Το Βραβείο Χειρότερου Ηθοποιού…

Με θεατρικούς όρους, μπορούμε να πούμε ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης άκοπα θα έπαιρνε το Βραβείο Χειρότερου Ηθοποιού, αν θεσμοθετούνταν ποτέ κάποιο αντιβραβείο για τα Βραβεία Θεάτρου.

Προσωπικότητες όπως ο Αντώνης Κατσαρής και η Λένια Σορόκου, όπως τόσοι άλλοι που έχουν τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου, δεν τσαλαπατούσαν την ψυχή τους τόσες δεκαετίες στο σανίδι με μόνο γνώμονα ότι μια μέρα θα ζήσουν λίγες στιγμές δόξας και αναγνώρισης κραδαίνοντας το πολυπόθητο αγαλματάκι στη γιορτή του κυπριακού θεάτρου. Το ίδιο, θέλω να πιστεύω, ισχύει και με όλους τους τιμώμενους καλλιτέχνες σε παρόμοιου τύπου τελετές. Ωστόσο, μια βραδιά προορισμένη να αποτελέσει συνάθροιση ανθρώπων που αγαπούν και κινούνται γύρω από τον χώρο μαζί με τις απαραίτητες δόσεις αγωνίας, γοήτρου και ανάκλησης θεατρικών στιγμών του προηγούμενου διαστήματος, έχει την αξία της και τη σημασία της.

Θέλει τέχνη η παιδεία

Η αφαίρεση της κατεύθυνσης των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο Λύκειο και η περαιτέρω υποβάθμιση των μαθημάτων αυτών στην εκπαιδευτική διεργασία συνιστά πνευματικό ακρωτηριασμό.

Παραφράζοντας τον Στάλιν, το να χάσει ένας άνθρωπος τη δουλειά του είναι τραγωδία· το να χάσουν χιλιάδες άνθρωποι τη δουλειά τους είναι στατιστική. Το κρίσιμο ζήτημα που έχει ανακύψει σχετικά με τις αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα και την υποβάθμιση των μαθημάτων που άπτονται της αισθητικής καλλιέργειας των μαθητών ενεργοποίησε τα συνδικαλιστικά αντανακλαστικά των οργανωμένων εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των επηρεαζόμενων, προκειμένου καταρχήν να αποφευχθούν οποιαδήποτε… στατιστικά δράματα.

Το πουλί δεν πέταξε

Αν ήμουν αποδημητικό πουλί όχι μόνο δεν θα στάθμευα στο νησί των διεφθαρμένων και των κανίβαλων, αλλά δεν θα ήθελα ούτε να τους κουτσουλήσω.

Όποιος ελαφρά τη καρδία συμμετέχει στη μαζική και αλόγιστη σφαγή εκατομμυρίων πουλιών μέσω βασανιστικών μεθόδων ανεξέλεγκτης παγίδευσης, δεν μπορεί παρά να λογίζεται ως απολίτιστος και επικίνδυνος. Είτε σκοπός του είναι ξεκάθαρα το κέρδος, είτε τον ώθησε η ανάγκη «να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί, βρε αδερφέ» ανήκει ξεκάθαρα σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων.

Τέτοιοι αντάρτες είναι η χαρά του εξουσιαστή

Αν ήμουν εκπρόσωπος οποιασδήποτε εξουσίας η σουρεαλιστική είδηση με τους ένοπλους φραξιονιστές θυραεννιώτες θα ακουγόταν στ’ αυτιά μου σαν τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας.

Πέρασαν άραγε ανεπιστρεπτί οι μέρες που οι άνθρωποι φανατίζονταν και αντιδρούσαν ορμητικά συνεπαρμένοι από την παραζάλη μιας ευγενικής ιδέας, μιας προοπτικής για αλλαγή; Είναι άραγε το ποδόσφαιρο, ο οπαδισμός, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σηκώσει από τον καναπέ;

Πόσοι από εμάς άραγε δεν έχουν διερωτηθεί «τι άλλο θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο» και δεν αισθάνθηκαν πολύ σύντομα ότι θα προτιμούσαν να είχαν δαγκώσει τη γλώσσα τους; Γι’ αυτό έχουμε φτάσει στο σημείο, τελικά, να μην μας εκπλήσσει τίποτε. Όρσε λοιπόν κι ένα αντάρτικο πόλεων με ποδοσφαιρικά ελατήρια, έναν επαναστατικό αγώνα από «ένοπλους θυραεννιώτες», να στανιάρεις.