Η τέχνη του να είσαι στο παρόν

Ο ακραίος ανταγωνισμός είναι επιβλαβής στην περίπτωση του θεάτρου.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου είχε όρεξη φέτος και αποφάσισε να συνδυάσει την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με τους εορτασμούς για την 70ή του επέτειο. Να μας ζήσει, αλλά η συγκυρία αυτή σήμανε έναν ευχάριστο... «βομβαρδισμό» μηνυμάτων κι από τις πέντε περιφέρειες της UNESCO, να μην ξέρεις ποιο να πρωτοδιαβάσεις για να μπεις στο πνεύμα.

Για μια φανέλα αδειανή

Στην εποχή της υστερίας, όπου τα πάντα μεγαλοποιούνται, η ανθρωποφαγία δεν μπορούσε παρά να είναι το πιο λατρεμένο θέαμα του εξαγριωμένου όχλου.

«Όταν αμφιβάλλεις (για την πλοκή), ρίξε μέσα έναν τύπο με όπλο», έλεγε ο Αμερικανός συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Ρέιμοντ Τσάντλερ. Η αλήθεια είναι ότι η πλοκή είχε παρακολλήσει τελευταία. Λίγο η σκανδαλάρα με τη Novartis που είχε βάλει και καλά φόκο στο ούτως ή άλλως εύφλεκτο πολιτικό σκηνικό, λίγο το τυράκι των εθνικών θεμάτων με τους κακούς γείτονες που μας έχουν περικυκλώσει. Πλήξη. Τα συνηθισμένα. Και τώρα πώς θα στρέψουμε το βλέμμα της κοινής γνώμης μακριά από τα πραγματικά προβλήματα;

Πλατφόρμα σε εκκρεμότητα

Το μετέωρο βήμα της Πλατφόρμας Σύγχρονου Χορού παραμένει στο αέρα.

Φωτογραφία: ©Παύλος Βρυωνίδης

Παρακολουθώντας τη φετινή Πλατφόρμα Σύγχρονου Χορού, πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη μήπως τελικά έκανα λάθος και τελικά στοίχισε το «αυτογκόλ» που είχε βάλει πριν από δύο χρόνια η Ειδική Επιτροπή Αξιολόγησης. Υπενθυμίζω ότι τότε είχε υπονομεύσει τον θεσμό επικρίνοντας σκληρά το σύνολο των προτάσεων. Δηλαδή κι αυτές που ενέκρινε. Είναι άραγε σύμπτωση το γεγονός ότι το πρόγραμμα των νέων παραστάσεων έχει τα τελευταία δύο χρόνια συρρικνωθεί σχεδόν στο μισό; Μήπως φταίει και κάτι άλλο και τι είναι αυτό;

Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι

Επιβεβαιώθηκε η έλλειψη βαθύτερου οράματος, σε τοπικό και κρατικό επίπεδο, κάτω από τη αγλαή πέτσα του κύρους του θεσμού της ΠΠΕ. 

Την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου ο Οργανισμός Πάφος 2017 έπαψε να υπάρχει. Πάπαλα. Τετέλεσται. Καπούτ. Φινίτο λα μούζικα, πασάτο λα φέστα. Κυριολεκτικά. Ούτως ή άλλως, τις τελευταίες εβδομάδες οι εναπομείναντες υπάλληλοι ασχολούνταν μόνο με λογιστικές και απολογιστικές εκρεμμότητες και αποχαιρετούσαν ο ένας τον άλλο σε σεμνές εν οίκω τιμητικές εκδηλώσεις.

Με το που μπήκε η άνοιξη, όμως, αυτό που όλοι φοβόμασταν –και κατά βάθος ξέραμε- πλέον συμβαίνει: Η αυλαία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας έπεσε, οι θεατές αποχώρησαν, τα φώτα έσβησαν, το μομέντουμ χύθηκε στον υπόνομο και η πόλη επέστρεψε στους γνωστούς ράθυμους –πολιτιστικά- ρυθμούς της. Οι εκλογές τελείωσαν, φθίνουν και τα κίνητρα για παχιά λόγια και πλέον ζούμε την περίοδο των σκληρών αποχωρισμών.