. Το τριχολογείν έχει την τιμητική του. Κι αυτή η κοσμογονία παρλαπίπας, αριθμολογίας, παροχών του αέρα και άναρθρων επικοινωνιακών κραυγών έχει μια άγρια γοητεία, όπως και να το κάνουμε.

Ο μόνος πολιτικός που έταξε το φεγγάρι στους ψηφοφόρους του κι εκπλήρωσε την υπόσχεσή του ήταν ο Νίξον, άσχετα αν πέντε χρόνια αργότερα υποχρεώθηκε να γίνει ο μοναδικός παραιτηθείς πρόεδρος στην ιστορία της χώρας του. Πήγα μακριά. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι το ευγενές και διαχρονικό άθλημα των ανέξοδων προεκλογικών φουμάρων δεν είναι κυπριακή πατέντα, παρόλο που στον μικρόκοσμό μας –αυτός μας αφορά­ είναι θαρρείς πιο αδρές οι γραμμές, ελέω και της εγγύτερης σχέσης τού ψηφοθηρευτή με το θήραμα. Η ωτοθωπευτική ικανότητα είναι ζήτημα πολιτικής επιβίωσης.

Την ψυχοκοινωνική επιρροή των πολιτικών υποσχέσεων όμως, ίσως την αναλύσουμε περισσότερο σ’ ένα μελλοντικό σημείωμα. Αυτό είναι υπόσχεση... Όπως και να ’χει, έτσι δουλεύει το πράγμα και δεν πρόκειται για πυρηνική φυσική. Τολμώ να πω πως δεν πρόκειται ούτε καν για δολοπλοκία, αφού το ίδιο το εκλογικό σώμα θέτει τους όρους του παιχνιδιού με τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις του. 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι που σέρνουν τον χορό στα προεκλογικά ταμ ταμ είναι οι συντεχνίες και γενικότερα οι ομάδες πίεσης, που προσαρμόζονται πλήρως στους ρυθμούς της εποχής, για να αποκομίσουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη. Θεμιτότατο, όσο και ανηθικότατο.

Οι πολίτες πάλι είναι ανοιχτά βιβλία. Προδίδουν τις αγωνίες και τις προτεραιότητές τους και παρότι η καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την κάστα των πολιτικών ολοένα και θεριεύει, παραδόξως η εκλογική τους διαγωγή γίνεται όλο και πιο προβλέψιμη. Γι’ αυτό και οι νομοτελειακά ανακόλουθοι ταγοί φτάνουν να εκθεατρίζουν εαυτούς συνειδητά και αναίσχυντα, συνεχίζοντας απτόητοι να τάζουν γέφυρες ακόμη κι εκεί που... δεν υπάρχουν ποτάμια, ή να επιστρατεύουν στοχευμένα τρικ που εκτοξεύουν την πόλωση. Ό,τι θέλει ο λαός, που είναι έτοιμος να εξοστρακίσει στην πολιτική αφάνεια όποιον τολμά να παρεκκλίνει.

Έχει και τις ποιοτικές της ιδιαιτερότητες η εκλογική αναμέτρηση που έρχεται, καθώς η σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου μεταφέρεται όλο και περισσότερο στην αρένα του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή είναι η σύγχρονη Πνύκα. Η οποία, βέβαια, πόρρω απέχει από το πραγματικό πεδίο δόξης της δημοκρατίας.

Θέλω, λοιπόν, στο σημείο αυτό να αναγνωρίσω χάριν παραδείγματος ότι ο Κώστας Καδής, παρότι βιολόγος και ακαδημαϊκός, κλωτσάει πολύ καλά το πολιτικό τόπι. Δεν θα μπορούσε διαφορετικά να επιβιώσει σ΄ένα τόσο νευραλγικό χαρτοφυλάκιο για τόσο μεγάλο διάστημα. Διάβαζα τις προάλλες την τοποθέτησή του στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής για τον προϋπολογισμό του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού για το 2018, τον τελευταίο που καταθέτει η τρέχουσα διακυβέρνηση, και δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι τον βρήκα απόλυτα εναρμονισμένο με τις ανάγκες της εποχής.

Κι αφού αυτός είναι ο νταλγκάς μου, εστιάζω στον πολιτισμό. Αραδιάζοντας αφενός μια σειρά από γενικά και αόριστα νούμερα και ευχολόγια που ουσιαστικά ουδεμία σχέση έχουν με τον προϋπολογισμό και σφηνώνοντας αφετέρου τον τομέα αγκαζέ με τον αθλητισμό (!) σε μία (1) από τις οκτώ στρατηγικές επιδιώξεις για την τριετία, έδειξε να έχει πλήρη επίγνωση της πολιτικής αξίας του πολιτισμού στο προεκλογικό χρηματιστήριο. Στην ουσία όμως ντρίπλαρε αρχοντικά την πραγματικότητα: Ότι στον συνολικό προϋπολογισμό του υπουργείου, που ξεπερνά φέτος το ψυχολογικό όριο του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, είναι ζήτημα και πάλι αν αναλογεί στον πολιτισμό ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 2%. Αριστούργημα!