Ο πολιτισμός της κοτσάνας και της κενολογίας πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος. Νισάφι. Γκώσαμε.
Πολλοί μπορεί να την ένιωσαν στο πετσί τους ή και κάτω από αυτό, σ’ άλλους μπορεί να φάνηκε σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. Όπως και να ‘χει όμως, η θητεία του Νίκου Αναστασιάδη εισέρχεται στην τελική της ευθεία, αφού οσονούπω θα μετράει κάτι λιγότερο από δώδεκα μήνες. Επ! Ντροπή! Βάλτε πίσω τις καραμούζες. Δεν το λέω για καλό. Αφενός, κανείς δεν μας εγγυάται ότι δεν θα επανεκλεγεί ή –ο μη γένοιτο– ότι δεν θα τον διαδεχθεί κάποιος τρισχειρότερος. Αφετέρου, παρά το γεγονός ότι μια πολιτική αλλαγή είναι συχνά μια γοητευτική προοπτική, προσωπικά σιχαίνομαι τα τελευταία στάδια της θητείας μιας κυβέρνησης, κατά την οποία συνειδητά ή υποσυνείδητα ραίνει αφειδώς με προεκλογική αύρα όλες τις πολιτικές κινήσεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν τις ζωές μας.
Είτε το θέλουμε λοιπόν είτε όχι, αρχίζει μια περίοδος υποσχέσεων, παχιών λόγων, συνθημάτων και έργων της βιτρίνας. Αν μη τι άλλο, η ανεξήγητη ροπή της ανθρώπινης φύσης προς τις φρούδες ελπίδες θα επιφέρει μια σχετική ανάταση όσο πλησιάζει ο καιρός. Πολύ θα ήθελα να δω όμως από πλευράς του νυν Προέδρου αν θα έχει το θράσος αυτή τη φορά να συναντήσει τους ανθρώπους του πολιτισμού, όπως είχε κάνει τότε εν μέσω της προεκλογικής του καμπάνιας.
Ομολογουμένως είχε εμφανιστεί καλά διαβασμένος και προετοιμασμένος από τους συμβούλους του σε μπαρ-εστιατόριο στο τείχος και κόντεψε να πείσει και τους κατ’ επάγγελμα καχύποπτους ότι ΘΑ προχωρούσε άμεσα σε θεσμική-διοικητική ανασυγκρότηση του τομέα, αλλά κι ότι ΘΑ προωθούσε τις απαραίτητες υποδομές. Είναι αχρείαστο να παραθέσω όλες εκείνες τις υποσχέσεις που πήρε μακριά το ίδιο βράδυ ο φθινοπωρινός αέρας της Λευκωσίας. Να θυμίσω μόνο ότι είχε επιλέξει τη φράση- κλειδί «Μνημόνιο Πολιτισμού», που βέβαια κατά το πρώτο ήμισυ την τήρησε.
Άξονας της πολιτικής του υποτίθεται ότι θα ήταν η άμεση δημιουργία υφυπουργείου Πολιτισμού κι όσο το είδατε εσείς, το είδαμε κι εμείς. Το 2014 μας έκαναν σχεδόν να συμπαθήσουμε την Τρόικα και την Παγκόσμια Τράπεζα, που επιχείρησαν να επιβάλουν την εγκαθίδρυση μιας «εθνικής πολιτικής για τον πολιτισμό» στην πολύχαλκη Κύπρο. Όταν πρόκειται όμως για τον συγκεκριμένο τομέα, άμα λάχει γινόμαστε και αντάρτες. Δεν γουστάρουμε να μας λένε οι ξένοι τι θα κάνουμε. Τι είμαστε, προτεκτοράτο;
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες παραμένουν με την ίδια ακριβώς δομή 25 χρόνια τώρα. Όπως ήταν δηλαδή πριν από την εποχή που η Κλαίρη Αγγελίδου έβαζε ουρά το «και Πολιτισμού» στον τίτλο του Υπουργείου Παιδείας –για να κοροϊδευόμαστε, όπως απέδειξε η ίδια η ζωή. Τώρα, που είναι της μόδας οι ορολογίες του ’50 και του ’60, δεν επαναφέρουμε, λέω εγώ, και τον όρο Μορφωτική Υπηρεσία;
Όσο για το Μέγαρο Πολιτισμού, που ο Νίκος Αναστασιάδης είχε τάξει ως το σπουδαίο έργο υποδομής που αναλογεί στη δική του θητεία –πάνω μάλιστα που είχαμε αρχίσει να το ξεγράφουμε– ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος πρόδωσε λίγο καιρό αργότερα τις πραγματικές του προθέσεις, επιχειρώντας να πλασάρει ως εν δυνάμει Μέγαρο το υπό αναστήλωση Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (!) και γέλασαν μέχρι και τα ψαλίδια της γκρεμισμένης οροφής. Παρεμπιπτόντως, ούτε καν την κορδέλα στο αναστηλωμένο κτήριο, που εξακολουθούσε να ζαχαρώνει μέχρι και πριν λίγες μέρες ο Πρόεδρος της Βουλής, δεν θα προλάβει να κόψει σ’ αυτή τη θητεία. Αλλά, σκασίλα του.
ΥΓ. Δηλώνω υπεύθυνα από τώρα, χωρίς να κρύβομαι στην ανωνυμία, ότι σκέφτομαι να οργανώσω ομάδα από ανθρώπους του χώρου που θα προσέλθουν σε ενδεχόμενη προεκλογική εκδήλωση για τον πολιτισμό, με σκοπό να διακόπτουν με ειρωνικά χάχανα και χειροκροτήματα κάθε βαρύγδουπη και αχυρένια τοποθέτηση. Ας ερωτηθεί σχετικά ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, που ακόμη το φυσάει και δεν κρυώνει. Ο πολιτισμός της κοτσάνας και της κενολογίας πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος. Νισάφι. Γκώσαμε.
O N. Αναστασιάδης στα εγκαίνια του Πολιτιστικού Κέντρου Στροβόλου, που αποδείχτηκε το έργο υποδομής που «αναλογεί» στη θητεία του.
Είτε το θέλουμε λοιπόν είτε όχι, αρχίζει μια περίοδος υποσχέσεων, παχιών λόγων, συνθημάτων και έργων της βιτρίνας. Αν μη τι άλλο, η ανεξήγητη ροπή της ανθρώπινης φύσης προς τις φρούδες ελπίδες θα επιφέρει μια σχετική ανάταση όσο πλησιάζει ο καιρός. Πολύ θα ήθελα να δω όμως από πλευράς του νυν Προέδρου αν θα έχει το θράσος αυτή τη φορά να συναντήσει τους ανθρώπους του πολιτισμού, όπως είχε κάνει τότε εν μέσω της προεκλογικής του καμπάνιας.
Ομολογουμένως είχε εμφανιστεί καλά διαβασμένος και προετοιμασμένος από τους συμβούλους του σε μπαρ-εστιατόριο στο τείχος και κόντεψε να πείσει και τους κατ’ επάγγελμα καχύποπτους ότι ΘΑ προχωρούσε άμεσα σε θεσμική-διοικητική ανασυγκρότηση του τομέα, αλλά κι ότι ΘΑ προωθούσε τις απαραίτητες υποδομές. Είναι αχρείαστο να παραθέσω όλες εκείνες τις υποσχέσεις που πήρε μακριά το ίδιο βράδυ ο φθινοπωρινός αέρας της Λευκωσίας. Να θυμίσω μόνο ότι είχε επιλέξει τη φράση- κλειδί «Μνημόνιο Πολιτισμού», που βέβαια κατά το πρώτο ήμισυ την τήρησε.
Άξονας της πολιτικής του υποτίθεται ότι θα ήταν η άμεση δημιουργία υφυπουργείου Πολιτισμού κι όσο το είδατε εσείς, το είδαμε κι εμείς. Το 2014 μας έκαναν σχεδόν να συμπαθήσουμε την Τρόικα και την Παγκόσμια Τράπεζα, που επιχείρησαν να επιβάλουν την εγκαθίδρυση μιας «εθνικής πολιτικής για τον πολιτισμό» στην πολύχαλκη Κύπρο. Όταν πρόκειται όμως για τον συγκεκριμένο τομέα, άμα λάχει γινόμαστε και αντάρτες. Δεν γουστάρουμε να μας λένε οι ξένοι τι θα κάνουμε. Τι είμαστε, προτεκτοράτο;
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες παραμένουν με την ίδια ακριβώς δομή 25 χρόνια τώρα. Όπως ήταν δηλαδή πριν από την εποχή που η Κλαίρη Αγγελίδου έβαζε ουρά το «και Πολιτισμού» στον τίτλο του Υπουργείου Παιδείας –για να κοροϊδευόμαστε, όπως απέδειξε η ίδια η ζωή. Τώρα, που είναι της μόδας οι ορολογίες του ’50 και του ’60, δεν επαναφέρουμε, λέω εγώ, και τον όρο Μορφωτική Υπηρεσία;
Όσο για το Μέγαρο Πολιτισμού, που ο Νίκος Αναστασιάδης είχε τάξει ως το σπουδαίο έργο υποδομής που αναλογεί στη δική του θητεία –πάνω μάλιστα που είχαμε αρχίσει να το ξεγράφουμε– ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος πρόδωσε λίγο καιρό αργότερα τις πραγματικές του προθέσεις, επιχειρώντας να πλασάρει ως εν δυνάμει Μέγαρο το υπό αναστήλωση Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (!) και γέλασαν μέχρι και τα ψαλίδια της γκρεμισμένης οροφής. Παρεμπιπτόντως, ούτε καν την κορδέλα στο αναστηλωμένο κτήριο, που εξακολουθούσε να ζαχαρώνει μέχρι και πριν λίγες μέρες ο Πρόεδρος της Βουλής, δεν θα προλάβει να κόψει σ’ αυτή τη θητεία. Αλλά, σκασίλα του.
ΥΓ. Δηλώνω υπεύθυνα από τώρα, χωρίς να κρύβομαι στην ανωνυμία, ότι σκέφτομαι να οργανώσω ομάδα από ανθρώπους του χώρου που θα προσέλθουν σε ενδεχόμενη προεκλογική εκδήλωση για τον πολιτισμό, με σκοπό να διακόπτουν με ειρωνικά χάχανα και χειροκροτήματα κάθε βαρύγδουπη και αχυρένια τοποθέτηση. Ας ερωτηθεί σχετικά ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, που ακόμη το φυσάει και δεν κρυώνει. Ο πολιτισμός της κοτσάνας και της κενολογίας πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος. Νισάφι. Γκώσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου