Ελληνοφρενής σεμνοτυφία

Εκτός από τη σκόνη στην ατμόσφαιρα μάς έχει πνίξει η μυρωδιά της ναφθαλίνης. 

Ας είναι καλά ο Δημήτρης Ταλιαδώρος, που μας υπενθύμισε ότι ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια κοινωνία όχι απλώς βαθύτατα συντηρητική, αλλά παθολογικά σεμνότυφη. Βούτυρο στο ψωμί μας, εμάς των «παράξενων» που δεν γίναμε ακόμη ρινόκεροι, να κάνουμε ακόμη ένα ανέξοδο κήρυγμα περί ελευθερίας της έκφρασης. Ένα θέμα που στην ανηφορική πορεία της Κύπρου προς τον 22ο αιώνα εμφανίζεται δυστυχώς στην ατζέντα της επικαιρότητας πιο συχνά και από (επίσημα) θεοκρατικά καθεστώτα.

Στα πλοκάμια της δυσπιστίας

Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι το γυαλί ανάμεσα στον ΘΟΚ και την κυπριακή θεατρική κοινότητα έχει ραγίσει οριστικά. 

Χωρίς να λέω ότι υπήρξε ποτέ περίοδος στην ιστορία του οργανισμού που έλειψαν οι εντάσεις και οι διαξιφισμοί, θεωρώ ότι το υπό τον Γιάννη Τουμαζή ΔΣ μπορεί να θεωρείται πλέον το πιο αποξενωμένο, αλλά και το πιο απαξιωμένο από τη θεατρική βάση διοικητικό σχήμα στην ιστορία του οργανισμού. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό τα μέλη εισπράττουν το αρνητικό κλίμα και την καχυποψία –σε κάθε τους απόφαση πλέον– ή αν ζουν στη δική τους φούσκα, που περιλαμβάνει αποκλειστικά το θεατρικό προϊόν του οργανισμού ως αποτέλεσμα των δικών τους κινήσεων.

Η δικτατορία των υποτελών

H κυπριακή εκδοχή ενός πολιτικού ρεύματος τα τσουχτερά πλοκάμια του οποίου άρχισαν να τυλίγουν ασφυκτικά τον πλανήτη.

Άντονι Γκόρμλεϊ, «Building 1-5», 2013.

Οι Κύπριοι είναι ένας λαός υποτελής. Με την έννοια που προσέδιδε ο Γκράμσι στον όρο. Είναι αυτόβουλα υποτελείς στις ίδιες τους τις ιδεοληψίες. Θεσμοί και ιδέες ή σχολές σκέψης έχουν αποκτήσει τη δική τους αυτονομία και οι εκφραστές τους, κυρίως οι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, διατηρούν ξεκούραστα την αποτελεσματικότητα της ηγεμονίας τους. Ένα ολόκληρο σύστημα ιδεών και αξιών παραμένει ακλόνητο όσο οι υποτελείς μάζες το ασπάζονται, ανανεώνοντας αέναα την εντολή επικυριαρχίας –όχι με την ψήφο, αλλά με την κατεστημένη νοοτροπία.