Δεν είναι καιρός για αναπολήσεις

Για την Πάφο το 2018 είναι πιο κρίσιμο από το 2017 κι αυτό δεν είναι ευφημισμός. 

Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Από αύριο, η Πάφος αποχωρίζεται και τυπικά τα σκήπτρα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας κι όσα κοσμογονικά έλαβαν χώρα στην ταπεινή δυτική πλευρά της νήσου, θα περάσουν εύκολα από τη μνήμη στην καρδιά. Απαλλαγμένη πλέον από το βάρος του θεσμικού πλαισίου, η πόλη περνά στην επόμενη μέρα. Ημερολογιακά και ουσιαστικά. 

Το ξέρατε ότι ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς;

Με γλαρό μάτι και γαϊδουρινή υπομονή, άκουγα τον θεοπρόβλητο ποιμενάρχη να αναβιώνει δημόσια δεκάρικους δημοδιδασκάλων σε σχολικές παραστάσεις αλήστου μνήμης εποχών.

Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την εμπειρία του ταξιδιού πίσω –μα πολύ πίσω- στο χρόνο, κάθε φορά που εκπρόσωποι της Εκκλησίας κουνούν τα χείλη για να εκφράσουν ποιμαντικούς προβληματισμούς για θέματα της επικαιρότητας. Χρειάστηκαν, βέβαια, ασκήσεις αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας όμως αρκετοί από εμάς που δεν έχουμε διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις μας με την απλή λογική, φτάσαμε επιτέλους στη φάση που θεωρούμε εαυτούς προετοιμασμένους για τα πάντα.

Επαίτες υποσχέσεων

Πέντε ολόκληρα λεπτά σπατάλησε ο Κώστας Καδής για τον πολιτισμό στην απολογιστική παρουσίαση του έργου υπουργείου του.

Βαθιά θλίψη. Αυτό ήταν το συναίσθημα που με κυρίευσε την Τρίτη στο Θέατρο Παλλάς παρακολουθώντας την κακοσκηνοθετημένη απολογιστική παράσταση του υπουργού Παιδείας (σκέτο) για τα πεπραγμένα της θητείας του. Σε λιγότερο από δύο μήνες ο Κώστας Καδής θα παραδώσει τη σκυτάλη, έχοντας μακροημερεύσει στον θώκο του. Δεν ξέρω αν η επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, που ήταν παρούσα στην εκδήλωση, έχει ενστάσεις για τη φαεινή επικοινωνιακή ιδέα να προλογιστεί ο υπουργός από ανήλικη μαθήτρια, στο πλαίσιο μιας προεκλογικού –ουσιαστικά- χαρακτήρα εκδήλωσης. Ωστόσο, δεν ήταν οι κάθε είδους φιοριτούρες αιτία της θλίψης, αλλά το ίδιο το περιεχόμενο.

Στην απόχη της αποχής

Όλοι ξέρουμε ήδη ποιος θα είναι ο σαρωτικός νικητής των προεδρικών εκλογών.

Όσο περισσότερο αδειάζει η κλεψύδρα για την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση του 2018, τόσο περισσότερο ριζώνει στον νου μου η αίσθηση ότι βιώνουμε την πιο αλλοπρόσαλλη και αμήχανη προεκλογική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Αυτή η αίσθηση δεν εκπορεύεται μόνο από το εκλογικό σώμα. Τη βλέπεις να γυαλίζει στο απορημένο βλέμμα των υποψηφίων. Είναι μια διαφορετική και πιο έντονη από τις προηγούμενες φορές νευρικότητα, μια αβεβαιότητα για τις τάσεις, τις προθέσεις και τις διαθέσεις των ψηφοφόρων. Απόλυτος καθρέφτης της είναι η τουλάχιστον φτηνή και φαιδρή, καθώς επίσης συγκεχυμένη, διφορούμενη αν όχι και ατσούμπαλη επικοινωνιακή πολιτική που λίγο ως πολύ όλοι οι υποψήφιοι, ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ, ακολουθούν.