Επιτρέψτε το κάπνισμα και στα νοσοκομεία

Πάνω που φάνηκε ότι άρχισαν να κωλώνουν και να υποχωρούν, οι νικοτονομανείς «μυρίστηκαν» ελαστικότητα και ανοχή και ξανά προς τον καπνιστικό φασισμό τραβούν.

Από μικροί μάθαμε ότι η ελευθερία του ατόμου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Από μικροί συνειδητοποίησαμε επίσης πόσο ελαστικός και πολύσημος είναι ο συγκεκριμένος ορισμός. Δεκαετίες τώρα, οι καπνιστές λυμαίνονται την ανοχή (ή και την άγνοια) των μη καπνιστών φλομώνοντάς τους όπου τους βρουν, χωρίς τύψεις και αναστολές. Με θράσος χιλίων πιθήκων, ο καπνιστής θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να του στερήσει αυτή τη μοναδική ελευθερία που επιβεβαιώνει την ύπαρξή του, την απόλαυση που του προκαλεί η ικανοποίηση του εθισμού του.

Υπάρχει Αντίδοτο

Ένα πραγματικό «αντίδοτο» για τη δηλητηριασμένη μας καθημερινότητα, αλλά και ενάντια σε όλα αυτά που «δηλητηριάζουν» τις άγουρες και ευαίσθητες παιδικές ψυχές.

Φύσει και θέσει θεατρόφιλος, έχω την ευκαιρία, την όρεξη, αλλά και την υποχρέωση να παρακολουθώ το σύνολο των θεατρικών παραγωγών που ανεβαίνουν στην Κύπρο –και δεν είναι καθόλου λίγες. Η άλλη ιδιότητά μου, η πιο δύσκολη, πιο υπεύθυνη και πιο ευχάριστη απ’ όλες, αυτή του γονέα, μού προσφέρει την ευκαιρία, την όρεξη, αλλά και συνεπάγεται την υποχρέωση να παρακολουθώ -παρέα με τον πιτσιρικά- και αρκετές παραστάσεις θεάτρου για παιδιά. 

Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου -την υγειά μας να ‘χουμε- το γουρλωμένο βλέμμα του την πρώτη φορά που αντίκρυζε την αυλαία να ανοίγει. Ήταν- δεν ήταν ενός έτους, δεν μπορούσε να περπατήσει ακόμη.

Ως τακτικός θαμώνας των παιδικών σκηνών είμαι σε θέση να εξερευνώ και να απολαμβάνω ένα θεατρικό πεδίο που δεν μου προκαλούσε καμία αίσθηση και μπορώ να ομολογήσω ότι σχεδόν το απαξίωνα. Κακώς, καθώς το παιδικό θέατρο είναι μια υπόθεση πολύ πιο σοβαρή, απαιτητική και σημαντική απ’ ότι το θέατρο για ενήλικες.

Η αγωνία σου να γίνεις όσο το δυνατόν καλύτερος γονέας, είναι τελικά η λυδία λίθος για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Ανάμεσα στις πολύτιμες μικροχαρές της ζωής που ανακαλύπτεις μαζί με τα παιδιά εντάσσεται και η έκφραση του ξεκάθαρου καλλιτεχνικού οράματος μιας θεατρικής εταιρίας που είναι διαφορετική από όλες τις άλλες.

Η περασμένη Κυριακή, λοιπόν, ήταν μια από εκείνες τις μέρες που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω άλλη μια παράσταση του λατρεμένου Αντίδοτου. Η δουλειά που γίνεται εδώ και 12 χρόνια στο θεατράκι της Λάρνακας είναι ένα πραγματικό «αντίδοτο» για τη δηλητηριασμένη μας καθημερινότητα, αλλά και ενάντια σε όλα αυτά που «δηλητηριάζουν» τις άγουρες και ευαίσθητες παιδικές ψυχές, όπως η νοσηρή κουλτούρα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των –τάχα παιδικών- τηλεοπτικών προγραμμάτων που βρίθουν από βία, φριχτά τέρατα και πολέμους- η σύγχρονη παιδαγωγία της βίας που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες.

Είναι πολύ σημαντική για τον γονιό- θεατή η αίσθηση ότι έχει απέναντί του στη σκηνή κάποιον που σέβεται και δεν κοροϊδεύει το παιδί. Ούτε τον ενήλικα. Διασκεδαστικότατες παραστάσεις που συνδυάζουν θέατρο, παντομίμα, κλόουνινγκ, κουκλοθέατρο, χειροτεχνία και μουσική. Ένα οπτικό θέαμα που δεν χρησιμοποιεί, ούτε και χρειάζεται λόγια, το οποίο οξύνει τη φαντασία, ενθαρρύνει τη γόνιμη έκφραση και εκπέμπει αυτοπεποίθηση, χιούμορ και αισιοδοξία, ένα εργοστάσιο ονείρων και συναισθημάτων.

Η σπουδαία δουλειά που κάνουν ο Ξενάκης, η Κάθριν και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, με θυσίες και κόπους, αλλά και με τόσο μεράκι και κέφι πιστεύω ότι ίσως να μην έχει ακόμη εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε κι αξίζει. Η δουλειά αυτή θα φανεί σε βάθος χρόνου. Και είναι πραγματικά κρίμα που σε μια σεζόν, που ξεκίνησε με τόσα όνειρα και προσδοκίες, μ’ ένα πρόγραμμα τόσο φιλόδοξο που και να το διάβαζες μόνο αγαλλίαζες, έτυχαν τόσες μαζεμένες και σοβαρές αναποδιές, που είχαν ως αποτέλεσμα την ακύρωση, την αναβολή και την αραίωση παραστάσεων. 

Αυτή η άτιμη η ανώτερη βία. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι αυτές οι περιπέτειες να τελειώσουν σύντομα και είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να πτοήσουν τον Ξενάκη και το Αντίδοτο. Μπορεί να βγουν και πιο δυνατοί.

Προς το παρόν οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απολαύσουν την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου στο ίδρυμα ARTos στη Λευκωσία και στις 18 Δεκεμβρίου στο Ίδρυμα Πολιτιστικής Δημιουργίας για παιδιά και νέους στη Λάρνακα, το «Για Φαντάσου». Μια παράσταση που βοηθά τα μικρά παιδιά να δουν τη ζωή πέρα από τη μονοτονία, παρακολουθώντας το Χρώμα να  εισβάλλει στη ζωή του Άσπρου. Αν το δείτε και δεν σας αρέσει, δεσμεύομαι να σας πληρώσω το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Μια ανεγκέφαλη χώρα

Εγκλωβισμένη στη γραφειοκρατία και την ανεπάρκεια υποδομών και προσωπικού, η Κυπριακή Βιβλιοθήκη συνεχίζει την άσκοπη πορεία της στο πουθενά χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική, βασισμένη μόνο σε μπαλώματα. 

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο φοβερά εκνευρισμένος. Με ενοχλεί η συνειδητοποίηση ότι θα σπαταλήσω το χρόνο μου για να αραδιάσω μερικές γραμμές, για να αναφερθώ σε ένα βραχνά για την αντιμετώπισή του οποίου δεν έχει γίνει τίποτε τα τελευταία 50 χρόνια. Η μεγαλύτερη ντροπή του κυπριακού κράτους, σήμερα, εκτιμώ ότι παραμένει η θεσμική αδιαφορία που επιφέρει τη διαιώνιση του θέματος της (ανύπαρκτης) Κυπριακής Βιβλιοθήκης. Αν έγραφα αυτό το κείμενο πριν από δέκα, είκοσι, τριάντα, ή -όπως πάνε τα πράγματα- μετά από δέκα χρόνια, δεν θα άλλαζα ούτε κόμμα. Ακόμη περισσότερο στην εποχή της ηλεκτρονικοποίησης της πληροφορίας ο θεσμός αυτός –δεν μιλάω για τα τούβλα και τα ξύλινα ράφια που τον στεγάζουν- διαδραματίζει σε ένα κράτος το ρόλο που διαδραματίζει σε ένα σώμα ο εγκέφαλος.