Μια χαραμάδα στην αυτοαπομόνωση

Η αυριανή συναυλία της Φιλαρμονικής του Βερολίνου –sold out εδώ και μήνες- αποτελεί το μείζον καλλιτεχνικό γεγονός στο πρόγραμμα της Πάφου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Ενδεχομένως να πρόκειται για το σπουδαιότερο μουσικό γεγονός που έχει φιλοξενηθεί ποτέ στο νησί. Το οποίο, λόγω μεγέθους, γεωπολιτικών δεδομένων, κουλτούρας, απόστασης από τον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής πολιτιστικής δραστηριότητας και -πάνω απ’ όλα- τραγικής έλλειψης υποδομών υπάρχει η αίσθηση ώρες- ώρες ότι έχει καταδικάσει τον εαυτό του σε καλλιτεχνική ομφαλοσκόπηση, ή έστω σε περιστασιακή και δορυφορική επαφή με τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. 

Το ξόρκι ως πολιτική πρακτική

Μας «συμφέρει» άραγε να διατεινόμαστε ότι κοσμογυρισμένοι καλλιτέχνες, περιστοιχισμένοι από συμβούλους και ατζέντηδες, αγνοούν μία από τις πιο πολυκαιρισμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις στον πλανήτη;

Ο Μπομπ Γκέλντοφ.

Χούλιο Ιγκλέσιας, Τζένιφερ Λόπεζ, Ριάνα, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Όσο αφελείς κι αν είναι οι ομόσπονδοι φίλοι μας, μετά από τόσα φιάσκα, κάποτε θα ξυπνούσαν. Πέρασαν λοιπόν στα ψιλά την έλευση του Μπομπ Γκέλντοφ και των Boomtown Rats στο πλαίσιο του 7ου Φεστιβάλ Rock’n EMU και το ανακοίνωσαν ελάχιστα 24ωρα πριν την πραγματοποίησή του. Δεν υπάρχει λοιπόν αρκετός χρόνος για αντιδράσεις, διαβήματα, οχλήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και καταιγισμούς από πύρινες υποδείξεις προς τον επώνυμο ν’ αλλάξει γνώμη, να ενημερωθεί για το πρόβλημά μας, αλλά και να ζητήσει τα ρέστα από τους διοργανωτές, που τον «εξαπάτησαν» και δεν του «εξήγησαν σωστά την πολιτική κατάσταση στο νησί».

Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, ο ΘΟΚ και η μελαγχολία για τα Κύπρια.

Romeo Castellucci, «Democracy in America». Photo: Luca del Pia.

    

Η εντύπωση που δημιουργήθηκε τον περασμένο Γενάρη πως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος βαράει το ντέφι κι ο ΘΟΚ χορεύει μπορεί να χαρακτηριστεί και αλγεινή. Κοτζάμ κρατικό θέατρο, με τέτοια ιστορία και επιδραστικότητα στα πολιτιστικά δρώμενα της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας να δέχεται τελεσίγραφα και να ρίχνει τα μούτρα του υποκύπτοντας στις αξιώσεις και υποδείξεις οποιουδήποτε, προκειμένου να πιει το αργολικό νέκταρ; Όσο να ’ναι, χτυπούσε άσχημα.

Το σίγουρο είναι ότι δεν πλήξαμε

Η επίγευση της τελετής απονομής των Βραβείων Θεάτρου Κύπρου.

Ζήσαμε μια ενδιαφέρουσα βραδιά το βράδυ της τελετής απονομής των Βραβείων Θεάτρου Κύπρου. Από κάθε άποψη. Όσον αφορά στην ουσία τους, δηλαδή την απόδοση τιμών στους καλλιτέχνες, στην τελετή καθαυτή, αλλά κι όσον αφορά στους χαιρετισμούς του προέδρου του ΘΟΚ, αλλά και του Προέδρου της Δημοκρατίας μπροστά και πίσω από τις λέξεις των οποίων τίθενται πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα σχετικά με τη θεατρική ζωή και την πολιτιστική πολιτική.

Ας μην επεκταθώ

Για να λέμε και τα καλά, δεν κούρασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην ομιλία του κατά την τελετή απονομής των Βραβείων Θεάτρου. 

Ένα θετικό που έχουν αυτές οι προεκλογικές ομιλίες είναι ότι οι συντάκτες τους το ψάχνουν λίγο παραπάνω με το περιεχόμενο, αλλά και τη φόρμα. Καμία σχέση δηλαδή με τις ανούσιες ομιλίες των προηγούμενων ετών, αντίγραφο η καθεμιά της προηγούμενης, που θα μπορούσαν να χορηγηθούν κι ως φάρμακο για την αϋπνία. Νισάφι πια μ’ εκείνη την προσβλητική αίσθηση ότι ο πολυάσχολος Πρόεδρός μας δεν το έψαχνε και πολύ με τους χαιρετισμούς στην πλέον προβεβλημένη εκδήλωση για τον Πολιτισμό. Δεν λέω, απέπνεε μεν αέρα ειλικρίνειας για τις πραγματικές του προθέσεις, αλλά η πλήξη βαρούσε κόκκινο, βρε αδερφέ. Δεν φαινόταν να σκοτίζεται ιδιαίτερα, γιατί όπως έλεγε κι ο Κίσινγκερ, το καλό του να είσαι επώνυμος είναι πως όταν κάνεις τους άλλους να βαριούνται, νομίζουν ότι είναι δικό τους λάθος.