Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος...

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος θα πήγαινε και θα έριχνε μια ξεγυρισμένη ψήφο στο Μαλά για να κουφάνει και να ξεράνει πρώτ’ απ’ όλους, τους ίδιους τους «υποστηρικτές» του. Το λαβωμένο ΑΚΕΛ μοιάζει σαν έτοιμο από καιρό, σα θαρραλέο ν’ αποχαιρετήσει την κυβέρνηση που χάνει. Ή καλύτερα, μοιάζει σαν να μη βλέπει την ώρα να επιστρέψει στη σιγουριά και τη θαλπωρή της αντιπολίτευσης όπου θα μπορεί με την ησυχία του να γλείψει τις σοβαρές πληγές που του προκάλεσε η αμείλικτη φθορά της εξουσίας, για ν’ αφήσει το χρόνο να κυλάει, με τις ίδιες τις πολιτικές και κοινωνικές περιστάσεις να δουλεύουν για λογαριασμό του. Είναι με παροιμιώδη στωικότητα –κι ένα πονηρό χαμόγελο- που το κυβερνόν κόμμα θα παραδώσει την ακανθωτή πολυθρόνα της εξουσίας. Όντας κόμμα εξουσίας τα τελευταία σχεδόν 10 χρόνια, μοιάζει να έχει ήδη εξελιχθεί σ’ ένα ελαφρώς πιο αριστερίζον ΠΑΣΟΚ. Και φτύνει τον κόρφο του να μην πάθει το μεγάλο κάζο που έπαθε το ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα.

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος από σήμερα θα ήμασταν έτοιμοι να εισέλθουμε σε μια νέα πενταετία διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ με επικεφαλής κάποιον… ανεξάρτητο Μαλά. Κι όταν οι αναπάντεχοι νικητές ξεπερνούσαν την αρχική αμηχανία και την έκπληξη κι έχοντας τρίψει τα μάτια τους για να δουν αν ονειρεύονται, θα έπρεπε να αρχίσουν να σκέφτονται την επόμενη μέρα πώς θα μοιράσουνε τα κόζια, πώς θα συνεχίσουν το θεάρεστο έργο της απερχόμενης διακυβέρνησης. Πόσο καλπάζουσα φαντασία διαθέτετε για να συλλάβετε αυτό που θα επακολουθούσε;

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος θα εμπιστευόταν τυφλά στα τρεμάμενα χεράκια του Μαλά το κινέζικο βάζο του μέλλοντός μας. Το αύριο θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον, άλλωστε αυτού του είδους οι ανατροπές είναι το αλατοπίπερο της ζωής μας, πλήττουμε όταν κερδίζουν τα φαβορί, ψοφάμε για εκπλήξεις, είμαστε οι εραστές του αναπάντεχου.  

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος θα άφηνε με τη… λίστα στο χέρι τους εξουσιολάγνους του κέντρου, τους όψιμους αντιπολιτευόμενους, αυτούς που -σαν την αγάπη- πάντα μένουν όταν οι Κυβερνήσεις πέφτουνε, αυτούς που παίζουν τόσο απροκάλυπτα με τη χαμηλή νοημοσύνη μας.

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος θα πήγαινε στην κάλπη σήμερα με αποφασιστικότητα και θα έβαζε μέσα μια βαριά ψήφο, αυτή που πραγματικά θα άλλαζε το προδιαγεγραμμένο σκηνικό. Κι ο Αναστασιάδης θα έβλεπε να ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια του το πολυπόθητο σκήπτρο που φαντασιωνόταν από μικρός. Και να ρισκάρει να γίνει αργά ή γρήγορα ο ηγέτης μιας κρίσης, όπου αυτοί που φούσκωναν τις φλέβες του λαιμού τους για να τον υποστηρίξουν θα είναι οι πρώτοι που θα πετούν βελάκια στη φωτογραφία του. Εφιάλτης.

Αν είχε χιούμορ ο Κύπριος ψηφοφόρος θα σκεφτόταν και τον Πολιτισμό. Θα ψυχανεμίζονταν ότι η επάρατη δεξιά φημίζεται για την μονόχνωτη και συντηρητική της προσέγγιση πάνω σε θέματα που άπτονται με το πνεύμα, τη δημιουργικότητα και την πρωτοπορία. Σωστά. Κι αν είχε περισσότερο χιούμορ θα μούντζωνε τον καθρέπτη του επειδή πίστεψε πως όταν επιτέλους ερχόταν η Αριστερά στην εξουσία θα βλέπαμε άσπρη μέρα κι όλα θα κυλούσαν μέσα σε μια γάργαρη δημιουργική ευφορία, προκειμένου να αλλάξουμε νοοτροπία, να γίνουμε πιο πνευματικοί, πιο υποψιασμένοι. Μια πνευματική ανάταση που θα μας έβγαζε από την απάθεια και την ασχετοσύνη και θα προίκιζε τον καθένα από εμάς με το απαραίτητο χιούμορ. 

Που σήμερα δεν έχουμε...

Το καρναβάλι τέλειωσε

Το σύμπαν συνωμότησε, λοιπόν, φέτος και οι προεδρικές εκλογές δεν συνέπεσαν με τις Απόκριες. Τυχαία το αναφέρω… 

Μερικές ωρίτσες υπομονή αδέρφια και τελειώνουν τα βάσανά μας. Το μεγάλο μας τσίρκο, αυτό που μονοπώλησε το ενδιαφέρον όλες αυτές τις εβδομάδες μάς αποχαιρετά με τη βαθιά υπόκλιση των εναπομείναντων θλιβερών κλόουν. Από αύριο ξημερώνει μια διαφορετική μέρα. Κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του, θα στραγγίξουν και τα τελευταία απόνερα από τις πολιτικές κυβιστήσεις, ελιγμούς και πιρουέτες που κάναμε χάζι τον τελευταίο καιρό και πλέον θα περάσουμε στο επόμενο στάδιο περιμένοντας από τον εκλεγέντα, ως είθισται, να αρχίσει να κάνει παιχνίδι κατά το δοκούν, με διαχυτικότητα εφήβου και ορμή οδοστρωτήρα.

Κι εμείς θα ξεχάσουμε όλα αυτά που ξέραμε μόνο και μόνο για να τα ξαναθυμηθούμε από την αρχή, ίδια και απαράλλαχτα. Θα είναι μια ευκαιρία καθώς διαπιστώνουμε την επίδραση αυτής της «κοσμογονικής» αλλαγής στη ζαχαρένια μας να προβούμε σε έναν απολογισμό μιας προηγούμενης θητείας, καθώς μια νέα ακονίζει ήδη τα δόντια και τα νύχια της για να τη διαδεχτεί.

Και πάνω που θα νιώσουμε ότι μπορούμε να ανασάνουμε και να πούμε ότι «τον πηδήσαμε και τούτο το χειμώνα», θα έρθει η πανηγυρική προσγείωση με τις μικρές και μεγάλες διαψεύσεις, απαρνήσεις και αποκηρύξεις, η μνήμη θα αδυνατίσει, οι υποσχέσεις και τα τάματα θα γίνουν αναβολές και υπεκφυγές κι όλοι θα επιστρέψουμε στη ρουτινάρα μας με ενθουσιασμό θανατοποινίτη, ευδιαθεσία μοιρολογίστρας και αισιοδοξία emo. Πλέον τις επόμενες μέρες θα αγναντεύουμε με λαχτάρα και προσδοκία το πέλαγος των προεκλογικών υποσχέσεων για να δούμε ποιες από αυτές έχουν και την παραμικρή ελπίδα να γίνουν πράξη.

Το μυαλό και το σώμα μας θα είναι απόλυτα συγκεντρωμένο στο μεγάλο στόχο της ανασύνταξης, στην έξοδο από τον θανατηφόρο εναγκαλισμό της ύφεσης. Θα ρίχνουμε και κλεφτές ματιές προς τα πίσω, ωστόσο, αφού αναμένουμε κοφτερούς κυνόδοντες να μπηχτούν στον λαιμό μας και να αρχίσουν να ρουφούν φρέσκο αίμα.

Το σύμπαν συνωμότησε, λοιπόν, φέτος και οι προεδρικές εκλογές δεν συνέπεσαν με τις Απόκριες. Κι έτσι θα έχουμε τη χαρά να γιορτάσουμε εις διπλούν φέτος το καρναβάλι με τις κόρνες, τις φωνές, τις επευφημίες, τον χαρτοπόλεμο, το άφθονο γέλιο και τις αμέτρητες μάσκες που αλλάζουν πρόσωπα καθημερινά με ρυθμό ξέφρενο και μεθυστικό.

Το σίγουρο είναι ότι μια τέτοια μέρα που υποτίθεται ότι έρχονται τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά μας και μας αφήνει ένα ανοιχτό παραθυράκι, μια προοπτική για ανατροπές που θα σπάσουν τη μίζερη πολιτική μας ρουτίνα, εμείς νιώθουμε σαν να δόθηκε τέλος σε ένα ακόμη επιτυχημένο και κεφάτο, αλλά κουραστικό καρναβαλίστικο πάρτι που έτυχε να διαρκέσει κάποιες εβδομάδες και τώρα θα πρέπει να βάλουμε και πάλι τα κεφάλια μέσα και να ανασυνταχτούμε για το επόμενο.

Αφήστε ήσυχη την τέχνη, κομματόσκυλα*

Tα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο δυσκολεύονται να κόψουν το πρόστυχο χούι να χώνουν παντού τη μύτη τους.

Δεν περιμέναμε, φυσικά, την Πατρίτσια Πεττεμερίδου για να μας ανοίξει τα μάτια, όταν διατείνεται ότι εδώ και περισσότερο από τρεις δεκαετίες ο ΘΟΚ είναι άντρο κομματικής ψηφοθηρίας. Η ίδια άλλωστε μπορεί κάποιος να πει ότι υπερβάλει λιγάκι, μπορεί να είναι πικραμένη ή να έχει απωθημένα. 

Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος γραφικός, γκρινιάρης και μηδενιστής προκειμένου να διαπιστώσει ότι από τον τρόπο που έχει οριστεί να διοικείται ο οργανισμός είναι επιδέξια δεμένος ώστε να μπορούν ανενόχλητα τα κόμματα να κόβουν και να ράβουν μέσω των εκλεκτών τους, που έχουν τα ίδια ορίσει στο Διοικητικό Συμβούλιο. 

Το ΔΣ είναι αυτό που έχει το μαχαίρι και το καρπούζι όσον αφορά την πολιτική που χαράσσεται στον οργανισμό, στο καλλιτεχνικό όραμα, στις προσλήψεις των ηθοποιών, σε όλες τις ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του οργανισμού αποφάσεις. Και όχι π.χ. η –γλάστρα- Καλλιτεχνική Επιτροπή που πάλι από την Κυβέρνηση διορίζεται, αλλά υποτίθεται ότι είναι συμβουλευτικό σώμα για τα καλλιτεχνικά θέματα γι’ αυτό και αποτελείται συνήθως με πιο σχετικούς με το αντικείμενο ανθρώπους.

Σε κάθε περίπτωση τα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών είναι γεμάτα κομματικά στελέχη όλων των αποχρώσεων, τα οποία λειτουργούν με τη λογική «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και ο καθείς επιχειρεί να βολέψει τα μικροκομματικά του συμφέροντα με αντάλλαγμα τα στραβά μάτια στην αντίστοιχη προσπάθεια του άλλου. Πολιτικά ανένταχτοι πολίτες, εξειδικευμένοι και αφοσιωμένοι τεχνοκράτες χωρίς κομματική ιδιότητα, αποκλείονται, γεγονός που αποδεικνύει με ποιον τρόπο λειτουργεί η ρετουσαρισμένη δημοκρατία μας.

Την ίδια στιγμή στο ΕΚΑΤΕ ήταν έτοιμοι να βγάλουν πολιτικά μαχαίρια, με αφορμή την ανακοίνωση της αναστολής της συνεργασίας με το Ε.Μ.Α.Α. επειδή θυμήθηκαν ότι το τελευταίο χρησιμοποιεί ως οίκημα σπίτι που διεκδικεί Ελληνοκύπριος πρόσφυγας. Πολιτικές ιδεοληψίες και αχνές, κρυφές ή φανερές κομματικές αντιπαλότητες βγήκαν στην επιφάνεια βοηθούμενες και από το φορτισμένο κλίμα της προεκλογικής περιόδου για να δείξει και πάλι ότι τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο δυσκολεύονται να κόψουν το πρόστυχο χούι να χώνουν παντού τη μύτη τους. Και φυσικά, δυσκολεύονται γιατί λειτουργούν ως αχόρταγα τερατάκια με μόνο σκοπό ουχί την άνετη πολυθρόνα της εξουσίας, αλλά τη δική τους οικονομική και πολιτική ευρωστία και την επικυριαρχία στην πολιτική σκηνή.

Γι’ αυτό και τα γλοιώδη πλοκάμια τους, συνειδητά ή ασυνείδητα έχουν παρεισφρήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Εν προκειμένω στην τέχνη και τη δημιουργία. Ωστόσο, ο καλλιτέχνης, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του πεποιθήσεις που ενδεχομένως να περνάει και μέσα από το έργο του, πρέπει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από τέτοιου είδους καρκινοειδείς οργανισμούς, που έχουν διαβρώσει μέχρι το κόκαλο το πολιτικό μας σύστημα. Οφείλει να έχει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να διαφοροποιηθεί από τη νοοτροπία της καθεστηκυΐας τάξης, να είναι έτοιμος να κριτικάρει και να αντισταθεί σε πρακτικές βολέματος, διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας, ευτέλειας.

Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει υποχρεωτικά να μην είναι προσκείμενος σ’ ένα πολιτικό κόμμα αν αισθάνεται ότι τον εκφράζει. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τους τομείς της τέχνης και τον τρόπο διαχείρισης της δημιουργίας περισσότερο π.χ. από την ομάδα που υποστηρίζει στο ποδόσφαιρο. Είναι διαφορετική η πολιτική στάση σ’ ένα –όπως και να το κάνουμε- ρευστό πολιτικό- οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον και διαφορετικό πράγμα η ένταξη σ’ ένα κομματικό μαγαζί που σε βλέπει ξεκάθαρα σαν πελάτη και κάθε ενδεχόμενη καλή ιδεολογική και πολιτική πρόθεση με το ζόρι πείθει ως κακοστημένη βιτρίνα μπροστά από έναν κυκεώνα βολέματος, αρπαχτής και διαφθοράς που έχει στήσει η κάθε κομματική νομενκλατούρα για να αυτοτροφοδοτείται στη ράχη των κορόιδων.

* Σύμφωνα με τη Φρικηπαίδεια το «Κομματόσκυλο» είναι «υβριδική ράτσα καθαρόαιμου λαμπραντόρ σε συνδυασμό με ημίαιμο κομματικό στέλεχος. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός πως στις προτάσεις του αρέσκεται να χρησιμοποιεί ποικίλα σημεία στίξης, με προεξάρχον το κόμμα. Μ’ αυτή την άποψη συνάδει και το γεγονός ότι τα κομματικά στελέχη χρησιμοποιούν από τη φύση τους πολλά κόμματα στον ξύλινο λόγο τους, αλλά δε βάζουν ποτέ τους τελεία.»